هفته سی و دوم: فردایی روشن

کودکم، عزیزِ قلبِ تب‌دارم، من با تو امیدها دارم. با من بیا تا این امید زنده بماند....

خیلی زود جای تو روی دامان مادری من خواهد بود. آن وقت برایت لالایی محبت خواهم خواند. تو خواهی آمد، خیلی زود، خیلی نزدیک......

تو را می‌خواهم از جان و دل؛ چرا که دستم را به دست خدا می‌رسانی. با تو اصلاً من خوبِ خوبم!...

بی نام است مادری در پهنه وجود فاطمه، وقتی که فاطمه خوانده شد و نخواست هیچ فرزندی از دامنش به ورطه عذاب بیفتد!...

کوچک زیبای من! دمی دیگر تا بهار نمانده......

عطر باغت را حس می‌کنم و از دور می بویمت نازنینم......

خیلی وقت است که در آغوشم، گرمای مادری‌ام را زندگی می کنی......

دوستت دارم نازنین. دوستت دارم برای قربانی شدن در راه عشق!پیش‌کشِ کوچکم؛ دوستت دارم!...

و تو می‌آیی، پاک، بهترینِ مادر!...