جایی که خرچنگ ها آواز می خوانند.

این رمان در قلب من جایگاه ویژه‌ای دارد.

«کیا» می‌تواند هر دختر کوچولویی باشد، اما او استثنایی ست. کیا همهٔ ما هستیم.

او نمایانگر کسی است که ما می‌توانیم در صورت لزوم باشیم.

من با تمام وجودم به او ایمان دارم.

کیا به ما می‌آموزد که بیش از آنچه فکرش را می‌کنیم، قدرت داریم؛ که بله! ممکن است در حسرت تعلق داشتن به یک جامعه باشیم، اما وقتی تنهاییم، می‌توانیم برای بقا و حتی برای پیشرفت، قدرتی باورنکردنی بیابیم.

با احترام

دیلیا اوئنز