کافه بزرگسالی

قسمت سیزدهم تانگو در معابر: "سفر"

Fri, 20 Oct 2023 02:10:19 +0330

تانگو در معابر

قسمت سیزدهم: سفر

این مجموعه سیزده موقعیت نمایشی برای گفتگو است که در سال 1396 به درخواست باغ کتاب تهران نوشته و اجرا شده است. در دوران کرونا توسط خانم الهه پرسون، آقایان صادق علیخانی و مهدی صادقی ضبط مجدد گردید تا در قالب پادکست ارائه شود.

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت دوازدهم تانگو در معابر: "اکتشاف"

Fri, 06 Oct 2023 04:10:32 +0330

تانگو در معابر

قسمت دوازدهم: اکتشاف

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

مِهدی صادقی بیدمشکی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت یازدهم تانگو در معابر: "جلسه تودیع"

Sat, 30 Sep 2023 01:09:55 +0330

تانگو در معابر

قسمت یازدهم: جلسه تویع

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

مِهدی صادقی بیدمشکی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت دهم تانگو در معابر: "باغ وحشِ ملّی"

Fri, 22 Sep 2023 12:09:36 +0330

تانگو در معابر

قسمت دهم: باغ وحشِ ملّی

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت نهم تانگو در معابر: "پُشتِ درِ خانه"

Fri, 08 Sep 2023 08:09:02 +0330

تانگو در معابر

قسمت نهم: پُشتِ درِ خانه

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت هشتم تانگو در معابر: "میهمانی اساتید"

Fri, 01 Sep 2023 01:09:48 +0330

تانگو در معابر

قسمت هشتم: میهمانی اساتید

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت هفتم تانگو در معابر: "اِستندآپ کُمدی"

Sat, 26 Aug 2023 01:08:37 +0330

تانگو در معابر

قسمت هفتم: اِستندآپ کُمدی

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت ششم تانگو در معابر: "شهر دانشجویی"

Fri, 18 Aug 2023 10:08:18 +0330

تانگو در معابر

قسمت ششم: شهر دانشجویی

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت پنجم تانگو در معابر: "ماشین"

Fri, 11 Aug 2023 11:08:07 +0330

تانگو در معابر

قسمت پنجم: ماشین

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت چهارم تانگو در معابر: "بالکن طبقه هشتم"

Fri, 04 Aug 2023 08:08:09 +0330

تانگو در معابر

قسمت چهارم: بالکن طبقه هشتم

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت سوم تانگو در معابر: "جلسه تحویل مدارک"

Fri, 28 Jul 2023 08:07:02 +0330

تانگو در معابر

قسمت سوم: جلسه تحویل مدارک

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت دوم تانگو در معابر: "خانه پدری"

Fri, 21 Jul 2023 10:07:57 +0330

تانگو در معابر

قسمت دوم: خانه پدری

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

قسمت نخست تانگو در معابر: "نمایشنامه"

Fri, 21 Jul 2023 09:07:52 +0330

تانگو در معابر

قسمت اول: نمایشنامه

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

الهه پرسون

صادق علیخانی

مهدی صادقی بیدمشکی

گوینده تیتراژ:

امیر دولتخواه

https://t.me/maturitycafe

برای حمایت بهتر از ما لطفا پس از شنیدن این قسمت، آن را برای دوستان خود بفرستید.ررطزررزطلیبلبی

میان پرده اوّل

Fri, 21 Jul 2023 08:07:06 +0330

در این قسمت کمی درباره پادکست کافه بزرگسالی صحبت کردیم و مجموعه تازه کافه بزرگسالی را معرفی نمودیم

آدرس شبکه های اجتماعی ما:

اینستاگرام:

maturity.cafe

تلگرام:

t.me/maturitycafe

قسمت شانزدهم تماشای پاندُرا: "زنگِ روی‌گَردانی"

Thu, 03 Nov 2022 04:11:44 +0330

تماشای پاندُرا

قسمت شانزدَهُم : زنگ رویگردانی

(قسمت پایانی)

این مجموعه اسپینافی از پادکستهای کافه بزرگسالیست که بر اساس داستان واقعیِ اتفاق-افتاده در سال 1377 نوشته و اجرا شده است.

#نویسنده و #آهنگساز : #مسعود_حیدریان

#گویندگان :

#مهدی_صادقی_بیدمشکی

#امیر_دولتخواه

#مرضیه_محمدزاده از #پادکست #دراما

#تصویرگر :

#مینا_مومنی

#خوانندگان تیتراژ:

#شهرزاد_صانع

#برانازا_محنتی

امیر دولتخواه

#آوا_فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

برای حمایت بهتر از ما لطفا پس از شنیدن این قسمت، آن را برای دوستان خود بفرستید.

قسمت پانزدهم تماشای پاندُرا: "باز هم شب بخیر"

Thu, 27 Oct 2022 10:10:46 +0330

تماشای پاندُرا

قسمت پانزدَهُم : باز هم شب بخیر

#نویسنده و #آهنگساز : #مسعود_حیدریان

#گویندگان :

#مهدی_صادقی_بیدمشکی

#امیر_دولتخواه

#مرضیه_محمدزاده از #پادکست #دراما

#تصویرگر :

#مینا_مومنی

#خوانندگان تیتراژ:

#شهرزاد_صانع

#برانازا_محنتی

امیر دولتخواه

#آوا_فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

برای حمایت بهتر از ما لطفا پس از شنیدن این قسمت، آن را برای دوستان خود بفرستید.

قسمت چهاردهم تماشای پاندُرا: "پوست در بازی"

Sat, 22 Oct 2022 10:10:06 +0330

تماشای پاندُرا

قسمت چهاردَهُم : پوست در بازی

#نویسنده و #آهنگساز : #مسعود_حیدریان

#گویندگان :

#مهدی_صادقی_بیدمشکی

#امیر_دولتخواه

#مرضیه_محمدزاده از #پادکست #دراما

#تصویرگر :

#مینا_مومنی

#خوانندگان تیتراژ:

#شهرزاد_صانع

#برانازا_محنتی

امیر دولتخواه

#آوا_فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

برای حمایت بهتر از ما لطفا پس از شنیدن این قسمت، آن را برای دوستان خود بفرستید.

قسمت سیزدهم تماشای پاندُرا: "قصه‌های بَد؛ برای بچه‌های بَد"

Thu, 22 Sep 2022 12:09:50 +0330

تماشای پاندُرا

قسمت سیزدَهُم : قصه های بد برای بچه های بد

نویسنده و آهنگساز : مسعود حیدریان

گویندگان :

مهدی صادقی بیدمشکی

امیر دولتخواه

مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر :

مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ:

شهرزاد صانع

برانازا محنتی

امیر دولتخواه

آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

برای حمایت بهتر از ما لطفا پس از شنیدن این قسمت، آن را برای دوستان خود بفرستید.

قسمت دوازدهم تماشای پاندُرا: "آن سویِ دیوار"

Wed, 14 Sep 2022 07:09:06 +0430

این مجموعه اسپینافی از پادکستهای کافه بزرگسالیست که بر اساس داستان واقعیِ اتفاق افتاده در سال 1377 نوشته و اجرا شده است.

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت یازدهم تماشای پاندُرا: "خرگوش سفید"

Fri, 09 Sep 2022 12:09:29 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت دهم تماشای پاندُرا: "جیره ی مقبول جرم"

Thu, 01 Sep 2022 04:09:19 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت نهم تماشای پاندُرا: "زمین سفت"

Thu, 25 Aug 2022 01:08:04 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده روش

قسمت هشتم تماشای پاندُرا: "بدخواب"

Thu, 18 Aug 2022 08:08:08 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت هفتم تماشای پاندُرا: "جویدن خاکستر"

Thu, 11 Aug 2022 01:08:05 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت ششم تماشای پاندُرا: "شعبده ی سی و هشت درجه"

Thu, 04 Aug 2022 02:08:14 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت پنجم تماشای پاندُرا: "هُرمُن روی شقیقه"

Thu, 28 Jul 2022 06:07:56 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت چهارم تماشای پاندُرا: "خطای دید"

Thu, 21 Jul 2022 02:07:35 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت سوم تماشای پاندُرا: "گرگ و گرگ تر"

Wed, 13 Jul 2022 11:07:21 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت دوم تماشای پاندُرا: "در آستانه"

Fri, 08 Jul 2022 01:07:51 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

قسمت نخست تماشای پاندُرا: "از اینجا که منم"

Fri, 01 Jul 2022 07:07:51 +0430

نویسنده و آهنگساز: مسعود حیدریان

گویندگان : مهدی صادقی بیدمشکی امیر دولتخواه مرضیه محمدزاده از پادکست دراما

تصویرگر : مینا مومنی

خوانندگان تیتراژ: شهرزاد صانع برانازا محنتی امیر دولتخواه آوا فاضلی

پخش از کانال تلگرامی #کافه_بزرگسالی پنجشنبه شب ها ساعت 9 به مدت 16 هفته و تمامی پلتفرمهای پادکست خوان از جمعه

