مغز سختی‌های بچگی را کجا نگه می‌دارد؟

در قسمت دهم «پژواکِ کاوش»، کیان و سارینا سراغ سؤالی می‌روند که جوابش آن چیزی نیست که به نظر می‌رسد: مغز چطور یک دوران سخت در بچگی را سال‌ها بعد هنوز با خودش نگه می‌دارد؟

جواب رایج، خاطره است. ولی چیزی که تازه پیدا شده اصلاً در حافظه نیست — در طرزِ بسته‌بندی ژن‌هاست. حروف متن ژنتیکی دست‌نخورده می‌مانند؛ چیزی که عوض می‌شود این است که کدام صفحه‌ها باز می‌مانند و کدام بسته.

مرداد امسال پژوهشگرهای دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس و پرینستون در مجله‌ی نورون نشان دادند آنزیمی به نام SETD7 در ناحیه‌ی دوپامینی مغزِ موش‌هایی که دوران سختی را گذرانده بودند بالا می‌ماند و یک سری «در» را باز نگه می‌دارد — و وقتی فعالیت همین آنزیم را کم کردند، موش‌ها به اندازه‌ی موش‌های بدون استرس اجتماعی و کنجکاو ماندند.

از آستانه‌ای که پایین می‌آید، تا پنجره‌ی زمانی‌ای که کمک کردن در آن بیشترین اثر را دارد، تا ردی که شصت سال بعد از قحطی هلند هنوز روی ژن‌ها دیده می‌شود.

این پادکست با کمک هوشواره ساخته می‌شود؛ اگر مکث عجیب یا تُپُقی شنیدید، به ما بگویید.

بیشتر بخوانید — نوشتار همین موضوع در کاوش: تروما در دوران کودکی، مغز را به استرس آینده آسیب‌پذیرتر می‌کند