کلیدی میان مه

در قلب پایگاه تحقیقاتی آترا، جایی در جنگلی سرسبز میان دیوارهای سرد فلزی و سکوت عمیق آزمایشگاه‌های پیشرفته، اتاق سینک مانند رازی پنهان در دل یک قفس فارادی قرار گرفته بود؛ اتاقی که دیواره‌هایش ساخته شده بودند تا هر موج مزاحمی را از بیرون دور نگه دارند و اجازه دهند تنها چیزی که در آن جریان دارد، گفت‌وگوی ظریف میان مغز انسان و فناوری باشد. هیچ صدای اضافه‌ای به آن راه پیدا نمی‌کرد؛ نه امواج بیرونی، نه هیاهوی جهان خارج. گویی این اتاق برای شنیدن چیزی ساخته شده بود که سال‌ها درون انسان‌ها پنهان مانده بود.