https://t.me/maturitycafe

حامی مالی: سپیده تنباکوزاده

40کافه بزرگسالیدلبرانه

Sat, 27 Apr 2019 07:04:30 +0430

حرفهای زیادی برای پایان بخشیدن به یک گفتگو وجود دارد. خدانگهدار، سایه ات مستدام، ایام به کام ، به امید دیدار، به سلامت، فعلن، تا بعد ... آرزوهایی که برای مسافران محبوبمان می کنیم. به امید اینکه باز ببینیمشان و یا در حد فاصل هجران و دیدار، امیدوار باشیم در صحت و سلامت و آرامش ، روزگار به سر برند. بین تمام حرف های بدرقه، "شاد باشید" مزه ی دیگری می دهد. طعم آگاهی و پذیرش. آگاهی از اینکه ممکن است کسی را دوباره ملاقات نکنیم اما بپذیریم که می تواند شاد باشد و می توانیم شاد باشیم و زندگی همچنان جاری. آگاهی از اینکه خیلی چیزها ذاتا رو به زوالند و آرزو کردنشان برای دیگران، از روی خام بودن ماست ... تندرستی، همیشگی نیست و سرانجام از دست می رود ، عمر به پایان می رسد، سایه های آسودگی از سرمان دور می شوند، ایام دائما یکسان نمی ماند ولی در عین حال، نجات یافتگان و شاهدان عینی می گویند که با تمام این اوصاف، تا زندگی هست، شادی هم هست. آری، می شود به سفر و سفره ی زندگی نگاه کرد و از هجمه ی جبر و نقصان، خشمگینانه، افسوس خورد و حسرت کشید ، از نداشته هایمان، از بد اقبالیهایمان، از یاران ناموافقمان ، از عهدها و دلهای شکسته مان، یا می توان با قدردانی از هدیه و فرصتی که در اختیارمان است، تا عمر باقی و نمایش بر پرده، از لحظه لحظه ی منظره ی پیش روی لذت برد. زیرا عمری که می گذرانیم مجموعه ای از تک تکِ همین لحظه هاست و مفهوم فراگیر و یکپارچه ی زندگی رنجبار یا شادمان، واقعا وجود ندارد، اینها فقط پرورده ی دستچینِ گزینشیِ ذهنمان از خاطرات گذشته است. زندگی ما فقط پر از لحظاتی تلخ یا شیرین است. پر از لحظات رویارویی با پدیده هایی که جدا از مطلوب و نامطلوب بودنشان، ما را به چالش می کشند تا انتخابی انجام دهیم، بپذیریمشان یا دگرگونشان کنیم. زندگی ما پر از آدمهاییست که به هزار امید، بارها و بارها آزمودیمشان و هر بار سرشکسته، دلشکسته و ناامیدمان کرده اند. پر از باورها و دروغهایی که نوید دنیا و فردای بهتری را می دادند اما به سستی یک قصر شنی در برخورد با امواج واقعیت، فرو ریختند . پر از گناهکاران و قاضیانی که فارغ از هر چه در ظاهر می کردند، در حال اعتراف به کمبودها و رنجهایشان بودند. چرا نفهمیدیم هر انتخابی باید در راستای تعهدمان به خود ، زندگی و شادی مان باشد وگرنه مسئولانه و موثر نخواهد بود؟ چرا نفهمیدیم هیچ کس ساعتش را با ما کوک نمی کند، هر آدمی، مسیر داستان خودش را پیش روی دارد، درگیر جنگها و کشش های خود است؟ چرا نفهمیدیم باورها و پیمانهایی که فرو می ریزند، همزمان، آوارِ ناامیدی بر دلهای ساده باور و فانوس حقیقت برای روحِ های جویا می شوند؟ دیری باید می گذشت تا کم کم آهن تفته در گرمای خویش بلوغ می یافت و سرد می شد ... آری ، دیری باید می گذشت ... باید از سَرِ اشتیاق و امیدورزی بیهوده می افتاد ... باید چای بی خیالی خورده می شد ... زمین بکر، شخم می خورد ... باید زمان می گذشت تا بفهمیم ایراد از آن آدمها نیست، از این امید واهیست که فرصتهای زندگی را به تباهی کشانده. ایراد به خاطر توقع زیادیست که از واقعیتها داریم ، واقعیتهایی که نمی خواهیم درست باورشان کنیم، همانگونه که هستند ... امید بیهوده و توقع بیجا، چیزیست که باعث می شود حسی اشتباه نسبت به خود، زندگی و سرانجاممان داشته باشیم. معیارهای غلط آرامش و رستگاری ... آرزوهای بعید و امید برای برآورده شدنشان، انسان را نابود می کند، یک جایی بالاخره آدم باید دست از بلاتکلیفی و بی مسئولیتی بردارد و جور خواسته هایش را بکشد. کاری را انجام دهد، راهی را برود، چیزی را بفهمد، حسی را درک کند، ... آدم به همین چیزها آدم است ، به داغی که با آن نشان شده ، غمی که معتبرش می کند، رویایی که واقعیتش را می سازد و احساسی که توشه اش از زندگیست ... آدم به همین چیزها آدم است ... انسانی که رنج را نفهمد، چه هم آغوشی ای با شادی دارد ؟ ... انسانی که فراز و فرودش را از سر نگذرانده باشد چه حسی به زندگی دارد ؟ ... انسانی که عمق یک زخم را نکاود چگونه از واقعی بودن ادراکش اطمینان حاصل کند ؟ ... حواس ما ناقصند و ذهنمان را فریب می دهند. بوها، طعم ها، رنگها، صداها، هر چیزی که دنیا را در ذهن ما می سازد، می تواند چیز دیگری غیر از تصور و دریافت ما باشد، خطا باشد، مجاز باشد. مثل تماشای فیلمی که می دانیم نمایش است، ساختگیست، حقیقت ندارد، واقعا اتفاق نیافتاده، اما درگیرش می شویم و با دیدن آن، غمگین، شاد، خشمگین، ترسان یا رها می گردیم. تنها اختیار ما در میان تمام اجبارها، از جسمی که در آن محصوریم گرفته تا زمان و مکانی که در آن به دنیا آمده ایم و حوادثی که سر راهمان قرار می گیرند، انتخاب حسمان به زندگیست و در میان تمام مَجازهایی که اجباراً به عنوان حقیقت یا تفسیری د...

39کافه بزرگسالیدر جستجوی شادی

Sat, 20 Apr 2019 08:04:17 +0430

بالاخره یه تابستونی میاد و می ره و ما بعدش می فهمیم بچه گیمون هم باهاش رفته، دیگه آدم بزرگ شدیم ، به فصلی رسیدیم که بهش می گن پایان معصومیت، آغاز بزرگسالی ... اون سال، من هم قرار بود توی تابستونش بزرگ شم، برم سر کار و از زندگی سهمی برای خودم داشته باشم، به روشنی همه ی ستاره های اون شب ، یادمه که اولین نیمه شبِ تابستون بود ، توی حیاط خونه مون نشسته و خیره به آسمون پر ستاره بودم، همه جا تا دور دستها ساکت، فارغ از هیاهوی دنیا، نه خاطره ای از دیروز و نه دلهره ای برای فردا ، معلق بین افقهای بی انتها، ول ، مثل بادبادک بی نخ و بی صاحب، سرخوش، رقصان به دست باد ، تماشاگر کهکشانهای دور ... پدرم از داخل خونه در رو باز کرد و جوری که انگار داشت سعی می کرد خوابش نپره، با شلوار گرم کن و زیرپیرهنی و دم پایی ای که نیم بند پاش کرده بود، کشون کشون خودش رو به سمت دستشوییِ توی حیاط برد، وقتی چراغ توالت رو روشن کرد ، یه لحظه ایستاد ، با همون وضعیت و صدای مست خوابش گفت: بچه ! برو بگیر بخواب ... و بی توجه به اینکه واکنش من چی ه، رفت توی دستشویی و در رو بست ... چند لحظه بعد گفتم : بابا ... با صدای نیمه هوشیار گفت : ها! ... گفتم یه چیزی بگم ؟ ... همونجور خواب آلود گفت: بگو بچه ... گفتم : همه ی این دنیا واسه چی ه ؟ ... انگار که از خواب پرونده باشمش گفت : هاااا! ... گفتم : مفهوم زندگی چی ه ؟ به نظرت کیفیت زندگی مطلوب، باید چجوری باشه ؟ ... انگار که کفرش در اومده باشه گفت : مفهوم زندگی اینه که صبح کله ی سحر باید پاشی بری سر کاری که حالت ازش بهم می خوره تا بتونی سه لقمه غذایی که دوست نداری بخوری ، یوبوست بگیری، بعدش نصفه شبی که بلا کِشِ شیکمت توی توالت شدی و بوی گند غذایی که نتونستی درست هضمش کنی، دور و برت رو گرفته، بچه ی نیمه بالغ ت ، وسط زور زدن، ازت سوال فلسفی بپرسه و تو بفهمی که چرا نباید جوابش رو بدی ! ... کل مفهوم و کیفیت یه زندگی خوب همینه ... بهش گفتم : عه بابا اذیت نکن دیگه ، جواب این سوال واسه م مهمه ، مرض که ندارم الکی ازت سوال بپرسم ... گفت : چرا دیگه ... داری ... مرض داری که توی توالت منو گرفتی به حرف ... بچه جون! آدم سالم باید یه کاری داشته باشه که انجام بده و زندگیش برقرار باشه و بهش خوش بگذره اما یه چیزهایی هم داشته باشه که زندگی رو کوفتش کنن و نذارن خیلی بهش خوش بگذره و به اون دور دورا بپره ، مثل یه همسر ، چندتا بچه ، قسط، قرض، تعهد ... آدم سالم باید بتونه موقع غذا خوردن، غذا بخوره، بی مزاحمت ... موقع پس دادنش هم، پسش بده ... بی مزاحمت، بعدش هم بره کپه ی مرگش رو بگذاره بی مزاحمت ، همه ی سوالای زندگیش هم باید به همین چیزها مربوط باشه، وگرنه یه جای کارش می لنگه، سالم نیست ... هر وقت راجع به معنا و مفهوم زندگی یا هر چیز قلمبه سلمبه ی دیگه ای، برات سوال پیش اومد ، بدون یه مرگت شده، یه مرضی، چیزی، داری، چون آدم سالم سرش انقدر به زندگی گرم ه که واسش از این ریخت سوالا پیش نمیاد ... گفتم بابا اذیت نکن دیگه یه پند پدرانه ای ، حرف حکیمانه ای ، تجربه ی یه عمر زندگی ای ، یه چیزی بگو دیگه ، الان در وضعیت حساس کنونی ام! ، دارم وارد مرحله ی جدیدی از زندگیم می شم، اون فوت کوزه گریِ زندگی رو بهم یاد بده ... ، بذار من هم هر جا می شینم بگم "بابام همیشه می گفت ... " ... بابام همونجور که داشته زور می زد گفت : بگو بابام همیشه می گفت با غذات ور نرو بچه، بخورش ... گفتم اه بابا این لحظه ی ناب پدر و پسری رو خرابش نکن ، یه حرف فوق العاده راجع به دنیا و روزگار و عرفان و درک و شعور و این جور چیزها بگو دیگه ... بابام گفت : هنوز واسه ی این حرفها کوچیکی، برو بگیر بخواب بچه، بذار ما هم به کارمون برسیم ... گفتم: بچه نیستم، بزرگ شدم دیگه ... گفت : برو بچه ، بچه ای هنوز ... گفتم: بزرگ شدم ... بابام گفت: خودت نمی فهمی که الان ، فکر می کنی بزرگ شدی، اما بچه ای هنوز ... گفتم: خوب تو یه نشونه بگو تا من خودم هم بفهمم بزرگ شدم یا نه ؟ ... گفت: یه حالی رو می گم، هر وقت فهمیدیش ، بیا بگو بزرگ شدم ... با غرور و اعتماد به سقف گفتم: بگو ببینم ! ... بابام گفت: یه پیرمرد 99 ساله تولدش ه ، اسم و رسمش رو یادش نمیاد، زوال عقل داره، بچه ها و نوه هاش همه دورش جمع ، واسه زورکی زنده نگه داشتنش انواع وسیله های پزشکی بهش وصل، روبروش شمع، می خواد شمع کیک تولدش رو فوت کنه، نفسش یاری نمی ده یه فوت دو فوت سه فوت، ... نع یاری نمی ده نفس بد کردار، ... به بدبختی همه زورش رو با هم جمع می کنه تا محکم فوت کنه اما به جای بالا، باد از پایین ش در می ره و از اون بدتر ، دندون مصنوعیاش هم از حلقش در میاد، می افته توی کیک، ... بعدش می زنه زیر گریه ... اما نه واسه این حال و روزش ، نه واسه تن پیر و فرتوتش، نه و...

