نقش خانواده در مسیر رشد - اپیزود سوم از هفت

نقش خانواده در مسیر رشد

مثلث ِ رشد: خانواده، هنرجو و معلم

به نام ِ هنر و رشد. من علی باستانی‌نژاد هستم و در این مسیر ِ درخشش، با پژواک هنر همراه ِ شما هستیم. آیا یادگیری ِ موسیقی در خلا اتفاق می‌افتد؟ یا عاملی فراتر از خود ِ ساز و هنرجو، در جریان ِ این رشد نقش دارد؟ امروز می‌خواهیم درباره‌ی یکی از حیاتی‌ترین ستون‌های آموزش موسیقی صحبت کنیم: «مثلث ِ رشد». بسیاری از والدین می‌پرسند: «نقش ِ من در یادگیری ِ موسیقی ِ فرزندم چیست؟ آیا باید فقط هزینه کنم و منتظر نتیجه بمانم؟» پاسخ کوتاه این است: خیر. ما با یک «مثلث» روبروییم: هنرجو، معلم، و خانواده.

نقش ِ پداگوژیک ِ خانواده

مشکل از جایی شروع می‌شود که خانواده، به جای «حمایت ِ ساختاری»، وارد ِ «نظارت ِ کنترلی» می‌شود. بارها دیده‌ام که والدین با وسواس، مدام می‌پرسند: «به کدام کتاب و مرحله رسیدیم؟» یا «چرا هنوز قطعه‌ی فلان هنرجو را نمی‌زند؟». این نگاه ِ کمّی، سم ِّ مهلک ِ یادگیری است. این پرسش‌ها نه تنها اضطراب ِ پنهانی به کودک منتقل می‌کند، بلکه موسیقی را برای او از «تجربه‌ی زیسته» به «مسابقه‌ی کتابخوانی» تبدیل می‌کند. ما در آموزشگاه موسیقی فرناد، باور داریم که موسیقی، یادگیری ِ یک سری نتهای پشت سر هم ِنیست؛ بلکه ساختن ِ شخصیت است. والدین نباید «بازرس ِ کیفیت» باشند؛ باید «تسهیلگر مسیر» باشند. والدین گرامی، به جای تمرکز بر «کجا هستیم» (که صرفا ً یک نشانگر ِ عددی است)، به این فکر ِکنید که فرزندتان «چه در حال ِ تجربه‌کردن است؟». آیا در حال کشف ِ صداست؟ آیا در حال یادگیری ِ صبر در مواجهه با یک پاساژ ِ دشوار است؟ موسیقی، صرفا ً تسلط بر یک ساز یا یادگیری مجموعه‌ای از قطعات نیست؛ بلکه مسیری است ِبرای تبدیل ِ تپشهای پراکنده و اضطراب‎‌های بی‌هدف، به حضور ِ آگاهانه و بیان ِ قدرتمند خویشتن.