قصه ی نانوشته ما

تنها یک چیز را بیشتر از تو دوست دارم، اینکه تورا دوست دارم.....

از آن روز به بعد...حتی اگر برگردی،دیگر قرار نیست کسی را از دست بدهی.چون سال‌ها پیش...از دستش داده‌ای....

این من با دیدن ماه به یادت خواهد افتادزیرا معشوق من بیشتر از ماه می‌درخشد.عزیزکم، با دیدن ماه به یاد این من بیفتمنی که زیبایی دنیا را در تو، و بدون تو دنیا را تهیه از رنگ و عشق می‌بینم....

و اگر ایران نباشد تن من مباد.......

در نومیدی بسی امید استپایان شب سیه سپید است...

بوسه ی تو بر تردید های من بود....

من آن درختم که هر بهارِ جهانرسید و سهمِ من از شکوفه، خزان...

بعضی آدما،برای خواستن ساخته می‌شن؛نه برای رسیدن.اما همین کافی بود که می‌دانستم تنم درد تنت را دارد؛نه میل تنت را....

مثل گلبرگی که روزی لای دفتر کاشتی کاش با من بودنت را هم نگه می داشتی! ...