38کافه بزرگسالیدر ستایش دشمنی

Sat, 13 Apr 2019 03:04:05 +0430

از آن آیه هاییست که در دم ایمانش می آوری ، هنگامی که می گویی می روم و نگاهش می گوید: "به جهنم" ... رُخیست که هیچ بَزَکی دگرگونش نمی تواند کند. می فهماند: چیزی ناب و خالص در حال وقوع است. چیزی که بر هر دوستی و مصاحبتی ارجح است ، بر هر گذشته و خاطره ای، بر هر وَهم و حقی ، بر هر امید و آرزویی ... نامش دشمنیست. صادقانه ترین کلام بشریت، خالصترین نوع رابطه، بی دریغ ترین نوع توجه. آنچه تفسیری را بر نمی تابد، منظوری غیر از خودش ندارد، رنگِ ریا نمی پذیرد، در افت و خیز زمان گم نمی شود ، تغییر نمی کند، استوار، پیوسته و بی توقف است. دشمنی، بچه بازی در آوردن آدم بزرگهاست. کمر همت به نابودی خویشتن بستن است، به بهانه ی دیگران. ... آخ اگر در "ساختن" چنین پایمرد بودیم، حاشا که هرگز حسرتی در زندگی می داشتیم. دشمنی ، عادت به بدیست، عادت به تباهی، بدرقه عزیزان است از آستانه ی در و بوسیدن دهان مردگانِ آشنایِ بی لبخند. ... دشمنی ، کشتن دیگران و دفن خویش است. دشمنی، پیشه ایست تمام وقت ... بی وقفه به فکر بودن و غافل نشدن است. مگر می توان دمی از یاد آنکه دشمن خطابش کردی، بکاهی ؟ مگر می توان در دشمنی، ریا و کم فروشی کرد ؟ مگر بر آن که دشمنش بخوانی، نام دیگری می توان نهاد ؟ مگر می شود با کسی دشمن معمولی بود ؟ ... دشمنی ، آغوش زوال است، ملبس به ردایی ستایش برانگیز ، آکنده از عطر صداقت و یکرنگی، که آرزویمان بود ای کاش بر تن دوستیهایمان اینچنین خوش می نشست. دشمنی، اوج وفاداری به حسیست که تسخیرتان کرده ... از آن نمی بُرید، نمی گذرید، "افزونش" می کنید اما تغییر و پایانش نمی دهید و در خلال روزمرگی ها و گذر حسهای دیگر ، گم اش نمی کنید. به افسونی روز افزون، جادویش می شوید و زندگیتان را گرداگرد آن بنا می کنید. آنچنان در سِحر و شیفتگیتان پیش می روید که همگان را در جامه ی دشمن می بینید ، حس می کنید همه حرف بوی خصومت می دهد، همه کار ، نشان از جنگ دارد ، همه چیز در تقابل با شماست و سپرتان را برای محافظت از خویش بالا نگه می دارید و سعی می کنید همواره نیرومند باقی بمانید، در دنیایی که سرتاسرش دشمنیست، فقط "قدرت" ضامن بقاست ، باید بتوانید "چیز" ها را به قلمرو مقبول خود هدایت کنید، جایی که مقتدر، پیشدستانه هر حرکت دشمنانتان را در نطفه خفه کرده و یا بتوانید ضربه شصتی نشان همگان بدهید تا حدود خود را بشناسند و جایگاهتان بی تزلزل بماند ، پس بی توقف به همگان چنگ و دندان نشان می دهید و کم کم به واقع ،همه برایتان می شوند دشمن، آدمهای دایره دوستیتان، بار سفر می بندند و از مرزهای رفاقت به دیار بیگانگان کوچ می کنند . زیستگاه همراهانتان هر روز کوچک و کوچکتر می شود تا جایی که حس می کنید دنیا به دو تکه تقسیم شده، یک سو عالم و آدم ، یک سو شما ... دشمنی، زندگی در غربت خانگیست، جایی که کسی مخاطب قرارتان نمی دهد. خسارتهای دشمنی، پیش از آنکه در رابطه ای دشمنانه تجلی یابند در ذهن و احساس آدمها رشد می کنند و در آغاز، کسی بر فرو غلتیدنِ نهایی خویش آگاه نیست ، همگان خود را پیروز کارزار "دشمنی" می دانند، اما هر کُنشی در راه کسب قدرت، پیش تر از آنکه بر اقتدارتان بیافزاید، خُردتان می کند ، تلاش و تمرکزتان را تنها به بخش کوچکی از زندگی محدود می کند و اساس شکست، بی توجهیست ... آدمِ درگیرِ دشمنی، سرانجام از همان صخره ای سقوط می کند ، که یا بر آن ارجی نمی نهد و یا چنان به استحکامش اطمینان دارد که هرگز آزمونش نمی کند. پس آنگاه که دشمنی به دست دشمنش از بلندای اقتدار به زیرِ لگدکوب خسارت افتاد و دریافت که توانی برای پاسخگویی ندارد ، نام آنچه در دل می پروراند را تغییر داده و به جای آنکه بگوید "شکست خورده ی رویارویی با دشمنم"، می گوید "قربانی ظلم ستمگرم" ... اسمش عوض می شود، اما رسمش نع، رفتارش نع ... همچون "دشمنی" از آن دم که کسی می پذیرد در خیل قربانیان است، همه تن را جلاد و همه جا را قربانگاه و هر مراوده ای را بخشی از آیین قربانی شدنش می پندارد. برای او سگ گله و گرگ، فرقی با هم ندارند ،،، قصاب و چوپان ، فرقی با هم ندارند ،،، همسر و دوست و آشنا و غریبه ، فرقی با هم ندارند ... او قربانی است و همگان، ستمگرش، هیچ چیز و هیچ کس ، نگاه و مسیر زندگی کسی که قربانی بودن را پذیرفته، عوض نمی کند. در هر حال و هر روز و هر شرایطی ، او همیشه قربانی باقی می ماند چرا که قربانی ، به دنبال رهایی نیست، به دنبال ابراز شِکوِه و انتقام است . و انتقام، مزمن، موذی و فرساینده است، ذهن را درگیر می کند و لایه ای تک رنگ بر روی تمام لحظات زندگی می کشد. چشمان آدم انتقامجو به روی هر انتخابی بسته می شود و روایت زندگیش همچون مگسی زباله نشین، به یک تکه ماجرای کوچک از کل داستان می چسبد و آنقدر سمج، دلکنده نمی شود تا سرانجام ب...

37کافه بزرگسالیمَدروزگی

Sun, 17 Mar 2019 07:03:12 +0330

+ چای می خوری یا قهوه ؟ - چای + چای ؟ - آره + چایی خور نبودی تو ؟!!! - خخخ ، شدم ! ... اینا چیه می نویسی؟ + دارم با اجازه ادبا و حُکما، یه مفهوم جدید رو به فرهنگ لغات اضافه می کنم - چی هست این مفهوم جدیدت ؟ + مَد روزگی - چی چی روزگی ؟!!!! + مـــــــــد رووووزگییییی ... تقریبا معادل انگلیسیش می شه Event Reinterpret یعنی تفسیر مجدد یک واقعیت، به واسطه ی فهمیدن بخش تازه ای از همون واقعیت ، یعنی یه داستانی تا حالا برات یه مفهومی داشته، اما یه چیز تازه ازش می فهمی و وقتی دوباره اون داستان رو یاد آوری می کنی ، معنی و مفهومش، کلا برات عوض می شه - اوه اوه، چه پیچیده ، مگه داااااریم ؟ + چرا نداریم ؟ اتفاقا پیچیده هم نیست، خودت مگه عشقِ قهوه نبودی؟ چی شد یهو چایی خور شدی ؟ - تلاش خوبی بود برای در رفتن از جواب، من نمی دونم چه کرمی ه که یه مفهومی می خوای خلق کنی که غیر کاربردی و الکی-پیچیده ست ، وقتتو بابت یه چیز مفیدتر بذار + اگه سوالم رو درست جواب داده بودی، خودت می فهمیدی که خیلی هم کاربردی و روزمره ست ... چی شد که چایی خور شدی و قهوه از لیستت خارج شد ؟ - الکی توپ رو توی زمین من ننداز ، من فقط ترجیح دادم الان چای بخورم چون احساس خوبی نسبت به چایی دارم ، هیچ ربطی به تفسیر مجددم از قهوه نداره ... تو اگه می تونی، همینی که الان گفتی رو به صورت غیر پیچیده توضیحش بده + ممم باشه ... غذای مورد علاقه ت چیه ؟ - ماکارانی + خب بذار اول بفهمیم، مورد علاقه بودن یعنی چی ؟ ... یعنی اینکه وقتی اسم ماکارانی رو میارن پیشت یا یه ظرف ماکارانی میذارن جلوت، مغزت یه عالمه از خاطرات خوب و پر لذت، راجع به خوردن ماکارانی خوشمزه برات می سازه، توی ذهنت یه چیزی می گه آخ جووووووووون ماکارانی، یه چیز عالی، یه چیز بی نقص، یه چیز خوشمزه، تا یه حدودی هم مزه ای که از ماکارانی می شناسی رو زیر دندونت می تونی حس کنی، بعد بزاقت ترشح می شه، دهنت آب می افته، معده ت قنج می ره ، اشتیاقت برای خوردن ماکارانی بیشتر و بیشتر می شه تا جایی که دیگه نمی تونی خویشتن دار باشی و می زنی توی کار خوردنش، همه ی این لحظات هیجان انگیز، توی سرت ضبط می شه و مخلوطی از این لذت و هیجان باعث می شه تا اسم غذا بیاد، تو اول به یاد ماکارانی بیافتی، چون دلت می خواد اون لذت رو دوباره امتحان کنی. حالا فرض کن یکی از اقوامت که خیلی باهاش رودروایسی داری، دعوتت کرده خونشون، می ری سر میز می شینی و می بینی غذا ماکارانی ه ... همه ی فرکانسها به معده و بزاق دهان و آدرنالین و سیستم خاطراتت فرستاده می شه تا شرایط برای خوردن یه غذای عالی آماده شه ، به هیجان می یای و یواش یواش خویشتنداریتو از دست می دی ، دست به چنگال می بری ، از هیجان نفسات بلند تر می شه ، دهنت آب می افته ، همه ی خاطراتت بهت می گن یه لقمه بذار دهنت ، یه لقمه بذار دهنت ، عالیه عالیه عالیه و یه لقمه می گذاری دهنت .... هووووپ ... می بینی که مزه ش افتضاحه ، حتی درست نمی تونی بجوییش ، با خودت می گی لعنتی مگه می شه کسی بتونه ماکارونی رو به این بدی درست کنه ؟ چرا ؟ آخه چرا ؟ ... چرا با خاطرات منِ جوون یه همچین کاری می کنید ؟ ... تصمیم می گیری از دهنت بدیش بیرون اما می بینی همه دارن به تو و ماکارانی خوردنت نگاه می کنند، پس به جویدنت ادامه می دی و به دست خودت خاطراتت رو ویرون می کنی ، انگار ناظم دوران دبستانت رو با پیژامه دیده باشی یا هیتلر رو که نیمه لخت با سر کفی و تنِ خیس، با لنگ از خزینه جسته بیرون و به یه لهجه ی محلی ایرانی داره فحش خار و خاشاک به کسی می ده، کلا کاراکتری که از ناظمت و هیتلر توی ذهنی ساخته شده ناگهان از هم می پاشه ، به همون ترتیب هم خاطرات خوبت از ماکارانی دچار تغییر می شن، خلاصه بعد از 7 – 8 بار قورت دادن و بالا آوردن همون لقمه توی دهنت ، موفق می شی که اولین لقمه رو بدیش پایین ، اما این تازه اولین لقمه ست و از سر رودربایستی مجبوری تا آخر بشقاب، همین شکنجه رو ادامه بدی، بعد از اینکه بشقابت رو به هر بدبختی ای که شده، تموم کردی می خوای از سر سفره فرار کنی که میزبان برات یه بشقاب دیگه می کشه و میذاره جلوت و به همه می گه: "این عزیز دل ما اصلا کمتر از 3 بشقاب ماکارانی نمی تونه بخوره ، اصلا هر کجا دیدید کمتر از سه بشقاب ماکارانی بخوره یعنی اینکه صاحب خونه رو دوست نداره" ... پس می فهمی که به باد فنا رفتی و چاره ای هم نداری پس ادامه می دی ... حالا ... دفعه بعدی که یه جایی ، یه ظرف ماکارانی روبروی خودت ببینی خاطرات اون شکنجه ، بازشناسی تو رو از ماکارانی دگرگون می کنه و دیگه اون حال سابق سراغت نمیاد در اینجا شما دچار مدروزگی شدید ، یعنی به واسطه تجربه جدید یا درک بیشتر از یک پدیده یا واقعیت، مفهوم و تفسیرش برات عوض می شه ... - ی...

