«عیار بندگی؛ چهار درس از لقمان تا کربلا»
آیا میدانید سه مرحلهٔ اول زندگیتان—در رحم، نوزادی، کودکی—را با کاملترین توکل بر خدا گذشتید؟
پس چرا در مرحلهٔ چهارم، یعنی بزرگسالی، به تواناییهای خود شک کرده و به حرص و ترس فرو میرویم؟
در این قسمت از سلسله «رزق مؤمن»:
🔹 چهار مرحلهٔ تجلی رزق از زبان لقمان حکیم: از رحم تا بلوغ—رزاق یکی است، فقط وسیلهها عوض شدهاند
🔹 عیار بندگی همان «اعتماد» است: وقتی تمام درهای مادی بسته میشود، خدا میخواهد ببیند آیا ما همچنان به او تکیه میکنیم یا به دنبال نجاتدهندهای غیر از او میگردیم؟
🔹 تجربهای زنده از توکل: لحظهای که در صف پرداخت بیمارستان ایستادم و گفتم «آقا! من تماس نمیگیرم، خودت میدانی»—و فرجی ناگهانی حاصل شد
🔹 درس نهایی از کربلا: امام حسین (ع) در لحظهٔ شهادت فرمود: «خدایا! خیالم راحت است که تو میبینی»—چرا چیزی که به ایشان آرامش داد، به ما اضطراب میدهد؟
✨ «فرزندم! عاقل شو؛ رزاقِ مرحلهٔ چهارم، همان رزاقِ سه مرحلهٔ قبل است.» — لقمان حکیم
📌 بندگی واقعی در همان لحظهای آزموده میشود که دیگر کسی را جز خدا نمیبینیم—نه در رخوت، که در تنگنا.
تا قسمت بعد همراه ما باشید: چگونه با این درسها، زندگیمان را از زیر بار حرص و ترس بیرون بیاوریم؟
اولین نفر کامنت بزار
«حرص بیهوده؛ رزقی که گریزناپذیر است»
«رزقِ مقسوم؛ چارهناپذیر مانند مرگ»
<...
«رزق چیست؟ مالکیت نیست، بهره است»
«نگاه مؤمن؛ چگونه پدیدهها را میبیند؟»...
«رزق مؤمن؛ میان توکل و ترس»
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است