رزق و روزی در اسلام جلسه 09

«از کمیت تا کیفیت؛ رازِ برکت در رزق»

اگر رزق مقسوم است، پس چرا کار کنیم؟ و چرا روایات از «افزایش روزی» سخن می‌گویند؟

در پایان سلسله «رزق مؤمن»:

🔹 کمیت ثابت، کیفیت متغیر: مقدار روزی تغییر نمی‌کند، اما «برکت» آن در گروِ نیت و شیوه‌ی کسب ماست—رزق می‌تواند با عزت بیاید یا با ذلت

🔹 چرا کار کنیم؟ چهار فلسفه:

خدمت به خلق («می‌روم تا گرهی از کار شیعیان مرتضی‌علی باز کنم»)

حفظ عزت و حیا

تجلی نیاز به درگاه الهی (امام صادق (ع): «دوست دارم خدا مرا در حال زحمت ببیند»)

سلامت عقل و روح

🔹 استثنای بزرگ: دعا در وقتِ «بین‌الطلوعین» (از اذان صبح تا طلوع آفتاب)—تنها زمانی که می‌تواند در مقدرات مادی جابجایی ایجاد کند

🔹 برکت چیست؟ همان چیزی که خانه‌ی ۵۰ متری را از کاخ وسیع‌تر جلوه می‌دهد—رزق حرام هرچند زیاد، «معیشةً ضَنکا» (زندگی تنگ) می‌آورد

🔹 عبرت تاریخ: کسانی که امام حسین (ع) را برای «روزی بهتر» فروختند، نه تنها به آن نرسیدند، بلکه برکت و آرامش را از زندگی خود محو کردند

🔹 فاطمه زهرا (س) پشت در: مردم از ترس از دست دادن جایگاه و روزی‌شان، یاری‌اش نکردند—باور نداشتند که اگر با علی (ع) می‌ماندند، خدا هم دنیا و هم آخرتشان را آباد می‌کرد

✨ «رزق پاک، مانند نذری امام حسین (ع) است—حتی اگر اندک باشد، جان را جلا می‌دهد.»

📌 نتیجه‌گیری: رزق یکی است، اما تفاوت در این است که آن را با چه نیتی طلب کنیم—برای خودمان یا برای خدمت به خلق؟ با عزت یا با ذلت؟