36کافه بزرگسالیمیزبان

Sun, 17 Mar 2019 06:03:51 +0330

چرا با اینکه همه مون می دونیم مسکن چیه و به چه کاری میاد باز هم روی قرص مسکن می نویسند، فقط در هنگام درد مصرف شود ؟ توهم بدی ه که کسی فکر کنه درون همه ی آدمها رو می شناسه ،،، ولی معمولا هر کسی واسه این توهم، دلایل قانع کننده ی خودش رو داره، بعضی ها فکر می کنند چون عمری ازشون گذشته و سرد و گرم روزگار چشیدن و آدمهای زیادی رو تجربه کردند ، پس همه رو می شناسند ... بعضی ها فکر می کنند چون سواد بالایی دارند روانشناسی بلدند و کتاب زیاد خوندند پس صاحب نظرند ... بعضی ها هم چون توی ذهنشون ماجرا ها و خاطرات زندگیشون رو زیادی هم می زنند، به این نتیجه می رسند که با همه زیر و بم دنیا و آدمهاش آشنا شدند ... شاید هیچ کاری به اندازه ی پیشخدمتی، آدمو در شناخت ذات انسان ها متخصص نکنه. آدمها خیلی از رفتارها و خواسته هاشون رو عوض می کنند چون می ترسند به واسطه بروز واقعیتشون، چیزهایی رو از دست بدند، هزینه ی چیزهایی براشون زیاد بشه، اما زمانی که شما یک ماشین خدمتگزاری بی هزینه باشید تا هر کس هر جور که بخواد بتونه باهاتون رفتار کنه و شما هیچ واکنشی به غیر از "خدمتگزاری" نداشته باشید، تازه ترس انسانها از بروز خودشون می ریزه و نشون می دن درونشون واقعن چی ه ، تمایلاتشون چیه ، خواهش هاشون چی ه ... ذات انسانها رو وقتی که بده بستونی نباشه، راحتتر درک می کنی، وقتی نیش و نوشی نباشه، وقتی ترس از تلافی نباشه، وقتی بی بها و چشمداشت ، فقط بساط عیش و نوششون رو جور کنی ، اونوقت می شه از دور ایستاد و آدمها رو خوب تماشا کرد. آدمها هر وقت به پیشخدمت احتیاج داشته باشند، با یه بشکن یا تکون دادن دست فرا می خوننش تا کاری رو که لازم دارند براشون انجام بده و میزبان هم لبخند به لب، آماده ی ارائه ی خدمت ه و با همین لبخنده که پیشخدمتها، خائنترین آدمها به خودشون می شند، انقدر به صورتشون وهم لبخند می گیرند که فراموش می کنند واقعن چه حسی دارند ، با یک عادت همیشگی ، روبروی هر اتفاقی لبخند می زنند و این آدمهای اطرافشون رو تحریک می کنه تا هر کاری واقعن دوست دارند، انجام بدند و دست از مراقبه و هوشیاری تعاملی شون بردارند. هر چی پرده های هوشیاری بیشتر فرو می ریزند ذات اصیل انسانی بیشتر برهنه و شیدا به رقص در میاد، خودخواه، سود جو ، درنده، بهره کش ... اما با همه ی این اوصاف و صفات ، باز هم انسان در ناآگاهیش، بسیار قابل تحمل تر از زمانی ه که موقر و شیک ، روبروت نشسته و کلمات عظیم و حجیم رو مثل جورچین به هم می چسبونه و به خوردت می ده. ... چون می دونی حداقل ، اونموقع واقعا داره خواسته هاش رو مطرح می کنه و در حال بازی دادنت نیست، خودِ خودِ خودش ه ، ... در واقع آدمهای آگاه، زمانی که رفتارهایی سرشار از خوبی و مهربانی و عدل و انصاف، نشون می دند، خودشون نیستند و در حال ظاهر سازی برای رسیدن به خواسته های واقعی شونند، حتما یک دوره ای توی زندگی ت، باید پیش خدمت بوده باشی ، تا از رویاهای کودکانه ای که در مورد انسانیت و انسان والای ارزشمند متصوری، دست کشیده و حال و روز آدم بزرگها رو فهمیده باشی. آدم از خودش می پرسه اگه اینجوره ، چرا انسانها باید با هم در ارتباط باشند، وقتی انقدر زیاده خواه و خودخواهند و برای رسیدن به خواسته هاشون ظاهرسازی می کنند ؟ از قدیم گفتند سوال خوب، نصف جواب ه ، پس اگه به این سوال درست جواب بدیم، نصف راه رو رفتیم، ... کوزه ی آب چیه ؟!!! یک جسم سفالی با شکلی مشخص و طرح ها و رنگهای روش ؟ یا فضای خالی داخلش که می تونه آب رو توی خودش نگه داره ؟ ... کدوم یکی از این خاصیت ها رو به تنهایی اگه داشته باشه، باز هم کوزه ی آب ه ؟ کدوم خاصیت آدمها، به تنهایی، باعث می شه که روابط و اجتماعات انسانی شکل بگیره ؟ ... ساده ترش اینکه چه چیز از ما ، ما رو برای دیگران خواستنی می کنه ؟ چه چیزی ما رو در تصورات دیگران، می سازه ؟ اونچه هستیم یا اون کاری که براشون انجام می دیم ؟ عشاق ناکام به همدیگه می گن "تو منو فقط واسه پر کردن تنهاییات می خواستی؟" ... خب مگه توی این رابطه چه کار دیگه ای قرار بود انجام بدید ؟ روی قرص مسکن نوشته، در هنگام درد مصرف شود ... خب مگه قراره کی مصرفش کنیم ؟ ما کی به سراغ همدیگه می ریم ؟ کی پیشخدمت رو صدا می زنیم ؟ چرا ما از گوسفندها مراقبت می کنیم در حالی که عاشقشون نیستیم و می کشیمشون در حالی که ازشون متنفر نیستیم ؟ خیلی محتمله الان در حال مقاوت کردن در برابر پذیرش این واقعیت باشید که ما انسانها کارها رو فقط و فقط به خاطر منافع و ترسهامون انجام می دیم و اخلاق و ارزش و انسانیت، تنها، روکشی زیبا برای تزئین کارهامونه چون دوست داریم در عین خودخواهی، ظاهرسازی کنیم که خودخواه نیستیم و از خودمون راضی و خرسند باشیم و والا و وارسته به نظر بیایم. اما لحظه هایی توی زن...

35کافه بزرگسالیگناهکار

Sun, 17 Mar 2019 06:03:11 +0330

آنگاه که سکه خورشید، شرق آسمان را با انوار طلایی خویش روشن کند و خنکای باد صبحگاه، رخوت را از چشمان به هم دوخته ی آسودگان، بِرُباید، هنگامه ی فراخوانی گناهکاران شب زنده دار، پس از بزمی آلوده ، فرا می رسد. ناقوسها به صدا در آمده تا آنان که تمامی شب را، غوطه ور در گناه خویش بودند، به میدان مرکزی شهر آواز دهد ، مردمان با اشاره ی انگشت شماتت به زانو زدن بخوانند و ندای ندامتشان را گوش دهند ، باشد که وجدان پرهیزکاران با تقوا، اغنا شوند. پس رود گناهکاران، با این آوا، افتان و خیزان، غلتان چون سیلاب گل، از کرانه های شهر، به کوی و برزن جاری شده تا در ندامتگاهِ مقرر، به هم رسند و در پیشگاه پاکیزگان صف ببندند، با سری افکنده، چشمانی شرمسار ... بگویید که آلوده ایم: آلوده ایم بگویید که شرمساریم: شرمساریم بگویید که به خواهش های نفس، اسیریم، گرفتاریم : اسیریم ، گرفتاریم شمایان گناهکارانید، گمراهانید، سالکین راه تباهی ، تاریکی، پلیدی ... و ما پاکیزه مردمان که به ردای خویشتنداری و زهد و تقوا ملبسیم، تشخیص دهنده میزان خیر و شرّیم، معین کننده ی مرز باریک تمایز سفیدی و سیاهی، محک سود و تباهی ... ما گناهکاران و شما مردمانید آنگونه می گویند مردمان و اینگونه پاسخ می رسد از گناهکاران ... از پسِ سرودِ بامدادی ، تار و پود در هم می تنند ، آلوده و پاکیزه ، روشن و تاریک، نقش می بندند بر فرش زندگی و آن رنگها و مرزها که لحظاتی قبل ترک بارز و مشخص بودند، در طرحی بزرگ گم می شوند. روز آغاز و معاشرتها و بده بستانها جای گفت و شنودِ مردمان و گناهکاران را پر می کند و همگان، "یکسان در رویارویی" و "طبیعی در رفتار" می شوند. زیرا برای هر کس سهم و روزی ای مقرر است و در راه رسیدنش، همه محق ... پس اگر در کسب و تجارت، حرص و طمعی باشد، طبیعیست ، که این راه و رسم تجارت است. اگر در سیاست، دروغ و ریایی باشد، طبیعیست، که این راه و رسم سیاست است. اگر در کامجویی، زیاده خواهی باشد، طبیعیست، آیین عشق ورزیست. اگر در منش بزرگان غروری باشد، طبیعیست، منزلت و شان انسانِ والاست. اگر حسد و خشم و خشونتی به دشمنان باشد، طبیعیست، ساز و برگ عدالت است. اگر ترس در کار باشد، طبیعیست، شرط عقل است، حافظ جان و ضامن بقاست. اگر خور و خوابی باشد، طبیعیست، اسباب آسودگی نوع بشر است. تمامی روز، تا زمانی که خورشید مردمان، روشنگر سنگفرش های شهر است، هر کس هر چه کند جزئی از ذات و سرشت آدمهاست، به حق است، طبیعیست. اما بدان زمان که درخشش طلای خاور به سرخی مس باختر افول کند ، همه چیز از بها می افتد و این یعنی، اکنون روز به سر آمده و هر نفسی باید به دنبال آسودگی خویش، دست از آزیدن بکاهد، به گوشه ای رود تا به صدای درونش، که بیرون می خزد، گوش فرا دهد. صدایی که برخی را، وسوسه ی شروعی تازه و برخی را، دعوت به خوابی پایانبخش است. چه بختیارند آنان که بی دغدغه سر به بالین می نهند. راضی و خشنود به آنچه از زندگی و روز گرفته اند. با خویش و دنیا در صلح. نه حسرتی از کرده و حق خویش دارند، نه خشم و حرصی بر آنچه دیگران سهم برده اند، نه در صف ملامت شنوندگانند، نه در خیل قاضیان و مدعیان. کمی سختتر به بخواب می روند اما، کسانی که در نهان شان، شعله ی خواهش، هنوز سوسو می زند و یا حرارتی وسوسه گر از زیر خاکسترها گرمشان می کند. دیرتر، بی تاب تر، اما به ساز بی اعتنایی، سرانجام آنان نیز آهنگ خواب کرده و دیده به آسودگی می بندند. گناه خواهانِ زاهد قبا، آن تقوا پیشگان روز و خماران نیم شب، بی خوابِ بی خوابند، از وحشت هیولایی که در نهانشان سراغ دارند، خود را بر تخت شکنجه ی پرهیزکاری چهار میخ می کنند و تمامی شب از آن نعره ی تمنای خزنده ی گزنده ی درونشان، که پیوسته وسوسه می کند، بر خویش می پیچند. می پیچند و رنج می کشند. همچون پارچه کهنه ی نظافت در لحظه ی آبگیری، بر خود مچاله می شوند و عرق می ریزند و فریادهایشان را در خویش فرو می کشند، به رنجی خورنده، نقاب خویشتنداری را بر جزام چهره می گیرند، اما نه از روی پاک نهادی، نه از زشت شمردن خواهشهای درونشان، نع ... دم نمی زنند که مبادا پرده های ریا بیافتد ، چهره های رام و اهلی شان در نزد مردمان، مخدوش شده و جایگاهشان، به جای قاضیان، در صف ملامت شوندگان باشد. همواره به رنج، همواره به خشم، نیازشان را ، هویتشان را ، عطششان را پنهان و کتمان و انکار می کنند تا مقبول مردمان افتند، در خیل قاضیان باشند، اما برای برخی، سرانجام "افسار" گسیخته می شود و نفس چهار میخ شده، چهار نعل به سمت آن جاذبه ی گریز ناپذیر می تازد. به مانند سوراخ شدن کف تنگ آب، گویی چیزی از درون کنده شده و جای خالی اش، حفره ای مکنده ایجاد کرده تا دیوانه وار ببلعد، به امید آنکه روزی جاهای خالی را با کلمات مناسب پر کند. "...

