گاهی دور بودن، درد را کمتر نمیکند؛ فقط شکلش را عوض میکند.
در این اپیزود از رستا درباره تجربهی مهاجرانی حرف میزنیم که روزهای سخت ایران را از فاصلهای دور دنبال کردند؛ بعضیها از آنچه میگذشت بیخبر بودند، بعضی دیگر لحظهبهلحظه اخبار را دنبال میکردند و احساس درماندگی، اضطراب، عذاب وجدان یا دلتنگی را تجربه کردند.
از این میگوییم که چرا فاصله میتواند احساس تنهایی را بیشتر کند و چرا گفتوگو، حتی بعد از فروکش کردن بحران، هنوز ضروری است. شاید لازم نباشد همیشه راهحلی داشته باشیم؛ گاهی فقط شنیدن و شنیده شدن، اولین قدم برای ترمیم است.
اگر این روزها احساس میکنید بین دو جهان ماندهاید یا هنوز حرفهای ناگفتهای دارید، این اپیزود دعوتی است برای اینکه دوباره با هم حرف بزنیم.
اولین نفر کامنت بزار
در این اپیزود، از گفتگوناپذیر شدنِ شرایط میگو...
همهچی رو نگفتی،
ولی همه نظر دارن.
...
تا حالا شده نزدیک به چیزی که همیشه میخواستی بشی...
گفتوگو در این اپیزود حول محور کتاب «بیبیپیک»...
گاهی با شرکت در دوره ای خاص یا خوندن کتابی خاص ...
درباره نقش قدر دانی توی گفتگوهای روابط حرف میزن...
از ترس و دلنگرانی ، از سکوت سنگین بعدش، و از ح...
تو این قسمت از رستاگپ، از دل مهاجرت گفت...
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است