رزق و روزی در اسلام جلسه 08

«رزق طالب و مطلوب؛ دو رفتار از یک حقیقت»

آیا رزق واقعاً دو بخش است؟ یا اینکه «نگاه» ماست که رزق را «طالب» یا «مطلوب» می‌سازد؟

در این قسمت از سلسله «رزق مؤمن»:

🔹 چالش دو دسته روایت: یکی می‌گوید رزق ثابت و مقسوم است، دیگری می‌گوید اعمالی مثل استغفار و صله‌رحم رزق را زیاد می‌کند—چگونه جمع می‌شوند؟

🔹 نقد دیدگاه مشهور: اگر بخشی از روزی مقسوم نباشد، حرص ورزیدن کاملاً منطقی است! پس چرا امام (ع) از حرص انسان تعجب می‌کنند؟

🔹 کلید درک: «رزقی است که تو به دنبال آنی، و رزقی است که او به دنبال توست»—این دو مال جداگانه نیست، بلکه دو رفتار از یک حقیقت

🔹 مثال سایه: اگر به سمت سایه‌ات بدوی، از تو دور می‌شود؛ اگر پشت به آن کنی و راه بروی، سایه به دنبال تو می‌آید

🔹 عزت درونی: کسی که رزق را از خدا می‌بیند، حتی در قعر سختی، به کسی باج نمی‌دهد—می‌داند اگر رزقش باشد، حتی در دل سنگ هم به او می‌رسد

🔹 الگوی آیت‌الله بهجت (ره): هرگز به دنبال شهرت نرفت، اما شهرت ذلیلانه به دنبال او دوید—تفاوت این است: یکی «سوار بر دنیا» می‌شود، دیگری «دنیا بر او سوار» است

🔹 عبرت کربلا: یاران امام به رزق خدا اعتماد کردند و به عزت ابدی رسیدند؛ لشکر مقابل برای نانی که گمان کردند می‌گیرند، از امامشان بریدند—نه امام به کوفه رسید، نه عمر بن سعد به حکومت رِی، اما تفاوت در این بود: امام با شکوه رفت، عمر بن سعد با ذلت

✨ «اگر تو به دنیا پشت کنی و بر تکلیف تمرکز کنی، همان روزیِ مقدر شده، ذلیلانه به دنبال تو می‌دود.»

📌 رزق یکی است—نگاه ماست که آن را «عزت‌بخش» یا «ذلت‌آور» می‌سازد.

تا قسمت بعد همراه ما باشید: چگونه از «طلب‌کنندهٔ رزق» به «مورد طلب رزق» تبدیل شویم؟