34کافه بزرگسالیبودن یا نبودن

Wed, 13 Mar 2019 11:03:57 +0330

شاید لازم باشه برای گفتن این داستان، اول، یه کم مقدمه چینی کنم ، هر چند وقتی آدم برای گفتن یک چیزی مقدمه چینی می کنه و هی توضیح می ده، یعنی یه بخشهایی از داستان، مورد تاییدش نیست، بهش افتخار نمی کنه، شرمساره، احساس ضعف و خسارت و گناه می کنه. البته طبیعی ه ، برای هر کسی ، تعریف داستان عاشقانه ای که محبوب ش توی داستان نقشی نداشته باشه، خیلی زجر آوره ... اینکه تعریف کنه شرمسارانه، هر جا که می تونسته و نمی تونسته، پا پس کشیده، ... به جای اینکه قدمی جلوتر برداره، ... خیلی سخت تر هم می شه وقتی بخواد اعتراف کنه، پشت یک میز تک سرنشین نشسته، روش رو کرده یه طرف دیگه و همه ی نشانه های زوال رو نادیده گرفته، اجازه داده هر چی در حال اتفاق افتادن ه ، اتفاق بیافته. ... بعضی سهل انگاری ها قابل جبران نیست، ... لحظه ای وجود داره که آدم باید جسارت کنه و کار درست رو انجام بده، اما از تشخیص اون لحظه عاجز و از زمان وا می مونه، ... واموندگی، دردیه که آدم مبتلا، حاضر می شه زمین و زمان رو به هم بدوزه، آسمون ریسمون کنه، به عالم و آدم خسارت بزنه، تا بتونه انکارش کنه ... همه ی ماها دوست داریم قهرمان داستان خودمون و دیگران باشیم، آدمهای قوی ، باهوش ، کاردون، مشکل گشا ، آدمهای عالی و بی نقص ، آدمهایی تحسین شده، آدمهایی که همه چیز رو در کنترل خودشون دارند و سرنوشت همه رو رقم می زنند ... آدم های عالی ای که من می شناختم ، دنبال انجام بهترین کار بودند و کارها رو برای بهبود شرایطی که توش زندگی می کردند ، انجام می دادند ،کاری رو انجام می دادند که به نفع همه باشه، کاری که بواسطه ش ، همه شاد و برنده می شدند، همه، از جمله خودشون ... خب قطعا این جور آدمها توی این داستان نیستند، چون اگه بودند که اصلا نیازی به مقدمه چینی نبود، خیلی با افتخار و شفاف و صریح، داستان رو می گفتم ، ... می دونستید خیلی از دکترها نسخه هاشون رو بدخط و ناتمام می نویسند چون اسم یا طرز صحیح نوشتن اسم دارو رو بلد نیستند ؟ در واقع نوشته شون رو مخدوش می کنند تا کسی متوجه نقص و خطاشون نشه، ... مثل آدمهای عادی ، ... آدمهای عادی هم می تونند با کمی دروغ و لفاظی و انتخاب مخاطب مناسب در زمان و موقعیت مناسب و مخدوش کردن بخشی از داستان، لباس آدمهای عالی رو به تن کنند، اما واقعیت اینه که بر خلاف آدمهای عالی، آدم های عادی، فقط به چیزهایی اهمیت می دن که مستقیما درباره نفع و زیان خودشون باشه ، ارزش اون کاری که انجام می دن واقعن براشون مهم نیست، اونها فقط می خوان سود ببرند و از ترسهاشون دور باشند، مثل مزدورها ... منطق مزدور ها هم همین ه ، تنها تفاوتشون با آدمهای عادی اینه که آدمهای عادی خودشون تصمیم می گیرند که با چه کاری سود شون رو تامین کنند و از زیان کردن دور بشند، اما مزدور اجیر می شه تا کاری رو انجام بده که در واقع به سود کسی دیگه ایه، ماهیت اون کار اصلا برای مزدور مهم نیست، اون به واسطه ی کاری که انجام می ده به سودی غیر مستقیم می رسه ، پول، موقعیت یا هر چیز دیگه ای، ... به نظر می رسه کارش بده ؟ به نظر می رسه چون داستان راجع به یه مزدوره هنوز هیچی ازش نگفتم ؟ ... نه ... باور کنید قضیه خیلی بدتر از این حرفهاست ... در یک قدم جلوتر می بینیم که سرسپرده هم وضعیتی شبیه به مزدور داره ، یعنی کاری رو انجام می ده که محتوای اون کار براش مهم نیست، مهم اینه که کسی رو راضی کنه ، کسی که حس خواهش و تسلیم و ناکامی شدیدی به اون داره، به نظر می رسه کار این از اون یکی چندش آورتره، چون حتی بابت کاری که انجام می ده نفع و لذتی هم نمی بره ... اما داستان، راجع به سرسپرده هم نیست چون یه موجود دیگه ای وجود داره که از هر دوتای اینها بدتره ... بلاتکلیف ... ، کسی که کاری رو انجام می ده چون سر راهش ه و یا انجام نمی ده چون سر راهش نیست ، مردده، برنامه ای نداره، علف کف جوب آب ه، بدون اینکه واقعا جایی بره، با هر موج آب، فقط تکون می خوره... و توی جامعه ی بلاتکلیفها یه غشری وجود داره که همه ی بلاتکیفها ازشون دوری و اعلام برائت می کنند ... بلاتکلیفهای وامونده ... اینها کارها رو به این دلیل انجام می دن یا نمی دن، چون فکر می کنند کار دیگه ای نمی تونند انجام بدند ، مجبورند، بی چاره ند، توی این موقعیت گیر کردند و هیچ راهی ندارند. این ها غذا رو از دهن می ندازند، زندگی رو از شور می ندازند، یارشون رو از رمق می ندازند، آدم رو از نفس می ندازند و دست آخر، خودشون رو از چشم، می ندازند. برای درک بهتر داستان اصلی ، هنوز احتیاج دارم باز هم براتون یه چیز دیگه ای تعریف کنم ، ... چند وقت پیش، خاله ام رو بخاطر سرطان از دست دادم، یه شب توی جاده بودیم و از یه مسافرت کوتاه داشتیم بر می گشتیم خونه که بهمون خبر دادند سرطان به اندام داخلی بدن خاله م حمل...

33کافه بزرگسالیشاهد عینی

Wed, 06 Mar 2019 11:03:49 +0330

+ [مرد سعی می کند مودب و موقر باشد] سلام خانم ... می تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم ؟ - [با لحنی خونسرد و بی تفاوت] همینجوری ایستاده می خوای این کار رو بکنی ؟ ... صندلی رو بکش عقب ، قشنگ بشین سر میز ، هم به من احترام بگذار هم به حرف خودت + [دستپاچه و شوکه] ممنونم ... بله حتما ، اگه اجازه بدید می خواستم خودمو خدمتتون معرفی کنم - لازم نیست، تو حرف بزن خود به خود معرفی می شی ، اون موقع دیگه اسمت چه اهمیتی داره ؟ ... صحبتمون به درازا می کشه، می خوای چیزی سفارش بدی ؟ + ممم بله ... حتما ... [رو به گارسون] جنااااب ، ببخشید ، یه چایی لطفن - خب ؟! ... بگیر + [متعجب] جان ؟! ... ببخشید ، چی رو بگیرم؟!!! - وقتم رو دیگه ... مگه واسه همین کار نیومده بودی ؟ + آه [خنده ای مقطع و مستعصل می کند] ... بله ... ببخشید یکم جا خوردم ... واسه یه همچین برخوردی آمادگی نداشتم - اگه می خوای برو یه وقت دیگه که آمادگی برخورد با عواقب خواسته هات رو داشتی، برگرد + [هول می کند] نه نه ... خوبم ... یعنی الان درست می شم ... والا نمی دونم از کجا سر حرف رو باز کنم ، خیلی شوکه کننده این گفتگو شروع شد - خب می تونی از سر میز بلند شی بری با خودت تمرین کنی تا واسه یه همچین موقعیتی آماده شی ؟ یا می تونی بمونی و مثلا بگی هوا یکم گرم شده مگه نه ؟ ، می تونی هم بگی قیافه تون برات خیلی آشناست و اصلا واسه همین اومدم سر میزتون تا ببینم کجا همو دیدیم ؟ ، اگه یکم فانتزی تر بخوای باشی می تونی بگی "خانم باورتون نمی شه اما من دیشب این صحنه و گفتگو با شما رو توی خواب دیدم" ، یا یه همچین چیزی ... آدم بزرگها هر چی از سنشون می گذره، بیشتر مشکل ارتباطات و دوستیابی پیدا می کنند + خب شما کدوم راه رو پیشنهاد می کنید ؟ فکر می کنید کدوم بهتر جواب می ده ؟ - به نظر من "واقعیتِ یهویی" از همه ش بهتره، مقدمه و تدارکات رو بذار کنار، اگه واقعن می دونی چی می خوای، یهو و محترمانه بگو و آمادگی پذیرش هر جوابی رو هم داشته باش ... می تونی با عبارت "من می خوام" شروع کنی ... [منتظر پاسخ می ماند] خب ؟! + بسیار خب ... من می خوام ... [چایی میارن ... بفرمایید قربان ، چایی تون ... ممنون ... امر دیگه ای ندارید ؟ ... نه ممنونم] ... بفرمایید چای - نوش جان + [یکم از چای می خوره] به به چه خوش عطره - بگیییرش، ... [منظور وقتشه] + جان ؟ ... - وقتمو + آها بله ... راستش من می خواستم یکم باهاتون صحبت کنم - می خواستم ؟ !!! [پوزخند می زند] "می خواستم" مربوط به گذشته ست ، الان داری صحبت می کنی ... برای بعدش برنامه ات چیه ؟ + بله بله حق با شماست ... دارم صحبت می کنم [خنده ی مستعصل]... درسته ... [نفس تازه می کنه تا آماده ی گفتن شه] ... خیلی وقته شما رو می بینم که میاید اینجا ... خیلی مورد توجهم بودید ... [سریعا حرفش را تصحیح می کند] یعنی هستید، همیشه مورد توجهم بودید و هستید، با اینکه نمی شناختمتون همیشه براتون ارزش و احترام خاصی قائل بودم و هستم، این متانت و آرامش خاصتون ، چهره تون که زیباست اما طبیعی و غیر نمایشی ه ، [با خجالت و استیصال] یعنی عجیب غریب آرایش نمی کنید ، انگار معمولی ه اما واقعن معمولی نیست ، یه پختگی و زیبایی خاصی توشه ، نمی دونم چجوری توصیفش کنم اما یه زیبایی خاصی دارید که نمی شه گفت مربوط به اجزا صورتتون ه ... همیشه بهتون فکر می کنم ، هیچ وقت از فکرم بیرون نمیاید ، [خودش رو جمع و جور می کنه تا حرف اصلی رو بزنه] من عاشقتون شدم ... فکر نکنید این یه حس آنی و زودگذره هااا ، نع ... از اولین لحظه ای که دیدمتون هر روز و هر شب با خیالتون زندگی کردم، هفته ها ، ماهها ، یه لحظه بی فکر شما نبودم، با خودم عهد کردم تا این حسم تبدیل به یه چیز درست و حسابی نشه قدم پیش نذارم، باور کنید خیلی طول کشید تا بتونم عاشقتون بشم و این عشق رو تا سر حد جنون رشدش بدم و خودم رو به یه جایی برسونم که جونم به جونتون بسته باشه و نتونم بدون شما باشم و حالا بیام باهاتون راجع بهش صحبت کنم ... - اولا بهت تبریک می گم، ... + سپاسگزارم - توی این دوره زمونه کمتر کسی برای حیاتی ترین مسائل زندگیش هم تلاش می کنه، بهت تبریک می گم که با تلاش و جدیت، خودت رو توی همچین دردسر بزرگی انداختی، ... یه کار احمقانه و انقدر اصرار ؟! ... واقعن تحسین برانگیزه ... دوم اینکه من متوجه نشدم اینهایی که گفتی چه ربطی به من داره ؟! اینها که همه ش مربوط به خودت ه ، اون چیزی که مربوط به من ه و بابت فهمیدنش دارم وقتم رو می گذارم کدوم ه ؟ گفتم خواسته ات رو بگو نه شرح حال ت رو! + [جا خورده و کمی دلخور] گفتم دیگه ... گفتم که بهتون علاقه مند شدم - آها ... اگه منظورت اینه که چون تو از من خوشت اومده الان باید با هم بریم راند دوم، معلوم ه هنوز از خ...

