شهریار؛ مردی که شعر را زندگی کرد.

۲۷ شهریور، روز شعر و ادب فارسی و روز بزرگداشت شهریار است؛

اما پشت نام «شهریار»، فقط یک شاعر بزرگ نیست؛ انسانی‌ست که عشق، دلتنگی، مادر، وطن، کودکی، تنهایی و خاطره را زندگی کرد و بعد، بخشی از آن‌ها را به شعر سپرد.

محمدحسین بهجت تبریزی، در شهریور ۱۲۸۵ در تبریز متولد شد.

در نوجوانی شعر گفت و بعدها با تخلص «بهجت» شناخته شد. برای ادامه تحصیل به تهران رفت، در دارالفنون درس خواند و وارد مدرسه طب شد؛ اما پزشکی را به پایان نرساند و مسیر زندگی‌اش بیش از پیش با شعر گره خورد.

شهریار در شعر فارسی و ترکی آذری آثار ماندگاری خلق کرد؛ از «حیدربابایه سلام» تا غزل‌هایی که هنوز بعد از دهه‌ها، احساسشان برای ما آشناست.

او در سال‌های پایانی زندگی بیشتر در تبریز بود و سرانجام در ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ در تهران درگذشت و در مقبرةالشعرای تبریز به خاک سپرده شد.

در این قسمت از «سطر صفر»، قرار نیست فقط درباره‌ی یک شاعر حرف بزنیم؛

می‌خواهیم چند دقیقه به زندگی مردی نگاه کنیم که شاید دلیل ماندگاری شعرش این بود که پیش از نوشتن، واقعاً زندگی کرده بود.

🎙️ سطر صفر | شهریار

جایی برای ایستادن، قبل از اینکه ساده عبور کنیم.

#سطر_صفر #لیوسا #شهریار #محمدحسین_شهریار #روز_شعر_و_ادب_فارسی #شعر_فارسی #ادبیات_فارسی #پادکست_فارسی #کتاب #شعر #شهریار_تبریزی #حیدربابایه_سلام