تا حالا شده حس کنید فقط دارید برای رفع تکلیف کار میکنید؟ صبحها بیانگیزهاید و منتظرید ساعت پایانی کار برسه و از شرکت بزنید بیرون؟ اسم این حالت تنبلی نیست؛ استعفای عاطفی است. در این اپیزود پتروکست، نه به مدیران، بلکه به خودمون میپردازیم. چرا به این نقطه رسیدیم؟ خطر اصلی این بیتفاوتی برای آینده شغلی ما چیه؟ و چطور در محیطی که انگیزهای نمیده، خودمون رو نجات بدیم؟ شنیدن این اپیزود، شاید مسیر شغلی شما رو تغییر بده :)
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است