32کافه بزرگسالیاز تنهایی تا تنهایی

Wed, 27 Feb 2019 11:02:18 +0330

برای هر کسی یه جوری اتفاق می افته اما اول همش یه چیزه ... خیلی احساس تنهایی می کنی ... و همزمان با خودت فکر می کنی : وای من چه آدم فوق العاده ای هستم ... چه احساسات نابی دارم ... چه شخصیت بی همتایی دارم ... چقدر با استعدادم ... چه آینده ی درخشانی در انتظارمه، واقعا کسی پیدا میشه که لیاقت منو داشته باشه؟ ... یعنی می شه من کسی رو پیدا کنم که همه احساساتم رو به پاش بریزم و اون هم منو عاشقانه روست داشته باشه ؟ ... البته که دوست داری اون تو رو بیشتر دوست داشته باشه ، دائما دلش برات تنگ بشه و هی بهت بگه وای تو چقدر فوق العاده هستی عزیزم! ... تا حالا هیچ کس رو مثل تو ندیدم ... باهات مثل یک پادشاه یا یک پرنسس رفتار کنه و به شدت مشتاقت باشه ، کسی که حاضر بشه فقط به خاطر عشقِ به تو همه چیزش رو فدا کنه و دست به هر کاری بزنه، اگه پسر باشی دوست داری طرف یه دوست دختر بغلی مطیع مشتاق باشه که تو رو رییس و مالک خودش بدونه، و اگر دختر باشی طرفتو شوهری رمانتیک ، خوشتیپ و خوش پوش با صدایی بم و گیرا در منزل با یک شاخه گل رز تصور می کنی که همه جا به عشق تو اعتراف می کنه و تحسینت می کنه... نکته جالب قضیه اینجاست، کسایی با این مشخصات، زود با اردنگی از قلب رمانتیک ما خارج می شن و بعدش، همون تنهایی ای که باعث شد به سمت این آدمها فرار کنیم، برامون تبدیل به یه رویای دوست داشتنی می شه ... بگذریم ... الان زوده راجع بهش حرف بزنیم ... داشتنِ احساس تنهایی، یه دوره ی تکرار شونده در سنین مختلف ه، هر بار با یه بهونه و یه شکلی خودش رو نشون می ده، اولین بار بعد از نوجوونی میاد سراغمون، در این دوره شمع و در قفل شده اتاق و صدای بلند موزیک، نقش مهمی رو در گذروندن وقت، بازی می کنند. بذر احساس خود هنرمند پنداری، توی همین زمینهای خاکی کاشته می شه ... این جوونکا هستند که همه اش کمک می کنند و بی خودی از خودشون توی جمع محبت و فضای مثبت پخش می کنند، همه هنرمند، همه عارف، همه خوب ، اینا همه شون در حال آبیاری بذرشونند ... آدم ها در دوره تنهاییشونه که آماده باربری و خود خوب نشون دهی هستند وگرنه وقتی وارد روابط می شن انگار همه مسئولیت های دنیا تموم می شه. کسایی که توی یک رابطه هستند به هیچ کس توجه نمی کنند، کله شون از گوشیشون در نمیاد ، بعد از هر تلفن هم چیریق چیریق پیام متنی می دن و غیبشون می زنه و معلوم نیست کجا دارن چه غلطی می کنند؟!. گربه هایی که دستشون به گوشت رسیده، اینها نماد گذرِ خر از پل هستند. توی دوره ای که احساس تنهایی و ضعف و نیاز می کنیم، همه مون دارای روحیات لطیفیم. عاشق طبیعت و بارون و باد و مزرعه ی گندم و شبهای مهتابی. شعر می خونیم و شعر می نویسیم ، آهنگ های پر شور و حرارت گوش می دیم ، غمگین ها رو بیشتر ترجیح میدیم ، فیلمهای رومانتیک می بینیم، جملات فیکِ صد من یه غاز ، منتسب به شاعرها و نویسنده ها رو به اشتراک می گذاریم ... وای که عجب دورانی ه این دوران "خودهنرمندپنداری در تنهایی" ... هذیونهای هنری خلق می کنیم ... دری وری های سانتی مانتالی بلغور می کنیم ... برای معشوق خیالیمون شعرهایی از زیبایی و مهربانیهاش می گیم ، از دلتنگیهامون از دوری و جدایی ... از همه جالبتر موقعی ه که معشوق خیالیمون بهمون خیانت می کنه و با رقیب خیالیمون به ریش ما عاشقان دلسوخته می خنده ... بعد آدم می ره توی دفترچه خاطراتش می نویسه : "عزیزم نمی تونم فراموشت کنم، چون هنوز باهات آشنا نشدم و نمی دونم دقیقن چی رو باید فراموش کنم ، اما دوره ای که با هم داشتیم، بهترین دوران زندگیم بود" ! . این جور نوشته ها و هنرپراکنی هایی از این دست، نشونه های بیماری به شدت مسری و زیانبارِ "جفت خواهی" ه. بیماری ای که همه فکر می کنند با شربت عشق مداوا می شه اما آخرش، کار به شیافِ ازدواج می کشه. بعد از اینکه می فهمیم خیلی تنهاییم ، توی خیابون که راه می ریم تو ذهنمون آهنگ هایی رو زمزمه می کنیم ، به تیپهامون بیشتر می رسیم و وقتی میبینیم یه نفر از جنس مخالف تنهاست با خودمون فکر می کنیم که الان میاد به سمتم و با یه شیطنت یا یه جمله خیلی مودبانه سر حرف رو باز می کنه و بهم ابراز علاقه می کنه و بعدش مراحل دنیای عاشقونمون رو تو ذهنمون پله به پله مرور می کنیم و انقدر غرق فکرهامون می شیم که رد شدن طرف رو نمی بینیم ... یا مثلا وقتی یه مدتی هر روز، یک نفر رو تو ایستگاه اتوبوس یا تاکسی میبینیم، با خودمون خیال پردازی میکنیم که باهاش دوست شدیم و همه چیز چقدر رویایی ه، در صورتی که استرس داریم حتی یک کلمه باهاش حرف بزنیم ... به روابط دیگران توجه بیشتری نشون می دیم ... وقتی یه پسر دختر رو می بینیم که تو خیابون دست تو دست با هم راه میرن، احساسات مختلفی تومون بیدار میشه، حسادت، غبطه، همزاد پنداری، رویابافی، غم، عواطف عاشقانه...

