جشن نیلوفر

در نومیدی بسی امید استپایان شب سیه سپید است...

بوسه ی تو بر تردید های من بود....

من آن درختم که هر بهارِ جهانرسید و سهمِ من از شکوفه، خزان...

بعضی آدما،برای خواستن ساخته می‌شن؛نه برای رسیدن.اما همین کافی بود که می‌دانستم تنم درد تنت را دارد؛نه میل تنت را....

مثل گلبرگی که روزی لای دفتر کاشتی کاش با من بودنت را هم نگه می داشتی! ...

نمی گنجد خیـالِ دیگری در سینهٔ تنگمنگینِ دل ندارد جای نقشی ، غیرِ نامِ تـو...

اگر باد هم خاکم را ببرد و هیچ شوم، باز هم دوستت دارم....

من میترسم؛ از تنهایی نه از بی تو بودن ...

من میمونم کنارش شاید اعتراف کرد......