قسمت هفتم: مرثیه در ر مینور

این اپیزود به مرثیه و سوگ در موسیقی کلاسیک می‌پردازد.

در روزهایی که جامعه‌ی ایران در دلِ یک سوگواری تاریخی ایستاده است،

این قسمت تلاش می‌کند نشان دهد موسیقی چگونه می‌تواند

به‌مثابه‌ی شکلی از ثبتِ تجربه و حافظه‌ی جمعی عمل کند.

در این اپیزود،

از موسیقی آیینیِ باروک در آثار هنری پرسل آغاز می‌کنیم؛

به «مارش عزا»ی فردریک شوپن می‌رسیم،

جایی که سوگِ جمعی به تجربه‌ای درونی و فردی پیوند می‌خورد؛

و سپس به فرم «رکوئیم» در آثار موتزارت و گابریل فوره می‌پردازیم.

در ادامه، مرثیه‌ی تکان‌دهنده‌ی کریستوف پندرسکی

برای قربانیان هیروشیما شنیده می‌شود؛

اثری که موسیقی را از روایت فراتر می‌برد

و به حضوری مستقیم و عریان بدل می‌کند.

اپیزود با بازگشت به سوگی آرام و شخصی

در آریای پامینا از اپرای فلوت سحرآمیز به پایان می‌رسد.

این اپیزود تلاشی است برای مواجهه با فقدان،

و برای اندیشیدن به این‌که موسیقی چگونه

می‌تواند حافظه، معنا

و امکانِ تداوم را زنده نگه دارد.