31کافه بزرگسالیحماسه ی بوکسور

Sat, 23 Feb 2019 06:02:05 +0330

وقتی یه سکه رو می ندازید بالا 50 درصد احتمال داره شیر بیاد ، 50 درصد احتمال داره خط بیاد ، حالا اگه 99 بار سکه رو انداختید بالا و شیر اومد، برای بار صد ام چه مقدار شانس رو برای شیر یا خط قائلید ؟ بوکسورِ لت و پار شده، دیگه مطمئن بود از پس حریفش بر نمیاد، طرف کلی ازش قویتر بود، هنوز سر پا بود و داشت رقص پا می کرد انگار تازه مسابقه شروع شده، اما بوکسور قصه ی ما بس که مشت خورده بود، دیگه صورتش قابل تشخیص نبود ، جلوی چشمهاش از شدت ورم بسته شده بود و بجز تصاویری محو، هیچی نمی دید، مزه ی خون زیر دندونش بود و روی پاهاش بند نبود، تلو تلو می خورد و رمقی برای ادامه نداشت، حتی برای زدن یک مشت، ... شواهد به وضوح می گفتند که هیچ امکانی برای برنده شدن وجود نداره، در همین بین یک ضربه ی غافلگیر کننده خورد و همون چیزهای ماتی که می دید هم دیگه جلوی چشمهاش تاریک شدند و صداها از گوشش رفتند، انگار که صدها متر به زیر تاریکی دریا فرو رفته باشه، به پایین کشیده شد و بعد صدای برخورد خودش رو با کف رینگ شنید ، کم کم ، همهمه ها دوباره برگشتند و شنید که داور داره بلند بلند می شماره ییییییییییییک --- دوووووووو --- سهههههههه ،،، بوکسور لت و پار می فهمید که بازی رو باخته و دیگه همه چیز تموم شده ست، اگه پاشه، با ضربه بعدی جوری بیهوش می شه که ایندفعه حتی صدای شمارش داور رو هم نتونه بشنوه ... حالا باید چیکار کنه ؟ مثل یک قهرمان پاشه و خسارت بیشتری بخوره و یا مثل یه ترسو همینجور به دراز کشیدنش ادامه بده و خسارات رو در حد کنترل شده ای نگه داره؟ ... چهاااااااار --- پپپپپپپپپپنج .... شششششششششش --- . . . بچه لاکپشت پوسته ی سفید و نازک تخمش رو شکست و به کناری زد ، نور خورشید به چشمش خورد ، هنوز چشماش تار میدید و صحنه ی جلوی چشمش واضح نبود، بلند گفت سلام دنیا، سلام زندگی، سلام آسمان، سلام زمین، سلام گلها، سلام پرنده ها ... مممم پرنده ها !!! ... پرنده ها ؟؟؟ ... و خیلی زود متوجه شد که پرنده ها برای خوش آمد گویی بهش نیومدند،... اومدند بخورنش ، پس حرفهایی رو تاحالا زده بود پس گرفت و به جاش گفت: اه گندت بزنن زندگی ....و بعد پا گذاشت به فرار و پشت سرش سنفونی ای به راه افتاد . از یه طرف صدای چیریک چیریک قدمهای لاکپشت کوچولو روی شنهای ساحل برای نجات جون تازه به دست آورده اش و از یه طرف صدای تق تق برخورد نوک پرنده ها به جای پای لاکپشت روی شنهای ساحل، این موسیقی انقدر ادامه پیدا کرد تا بالاخره بچه لاکپشت که دیگه رمقی براش باقی نمونده بود، خودش رو توی آب انداخت و از شر پرنده ها راحت شد، نفس راحتی کشید و گفت سلام اقیانوس، سلام آب عزیز، سلام آزادی، سلام کوسه، مممم کوسه !!! کوسه ؟؟؟ و خب البته کوسه هم برای استقبالش نیومده بود ، پس لاکپشت دوباره اون جمله رو استفاده کرد : اه گندت بزنن زندگی ... و دوباره سنفونی به راه افتاد، صدای چالاپ چولوپ شنا کردن لاکپشت از یه طرف و دردیده شدن آب توسط کوسه از پشت سرش، یکم جلوتر کوسه دست از تعقیب لاکپشت کوچولو کشید چون به یه قایق ماهیگیری رسیدند، اما لاکپشت دیگه به قایق سلام نداد، حالا دیگه همه ی شواهد حاکی از این بودند که قرار نیست بهش خوش بگذره و قایق هم قطعا برای خوش آمد گویی بهش نیومده ، پس فقط غرغر کنان اون جمله ی معروفش رو زیر لب تکرار کرد: اه گندت بزنن زندگی ، و صدها متر به زیر تاریکی دریا فرو رفت و سنفونی ادامه پیدا کرد ... حادثه پشت حادثه اومدند و رفتند و جمله ی معروف لاکپشت انقدر تکرار و تکرار شد تا از دهنش به چشماش کوچ کرد و سنفونی ای که پشت سرش نواخت می شد، تبدیل به آهنگ زندگیش شد ، بالاخره یه زمانی ، لاکپشت بالغ به ساحلی که یه روزی ازش جون به در برده بود برگشت، ماسه ها رو کنار زد و شروع به تخم گذاری کرد، همونجور که مشغول زور زدن بود دید دو سه تا پرنده اومدن و یکم اونطرفتر نشستند، یه سری تکون داد و نگاهشون کرد و به زور زدنش ادامه داد . . . یه روز توی خیابون یه خانمی از روبروم رد شد که تا حالا به این زیبایی، کسی رو ندیده بودم ، شاید تا 100 متر که ازش گذشته بودم ، هنوز توی دلم داشتم می گفتم: وای چه زیبایی تو! وای که چه زیبایی تو! به خودم گفتم : فرض کن توی دنیای فانتزی هستی و هر چی بخوای ، همون می شه ، خب ، ... اون لحظه دوباره تکرار می شه و اون خانم جلوت ایستاده، بهش می گی وای چه زیبایی تو! و اونم می گه ممنون از تعریفتون ... بعدش چی می گی؟ چی می خوای؟ نگاه می کنم به خودم، ... می بینم هیچی نمی خوام، نه میلی به داشتن و به تملک کشیدن اون آدم دارم ، نه میلی به معاشرت با کسی که تنها شناسه اش توی ذهنم، زیباییش ه، نه هیچ خواسته ی دیگه ای ... اون موقعیت، فقط یک لحظه ی کوتاه و سست بود که از دیدن یک چیز زیبا ، به هیجان اومده بودم ، مث...

30__کافه_بزرگسالی__ساده_ی_سابق

Fri, 02 Feb 2018 08:02:58 +0330

آنقدر دوام آوردیم، تا آدم روزهای سخت شدیم ، سرباز جنگهای بزرگ ،،، و سرانجام، چه چیزی نصیبمان شد؟ روزهای سخت ... جنگهای بزرگ . . . 1. در فیلم ماتریکس، مرفیوس به نئو ، قرص آبی و قرمز را پیشنهاد می کند، ... آبی را بخور تا در خانه خود از خواب بیدار شوی ، همه چیز تمام می شود، آنگاه می بینی همه اینها ، خواب و رویایی بیش نبوده ،،، قرمز را بخور تا با واقعیت روبرو شوی و من نشانت می دهم عمق لانه خرگوش، چقدر است ، به یاد داشته باش که من فقط قول واقعیت را به تو می دم، نه چیزی بیشتر ، بدان ! اگر قرص قرمز را بخوری ، هیچ راه برگشتی برایت وجود ندارد . . . 2. گوساله از مادرش می پرسد : چگونه می شود ما همان کارهای سابق راانجام دهیم، اما همان گاو سابق نباشیم!؟ مادر می گوید : اگر فقط برای یک روز، شبدر تازه بخوری و طعم آن را بچشی، رنگ و عطر و طراوتش را حس کنی، می فهمی که یک غذا چقدر می تواند لذیذ باشد، پس از آن اگر دوباره مجبور شوی کاه خشک بخوری ، می خوری ... اما دیگر آن گاو سابق نخواهی بود . . . 3. باز برگردیم به داستان ماتریکس ، زمانی که عضو خیانکار گروه، از نئو می پرسد : حالا که همه چیز را دیده ای ، آیا با خودت هزار بار آرزو نمی کردی که ای کاش، قرص آبی را خورده بودم؟ . . . 4. یک روزی ، یک جایی ، یک طوری ، برای آدم اتفاقی می افتد که دیگر آن "ساده "ی سابق ، نخواهد بود ... طعمی را می چشد ، نگاهی را می بیند ، دستی را لمس می کند ، رابطه ای را درک می کند و حرفهایی را می شنود که پس از آن زندگیش، به دو تکه "قبل" و "بعد" از آن اتفاق ، تقسیم می شود. خاص می شود ، باهوش تر و پخته تر میشود ، بزرگ می شود ، دانا می شود و البته که لازمه دانایی ، رنج است ،... رنج فراوان. پس رنج می کشد ، از دانستن ، که اصلا رسم و آیینش همین است ،" هر چه بیشتر بدانی ، بیشتر رنج می کشی" . آدمیزاد همیشه ،حسرت روزهایی را می خورد که ساده و بی آلایش بود، که این روزها را از سر نگذرانده بود ... - آیا حاضریم دوباره به آن روزها برگردی ؟ ... - نع با همه رنجی که می کشیم، حاضر نیستیم گذشته، جاییست که هر چند دلتنگش می شویم، ولی هرگز به آن باز نمی گردیم و با تمام تلخی و حسرتبار بودن تجربه هایمان، نمی خواهیم که دانایی حاصل از آن اتفاق را از ذهنمان پاک کنیم - پس چه می کنیم ؟ - ادامه می دهیم شبیه آدمهای معمولی ، یک زندگی خشک و بی مزه را که از بی وزنی، گویی کاه است، در دهن مزه مزه می کنیم و سرانجام قورتش می دهیم،.. لابد زندگی، همین است دیگر ! اما گوشه ذهنمان همیشه می دانیم که ما یک روزی ، یک جایی، یک طوری ، آن سبزی و طراوت را دیده ایم ، طعم های بی نظیر را چشیده ایم، عطرها، نگاهها، کلمات، شبها و روزها، آدمها و روابط سحرآمیز را درک کرده ایم و هر چند این کاهِ خشک و بی مزه ی زندگی! امروز سیرمان می کند اما اغنا نمی شویم و با گذشت ماهها و سالها ، به آن عادت نمی کنیم زیرا که دیگر هرگز،،،، "آن ساده ی سابق، نخواهیم شد" ...

