توضیحات
دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس و غزل مولانا، با فربُد بهبهانی
غزل ۱۴۰۹ از دیوان شمس تبریزی
ای تو بداده در سحر از کف خویش بادهام
در این قسمت، غزل مولانا دربارهٔ شراب عشق و معرفت، گشودن چشم دل، امید به عهد دوست و زادهشدن دوباره در عشق را میخوانیم؛ دلگفتهای عاشقانه و درونی، همراه با شرح و تفسیر بیتبهبیت.
صفحه غزل و متن دلگفته و تفسیر:
https://molanatafsir.com/pages/shams/#ghazal-1409
یوتیوب:
https://www.youtube.com/watch?v=i5D6_mORLK4
وبسایت:
https://molanatafsir.com
تلگرام:
https://t.me/Naghde_Hale_Ma
متن غزل:
۱. ای تو بداده در سحر از کف خویش بادهام
ناز رها کن ای صنم راست بگو که دادهام
۲. گرچه برفتی از برم آن بنرفت از سرم
بر سر ره بیا ببین بر سر ره فتادهام
۳. چشم بَدی که بُد مرا حسن تو در حجاب شد
دوختم آن دو چشم را چشم دگر گشادهام
۴. چون بگشاید این دلم جز به امید عهد دوست؟
نامه عهد دوست را بر سر دل نهادهام
۵. زاده اولم بشد زاده عشقم این نفس
من ز خودم زیادتم زانک دو بار زادهام
۶. چون ز بلاد کافری عشق مرا اسیر برد
همچو روان عاشقان صاف و لطیف و سادهام
۷. من به شهی رسیدهام زلف خوشش کشیدهام
خانه شه گرفتهام گرچه چنین پیادهام
۸. از تبریز شمس دین بازبیا مرا ببین
مات شدم ز عشق تو لیک از او زیادهام