قسمت یک _ زیبایی، سلیقه‌ای است

چرا سرِ زیبایی با هم اختلاف پیدا می‌کنیم؟

چرا چیزی که برای تو عمیقاً زیباست، برای یکی دیگه کاملاً غیرقابل تحمل می‌شه؟

در اپیزود اول «زیباشناسی» از «سلیقه» نه به‌عنوان یک انتخاب ساده،

بلکه به‌عنوان یک واکنش انسانی حرف می‌زنیم:

واکنشی که از بدن شروع می‌شه، از خاطره میاد، و بعد اسم «نظر» به خودش می‌گیره.

اینجا گوش و چشم بی‌طرف نیستند.

موسیقی، تصویر، رنگ، لحظه‌های ساده… همه‌شون به وضعیت ما بستگی دارن.

اپیزود اول نه دنبال قانع کردنه، نه تعریف قطعی می‌ده.

فقط مکث می‌کنه و دعوت می‌کنه کمی دقیق‌تر گوش بدیم.

اگر این مکث برات جالب بود،

اپیزود بعدی می‌پرسه:

اگر زیبایی این‌قدر شخصی است، پس چطور درباره‌ش با هم حرف می‌زنیم؟