۸۱: مثل همیشه

ما وقتی به گذشته نگاه میکنیم، یه مزیت خیلی بزرگ نسبت به آدم‌هایی داریم که توی   اون زمان زندگی میکردن. ما میدونیم بعدش چی شده.میدونیم جنگ جهانی دوم بالاخره تموم شده، میدونیم بحران موشکی کوبا به جنگ اتمی نرسیده، میدونیم تورم دهه‌ی هفتاد آمریکا و اروپا بالاخره پایین اومده و میدونیم اقتصاد کشورهایی که بعد از جنگ تقریبا نابود شده بودن دوباره ساخته شده. بعد چون آخر قصه رو میدونیم، اول و وسطش هم برامون یه جور دیگه دیده میشه. انگار آدم‌هایی که اون موقع زندگی میکردن هم یه جایی ته دلشون میدونستن بالاخره همه‌چیز درست میشه.ولی نمیدونستن.یه آدمی که سال ۱۹۵۱ توی بریتانیا زندگی میکرد نمیدونست کمبودها کی تموم میشن. یه خانواده‌ی آمریکایی توی سال ۱۹۶۲ نمیدونست دعوای آمریکا و شوروی سر موشک‌های کوبا چند روز بعد با مذاکره تموم میشه یا با یه جنگی که شکل جهان رو عوض میکنه. یه کارگر انگلیسی در سال ۱۹۷۵ نمیدونست تورم بالا یه اتفاق موقته یا از این به بعد تعریف جدید زندگیه. این آدما وسط قصه بودن. درست مثل ما که وسط قصه‌ی خودمونیم.ما امروز گذشته رو با جواب‌هاش میبینیم و حال رو با سوال‌هاش. بعد این دوتا رو میذاریم کنار هم و با خودمون میگیم قدیم زندگی قابل پیشبینی‌تر بود. آدم‌ها میتونستن برنامه بریزن. میدونستن چند سال بعد کجان. معلوم بود اگه کار کنی و پول جمع کنی تهش چی گیرت میاد. ولی شاید چیزی که داریم باهاش مقایسه میکنیم خود گذشته نیست؛ گذشته‌ایه که عدم قطعیتش رو ازش پاک کردیم.توی این اپیزود میخوایم بریم سراغ چندتا از دوره‌هایی که امروز از دور باثبات‌تر، ساده‌تر یا حتی دوست‌داشتنی‌تر به نظر میرسن و ببینیم وقتی هنوز تموم نشده بودن چه شکلی دیده میشدن. نه برای اینکه بگیم وضعیت امروز چیز مهمی نیست یا قبلا هم سخت بوده پس حالا باید تحملش کرد. این حرف نه درسته، نه کمکی به کسی میکنه. میخوایم یه چیز دیگه رو ببینیم: عدم قطعیت یه اتفاق تازه یا یه خرابی موقتی در زندگی انسان نیست. بخش همیشگی زندگی انسانه. فقط وقتی یه دوره تموم میشه، ما خیلی زود فراموش میکنیم زندگی کردن قبل از معلوم شدن جواب چه حسی داشته.منبع این اپیزود:https://www.goodreads.com/en/book/show/125116554-same-as-ever