خردمندان هفت‌گانه یونان باستان

خردمندان یا حکما هفت‌گانه یونان باستان (Seven Sages of Greece) عنوان افتخاری بود که به گروهی از فیلسوفان، سیاست‌مداران و قانون‌گذاران برجسته قرن‌های هفتم و ششم پیش از میلاد اعطا شد که به حکمت، تدبیر عملی و دانش مدنی شهرت داشتند.

نخستین بار در زمان آرکون بودن داماسیاس (سال‌های ۵۸۲/۵۸۱ پیش از میلاد) بود که این افراد رسمیت یافته و به عنوان «خردمندان» شناخته شدند.

قدیمی‌ترین و معتبرترین منبع مکتوبی که فهرستی استاندارد از این هفت فرزانه ارائه می‌دهد، رساله «پروتاگوراس» افلاطون است. این افراد عبارتند از:

1. تالس ملطی (Thales of Miletus): فیلسوف، ریاضیدان و اخترشناس نامدار از ایونیا که بنیان‌گذار فلسفه مادی شناخته می‌شود.
2. سولون آتنی (Solon of Athens): قانون‌گذار و اصلاح‌طلب مشهور آتن که قوانینش شالوده‌گذار دموکراسی آتنی شد.
3. پیتکوس میتیلنی (Pittacus of Mytilene): حاکم منتخب میتیلن (لسبوس) که توانست قدرت اشراف را مهار کرده و از حقوق عامه مردم دفاع کند.
4. بیاس پرینی (Bias of Priene): سیاست‌مدار، دادرس و خطیب برجسته قرن ششم پیش از میلاد.
5. کلئوبولوس (Cleobulus): حاکم لیندوس.
6. میسون خنایی (Myson of Chenae): کشاورز ساده‌زیست و گوشه‌نشینی که افلاطون او را ستوده است.
7. خیلون اسپارتی (Chilon of Sparta): سیاست‌مدار اسپارتی که انضباط شدید و نظامی‌سازی جامعه اسپارت به او نسبت داده می‌شود.