دیالوگ باکس - True Fears

مهربان من سلام؛

ای کاش همین حالا که داری حرفهایم را زمزمه وار می خوانی، 

آسمان با هرچه ابر که در دلش هست، برایت سنگ تمام بگذارد و باران بباردت...

دوست داشتم به جای این نامه، رو در رویت نشسته بودم تا هرآنچه این همه سال، 

در پستوی شرم و دلتنگی انباشتم، به یکباره بازگویمت. 

دوست داشتم، به جبرانِ همه ی آنچه رفت، آنچه چشمانت را اشک آلود و قلبت را آزرده ساخت، 

تا سحر برایت عاشقانه می خواندم. 

دوست داشتم از همه ی شهر، تنهای تنهای تنها تو را می شناختم و دیگر هیچ. 

دوست داشتم هر کتابی را که می گشایی، هدیه ای از سوی من باشد.

اما دریغ که هیچگاه داشته هایمان به پای انبوهِ نداشته هایمان نرسید ... 

یادت باشد:

هزار سال دیگر هم که بگذرد، این دنیا با همه ی وسعتش،

یک بدهیِ بزرگ به من دارد و آن تویی ...

اپیزود True Fears به ترتیب از: پادکست اتاق سرد آبی، فیلم مادری، فیلم کوتاه تیرگی (کارگردان: بابک بیگی) و فیلم تهران من حراج ساخته شده است.

اطلاعات اپیزود به ترتیب ورود:

قسمتی از پادکست اتاق سرد آبی، گوینده محمود سرمدی

متن اولیه از روزبه مقدم، گوینده سامان مظلومی

شعر و خوانش از شمس لنگرودی

شعر و خوانش از هوشنگ ابتهاج (سایه)، ریورک از یغما (امیر ملکی)

ترانه آهوی وحشی از فرامرز اصلانی

متن پایانی از روزبه مقدم، گوینده سامان مظلومی

موسیقی پایانی از tom adams - sparks

عکس کاور از: حسین عمرانی