موسی ربانی نقاش قاب‌ها و لحظه‌ها

بعضی‌ها برای زندگی کردن، باید بسازن؛ دیوار، سقف، فرم، فضا…اما بعضی‌ها یاد می‌گیرن که برای نفس کشیدن، باید رها کنن.این قسمت درباره‌ی کسیه که از معماری، از نظم و ساختار، عبور کرده… تا برسه به دنیای رنگ‌ها؛ به دنیای مداد رنگی‌ها و مدادشمعی‌هاکسی که هر جا برسه، کافیه چند تا قلم و رنگ پخش کنه روی زمین و شروع کنه به دیدنِ لحظه‌ها… نه فقط با چشم، که با دل.اون با خط و رنگ، جهانی می‌سازه که توش خودش رو پیدا می‌کنه—آزاد و بی‌مرز و رها.نقاش شده… چون نقاش بودن براش یعنی خودِ بودن.این شما و این قسمت از پادکست داتس با عنوان «نقاشِ لحظه‌ها و قاب‌ها»اینستاگرام موسی ربانی