خلوت ترین ساعت های هستی

شصت‌وهشتمین اپیزود پادکست «شب‌های بیداد»

"خلوت‌ترین ساعت‌های هستی"

از دفتر سهویّات 

گاهی انسان در شلوغ‌ترین روزهای زندگی، بیش از هر زمان دیگری تنهاست؛ تنها با پرسش‌هایی که پاسخی برایشان نمی‌یابد. «خلوت‌ترین ساعت‌های هستی» سفری است به درون؛ از هیاهوی جهان تا سکوتی که شاید تنها زبان حقیقت باشد.

در این اپیزود از رنج، خودِ گمشده، سکوت، آزادی، اضطرابِ خواستن، معنای ایستادن در برابر خویش و نسبت انسان با خدا سخن می‌گوییم. روایتی که از غروب آغاز می‌شود، از دلِ شب عبور می‌کند و در روشنای مناجات آرام می‌گیرد؛ جایی که انسان درمی‌یابد بسیاری از پاسخ‌ها نه در گفتن، بلکه در شنیدنِ سکوت نهفته‌اند.

«خلوت‌ترین ساعت‌های هستی» دعوتی است به سکوت؛ به کنار گذاشتن هیاهوی بی‌پایان جهان، به تأمل در این پرسش که «من» کیست، و به یاد آوردن اینکه شاید نزدیک‌ترین راه به حقیقت، از همان خلوتی بگذرد که سال‌ها از آن گریخته‌ایم.

.

.

 غزلی از حداد عادل و برشی از فصوصِ ابو نصر 

فارابی در بخش مقدمه

 .

"هذا من فضل ربی"

"الهم بارک لمولانا صاحب الزمان"