توضیحات
چراغها خاموشن، کمرت از خستگی تیر میکشه، اما مغزت مثل دوربین مداربسته کل روز رو عقبجلو میکنه: «چرا اخم کردم؟ چرا کلافه شدم؟»تصویرِ زنی همیشه صبور با چشمهای آروم جلوی چشمته که هیچباری خمش نمیکنه؛ و درست همون لحظه، طنابِ خفه کننده دور گلوت تنگ میشه: دیدی بازم مادر ایدهآل نبودی؟!این اصرارِ وحشتناک برای اینکه «من هیچوقت نباید ضعف نشون بدم » عشق نیست؛ ترسِ عمیقیه از اینکه مبادا انسانیت و خستگیت دیده بشه. تو داری ادای یک بتِ سنگی رو درمیاری و تاوانش فرسایشِ ذرهذرهی وجودته. فرزندی که کنارت نشسته، به بتِ بینقص نیاز ندارد؛ به مادری گوشت و پوست و خوندار احتیاج دارد که شجاعتِ ترمیمِ رابطه را داشته باشد.🎙 فایل صوتی این اپیزود برای رها کردن این کمالگراییِ کشنده آمادهست؛ پلی کن تا نفست باز بشه.بیا پیشمون تو کانال تلگرام رادیو روانروز👇https://t.me/radio_ravanrooz/51