اپیزود 5: فساد سیستمی؛ وقتی هیچ چیز درست نمی شود!

برخی از مواردی که در این اپیزود درباره «فساد سیستمی» خواهید شنید

چگونه «افراد درستکار» به‌ تدریج یا «حذف» می‌ شوند یا وادار به «سازش»؛ زیرا ساختارها علیه آنها عمل می‌ کنند. جایی که «درستکار بودن»، پرهزینه‌ تر از «خلافکار بودن» است.

جایی‌ که «حقیقت‌ پوشی و فریب»، «مسئولیت‌ گریزی و عدم‌ پاسخگویی» و «ابهام» در همه عرصه‌ ها سکه رایج شده و جایگزینِ «حقیقت‌ جویی»، «مسئولیت پذیری و پاسخگویی» و «شفافیت» می‌ شود

جایی ‎که قوانین و مقررات به‌ جای «منافع عمومی»، برای حفاظت از «منافعِ اقلیتِ قدرتمند (اُلیگارش ‎ها)» نوشته می‌ شوند و زمینه ‎ساز و تسهیل ‎گرِ «رانت و بی ‎عدالتی» هستند. در اینجا، فساد نه لزوما در «نقض قانون»، بلکه با انحراف در «طراحی قانون» ظهور و بروز می‌ یابد

چگونه «شبکه‌ های بسته قدرت»، سیاست، اقتصاد، عدلیه و رسانه را برای تامین منافع خود به‌ هم گره می‌ زنند

چگونه «رقابت سیاسی» به طور ساختاری محدود می ‎شود که در نتیجه آن «امکان انتخاب واقعی» کاهش می‌ یابد، «وفاداری به ساختار»، جای «نمایندگی منافع عمومی» را می‌ گیرد، و سیاست‌ مداران برای «پاسخ‌ گویی به مردم» انگیزه کمتری نشان می‌ دهند

جایی‌که در نظام «شناسایی و اولویت‌ بندی مسائل کلان»، اختلال ساختاری رخ می دهد. در این نوع فساد، مصیبت اصلی این است که «مسائل اساسی و کلیدی»، معمولا با سیاستِ «انکار»، به‌ تدریج از دستور کار خارج می‌ شوند و به زیر فرش جارو می‌ شوند و جای خود را به موضوعات فرعی، کم‌ اهمیت یا نمایشی می‌ دهند

جایی‌ که «دسترسی به تریبون» نه بر اساس «کیفیت اندیشه یا تخصص»، بلکه با معیارِ «همسویی گفتمانی و نزدیکی نهادی تعیین می‌ شود». در این شرایط، «صداهای مستقل و منتقد» به طور سیستماتیک حذف شده، و «روایت‌ های رسمی کم‌ اعتبار» بازتولید می‌ شود. نتیجه چنین موضوعی، گسست فزاینده میان جامعه و رسانه است