مائده‌های زمینی

کتاب مائده‌های زمینی اثر آندره ژید، شاهکاری در ادبیات فرانسه و اثری فلسفی ـ عارفانه است که در سال 1897 منتشر شد و هرچند ابتدا چندان دیده نشد، بعدها اندیشه‌های اصلی ژید را بنیاد نهاد. او در این کتاب همچون دیگر آثارش، خود را موضوع نوشتار قرار می‌دهد و با نادیده گرفتن قراردادهای اخلاقی و اجتماعی، خواننده را به خودشناسی، صداقت و آزادی درونی فرامی‌خواند؛ رویکردی که یادآور سنت مونتنی در فرانسه است. نثر اثر آگاهانه گاه ناتمام و شکسته است تا بازتابی از تفکر نویسنده باشد. ژید در این کتاب، تأثیرپذیری از ادبیات مشرق‌زمین را نیز نشان می‌دهد. او پس از 38 سال «مائده‌های تازه» را نوشت که گرچه شور جوانی مائده‌های نخستین را ندارد، همچنان عطش جست‌وجو و میل به رهایی را حفظ کرده و بر شادی فردی در پیوند با خوشبختی دیگران تأکید می‌کند.