سوگواران سلین | سلمان باهنر

مثل درخت؛ هرگز ترکت نخواهم کرد روایت مردی‌ست در میانه‌ی روزهای بی‌رمق، که میان لحظه‌های ساده‌ی زندگی آرام می‌فهمد معنا در همان ادامه دادن است؛ بی‌هیاهو و بی‌دلیل، در جهانی که هنوز می‌شود لمسش کرد. ...

حسین قسامی در پراکندگی نشان می‌دهد چطور غم در جزئیات روزمره پخش می‌شود؛ اینکه سوگ نمام نمی‌‌شود و فقط پراکنده می‌شود در جای جای زندگی. ...

«فاتحه‌های سرگردان» مجید قیصری داستان نجواهایی است که به دست باد سپرده شده‌اند و کسی که با وظیفه عجیبش برایشان صاحب پیدا می‌کند. صاحبانی که محتاج نسیمی کم‌جان به انتظار نشسته‌اند. ...

یاسین حجازی از اینکه غم، فقط مال یک لحظه یا یک نفر نیست و بخشی از زندگی همه است نوشته. او از یادآوریِ همین اشتراک ساده میان آدم‌ها می‌گوید؛ اینکه هیچ‌کس از اندوه جدا نیست و هرکس سهمی از آن دارد.  ...

رامبد خانلری در مرگاشتن از لحظه‌ای می‌نویسد که با تنهایی عمیق و انفرادی خود در میان سوگ دیگران روبه‌رو می‌شود؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد غم و فقدان عمیق‌تر از چیزی است که در چارچوبی منطقی بگنجد. ...

نوشتن از سوگ دشوار و مهلک است. نه چون مجبوری با لایه‌های پنهانی خودت روبه‌رو بشوی، نه چون ناچار به خودافشایی هستی و نه چون تو را هزارباره اندوهگین می‌کند. چون مجبوری از چیزی بنویسی که ماهیتش در نبود...

«بربادرفته در صبح جمعه» تعریف دوبارۀ وطن است. گاه هویت، فراتر از زادگاه، در پیوندی عمیق با خاکی دیگر شکل می‌گیرد و شخص را به آرامش ابدی می‌رساند. ...

«ستاره‌های مسیر تبریز-لنجرود» داستان کوچ اجباری در جنگ دوازده‌روزه ا‌ست. کوچی با هیاهوی انفجارها که معنای جدیدی به وطن می‌بخشد. ...

«نامه‌های حزیران و شهر هفتم» داستان کسانی است که از وطن دور افتاده‌اند اما فراموشش نکرده‌اند و وطن جایی درون آن‌ها زنده است تا در بزنگاهی آن‌ها را به‌سوی خودش فرابخواند. ...