قسمت ششم

درختی که پروردی آمد به بارببینی برش را کنون در کنارگرش بار خارست خود کشته ای وگر پرنیان است خود رشته ای...

چنان گشت ابرش که هرشب شب سپندهمی سوختندی زبهر گزندابرش: اسب...

دریغ است ایران که ویران شود کنام پلنگان و شیران شود...

مکش مورکی را که روزی کش است که او نیز جان دارد و جان خوش است...

فریدون فرخ فرشته نبود زمشک و زعنبر سرشته نبودبه داد و دهش یافت او نیکویی تو داد و دهش کن فریدون توی...

همراه من باشید تا از شاهنامه به زندگی برسیم....