29__کافه_بزرگسالی__کلنجار

Fri, 26 Jan 2018 05:01:35 +0330

من هر شب قبل از خوابیدن می تونم به سه تا سوال جواب بدم ، سوالایی که هر کدومشون به تنهایی ، می تونند مسیر زندگیمو عوض کنند ، یه جوری که وقتی فردا از خواب پا می شم، سرنوشتم کاملا تغییر کرده باشه ، اما دو تا مشکل سر راهم هست که نمی گذارن رنگ خوشی رو ببینم ، اولیش اینه که جوابهایی رو که شبها پیدا می کنم، صبحها یادم می ره ، دومیش اینه که همیشه قبل از انجام یه کار مهم ، چند تا کار کوچیک بی اهمیت هست که باید انجام بشه و بعد از اون خورده کارها، شوق آدم برای انجام اون کار بزرگ اولی، از دست می ره یا درگیر چند تا کار پیش پا افتاده ی دیگه می شه، مثلا همین الان که داشتم اینو می گفتم چشمم افتاد به دمپایی های بیرون از خونه م که هنوز پامه و باهاش اومدم توی رختخواب و ممکنه تخت رو حسابی کثیف کنه، خب معلومه که اول به این مسئله رسیدگی کنم تا بعدش بتونم با خیال راحت به کار اصلیم برسم ، آخه اگه تختم کثیف بشه و کسی ببینه، آبروم می ره ، البته اصلا به دیگران چه مربوطه ؟ اصلا چرا باید کسی بیاد توی اتاق خواب من و منو با کثیف بودن رختخوابم قضاوت کنه ؟ حالا من خودم زودتر تختم رو تمیز می کنم که کسی حساب بدی روم نکنه،... یعنی اگه کسی نمی دید، تمیز نمی کردم ؟ ... یعنی وجود تماشاچی انقدر واسه من مهمه ؟ ... ولش کن اصلا، تمیزش نمی کنم می ذارم همینجوری بمونه ... یعنی کثیف و تمیز بودن تختم واسه خودم اهمیتی نداره ؟ فقط به خاطر قضاوت دیگران تمیزش می کنم ؟ حالا تمیزش بکنم یا نکنم ؟ بیا همینه دیگه، الان فکرش می افته توی سرم هی تکرار می شه ، ولی من می تونم راجع بهش مقاومت کنم ، می تونم چرخ بزنم و به یه جای دیگه خیره بشم و فکرم رو روی یه چیز دیگه متمرکز کنم ... مثلا روی اون آفتابه مسی ای که توی دکور گذاشتم ... می تونم خودم رو روی اون آفتابه ی مسی قدیمی متمرکز کنم ، یک چیز خاص و ویژه ، به فکر هیچ کسی نمی رسه که توی دکورش آفتابه مسی بذاره، می تونم خودم روی اون متمرکز کنم ، ولی خیلی مسخره ست، آخه کی توی دکورش آفتابه می ذاره ، فقط لازمه یه نفر ببینی تا سوژه ی خنده ش بشم، ... بیخود می کنه مسخره م کنه، مردم خودشون هزارتا عیب دارن بعد می خوان زنیّت منو مسخره کنن ؟ ، اصلا واسه چی کسی باید اجازه داشته باشه بیاد توی اتاق خواب من و زل بزنه به دکور خونه م و آفتابه مسی ای رو که توی دکور گذاشتم مسخره کنه ؟ ... شایدم واقعن مسخره باشه ، بهتره ورش دارم ، آره بهتره از اونجا برش دارم یه مجسمه ای ، گلدونی ، چیزی بذارم ، یه چیزی که همه آدمهای معمولی توی دکورشون می گذارن ، ... آخه من واسه چی باید به خاطر دیگران، دکور خونه م رو عوض کنم ، اگه یکی بیاد ازم بپرسه، چرا آفتابه ت رو از توی دکور بر داشتی؟ من چی جواب بدم ؟ اصلا چرا من باید جواب بدم ؟ چرا همه ش دیگران می پرسن و من باید جواب بدم ؟ آفتابه مسی جاش توی دکوره ! ... خلاص ، به هیچکی هم توضیح نمی دم ، فقط یه کم باید تمیزش کنم که اگه کسی دید ، آبروم نره ، نگن عجب زن شلخته ایه ، همه چیز توی این خونه می تونه آبروی منو ببره اگه کثیف و نامرتب باشه ، خوبیش اینه که کسی به خونه ی من رفت و آمد نمی کنه ، هیشکی ... تنهایی هم محاسن خودش رو داره هااا ، اما اگه یکی اومد چی ؟ اگه بیاد ببینه من با دمپایی بیرونیم، توی تختمم چی می شه ؟ چه فکری راجع بهم می کنه ؟ اگه بخوام توضیح بدم که حواسم نبوده و اون چشمش بیافته به آفتابه مسیِ که اون هم خاک گرفته است توی دکور، بدترم می شه، واقعن دیگه اون موقع نمی دونم چی باید بگم ... اصلا مگه جای آفتابه مسی توی دکوره ؟ ... همین فردا صبح می رم از اونجا برش می دارم ... اونقت چی بذارم جاش ؟ جاش خالی میمونه که ، اونوقت اگه یکی بیاد بپرسه چرا دکورت خالیه، من چی جواب بدم ؟ ... نه، سرِ جاش باشه بهتره، فقط تمیزش کنم ، آره فردا تمیزش می کنم ، نصف شبی که کسی نمیاد ببینتش که ، البته فردا هم کسی نمیاد ، کلا توی این خونه هیچ کس نمیاد ، اصلا چرا من انقدر راجع به آفتابه فکر می کنم ؟ قرار بود سه تا سوال مهم رو جواب بدم می تونم غلط بزنم و یه جای دیگه رو نگاه کنم ، می شه از مشکلات فرار کرد ، همیشه که نباید درگیر شد که ! اصلا غلط می زنم رو به پرده ... خوبیِ پرده اینه که معمولیه ، یعنی توی هر اتاقی باید باشه ، اصلا اگه نباشه، عجیبه ... به پرده نگاه می کنم و سعی می کنم آفتابه رو از توی ذهنم در بیارم تا بتونم تمرکزم رو از روی دمپایی هم دربیارم تا بتونم به سه تا سوال مهم زندگیم، جواب بدم و سرنوشتم رو عوض کنم تمرکز تمرکز تمرکز ، روی پرده ، پرده ی سفید معمولی که اصلا هیچ ایرادی هم نداره که کسی بخواد بیاد بگه چرا اتاقت پرده داره ؟! اصلا جای پرده توی اتاقه دیگه !!! ، خیلی هم معمولی ه ، اصلا من هم خیلی معمولیم ، اگه کسی بیاد من و این خونه رو ببینه می...

28__کافه_بزرگسالی__دندان_درد

Fri, 19 Jan 2018 01:01:00 +0330

1. دندان درد کشیده اید ؟ ،،، کشیده اید حتما با درد گزنده ی بی پیرش، در خیابان راه رفته اید ؟ ،،، رفته اید حتما با همان درد ، با کسی خوش و بش کرده اید؟ دست داده اید؟ آرام و متین ، خیره در چشمانش، به سخنانش گوش کرده اید؟ با همه دردی که امانتان را می بریده، لبخند زنان، فریادتان را کنترل کرده اید ؟ ،،، کرده اید حتما . . . 2. عطش به اجسام مردم، همچون دندان دردی مزمن، امان آدمی را می برد، آدم را بی قرار می کند، مریض می کند ، همچون مخموری، افیون نیافته، درونتان را می لرزاند، سستتان می کند، پایتان را به هر راه و بیراهی، می لغزاند و کار آدمی سخت می شود اگر، به ارزشهای خویش، بخواهد که وفادار باشد . . . 3. آدم که شیدای پیکر آدمها شود، شیدای کامجویی بی امان و پیاپی از آنها شود، بی قرار لمس هر انحنا در هر بدن و آزمودن گرمای هر نفس از سینه هر کس شود، خودش می داند که سدهایش شکسته است و آب، از پشت آب بندها، سیل آسا، جاری شده و پایان نزدیک است، ویرانی نزدیک است، غرق شدن، فرو رفتن، تهی شدن، گم شدن ... . . . 4. پس با دندان دردش، در خیابان قدم می زند، به چشمان مردم به گونه ای خیره می گردد که گویا، در کمال آرامش است، دردی ندارد و رنجی نمی کشد، در میان گوش سپردن به حرفهای دیگران، متین و آرام، لبخند می زند و فریادش را کنترل می کند، با دیگران دست می دهد و به خود تاکید می کند: « این فقط یک دست دادن ساده است، تلاشی برای بدست آوردن، نیست» ، « این فقط یک گفتگوی ساده است، راهی برای اغفال و تصرف نیست» ، «این فقط یک آغوش دوستانه است و مقدمه ای برای کامجویی نیست» و می گوید و باز می گوید ،،، او می داند باید از هر چیزی که مدهوشش می کند و از هوشیاریش می کاهد، پروا و پرهیز کند، از عطرها، نگاهها، لمسها ... همه چیز ‌‌‌،،، او نگهبان شبانه ، در قلعه است، نباید بگذارد آرام گیرد، خواب بر چشمانش پیروز شود، نباید بخورد، بیاشامد ، با کسی سخن بگوید یا با چیزی سرگرم شود، یک دم نباید از دروازه ها چشم بردارد ، تا شب سپری نشده، از هر کامجویی، باید پرهیز کند . . . 5. پروای پیاپی از هر کس و هر چیز ، برای آنکه رازتان فاش نشود، شیداییتان فاش نشود، چهره ای که مردم از شما می شناسند، خدشه دار نشود، کم کم آدم را گوشه گیر می کند، آدم را از خیابان ها دور می کند ، کلافه می کند، درگیر بازیهای ذهن می کند،،، اما مزیت گوشه گیر بودن این است که می توانی بدون احساس شرمساری، از دندان درد بنالی و همچون ماری زخم خورده، از درد، بر خویش بپیچی و آنجا که دیگر تاب و توانی نماند، چون کودکان، گریه سر دهی و توامان فریاد نویسنده: مسعود حیدریان

27__کافه_بزرگسالی__5_دقیقه

Fri, 12 Jan 2018 07:01:57 +0330

ساعتم را تنظیم می کنم ... 5 دقیقه جلوتر ، تا دیرتر از تو به خانه برسم ، دوست دارم آنگاه که درب را می گشایم تو را ببینم ، باید یکی مثل من باشی و یکی مثل خودت را داشته باشی تا بدانی، خانه ای که تو در آن نیستی یعنی چه ؟ حتی وقتی روی کاناپه دراز کشیدی و بی هدف، شُل و وا رفته، کانالهای ماهواره را عوض می کنی، یا سر در کارهای خویش کرده ای با حساب کتابهایت کلنجار می روی، وقتی مشغول حرف زدن با تلفنی و انگار هیچ چیز را نمی بینی، وقتی سر در گوشی موبایلت کرده ای ، بازی می کنی یا جوک می خوانی یا حتی وقتی من درون اتاقم هستم، حضورت را می فهمم با اینکه در را بسته و تو را نمی بینم، در تمامی این لحظات نمی دانی، نمی دانی که چه حس دلچسبی را تجربه می کنم و دلیلش همین است که ساعتم را 5 دقیقه جلوتر کوک می کنم تا وقتی به خانه می رسم، تو آنجا باشی ، تا زندگی در این خانه، از دیدن تو آغاز شود. آخر، تو نمی دانی، وقتی که من زودتر می رسم، خانه هیولا می شود، و همه چیز در آن سرگرم بلعیدن من است ... از لیوان چایی ای که به آن لب زده ای گرفته، تا کاناپه خالی بدون تو، روبروی تلوزیون، جایی که معمولا روی آن لم می دهی، یا کتری و قوری که زیر آن خاموش است، یا قبض ها و برگه هایی که گوشه ای گذاشتیم تا در وقتی مناسب به آن رسیدگی کنیم، لباسهایت که صبح سراسیمه عوضشان کردی و کنار کمد انداختی، همانهایی که عطر تن تو در آن جا مانده ، عطری که می توانم با نفسی عمیق به درون سینه ام بکشم و تا تمام شدن این 5 دقیقه پر از تعلیق، دلهره و دلشوره و دلواپسی، تا زمان آمدنت، روبروی هجمه هیولای خانه خالی، از آن سنگری بسازم و دوام بیاورم. ساعتم را تنظیم می کنم ... 5 دقیقه جلوتر ، تا دیرتر از تو به خانه برسم ، دوست دارم وقتی می رسم ، تو آنجا باشی ، حتی اگر لازم باشد، در خیابان سرد یا زیر آفتاب و بارانِ تند، قدم می زنم، وقت بیشتری را سپری می کنم تا مطمئن شوم تو به خانه رسیده ای، می توانم ساعتها حتی، به ویترین مغازه کاموا فروشی خیره بمانم تا ترانه ای را که به تازگی می خواهم بنویسم، در ذهن زمزمه کنم، ترانه ای که کلمات خوبش را از زمان با تو بودن و تلخی هایش را از 5 دقیقه قبل تر، الهام می گیرم. بارها با خودم اندیشیده ام که چرا اینگونه "ویژه" ایم برای هم ؟ و نگاه می کنم که ما هیچوقت نخواسته ایم که به مانند دیگر عاشقان باشیم، هیچ وقت هم نبوده ایم ... ما از آن دسته عاشق ها نیستیم که برای هم بمیریم ... یاد گرفتیم با هم زندگیمان را بسازیم و آن را مشتاقانه، زندگی کنیم ما از آن دسته آدمها نیستیم که زندگیمان بی هم، بی معنا باشد... ، ما هر کدام، آرزوها و افکار خودمان را داریم و زندگی هر کداممان به تنهایی، ارزشمند است و همین خصوصیت باعث شده تا یکدیگر را بر گزینیم ، اما با هم بودنمان ، مسیر زندگی را زیباتر و پر نورتر کرده است، جذابتر، لذت بخش تر ، ساده تر ... ما از آن آدمها نیستیم که مالک یکدیگر باشیم ، سهم یکدیگر باشیم ، زیرا که تملک ، کلمه ایست که با "بردگی" در رقص است و ما همچون "انسان"، آزادیم و از این گونه بَزم ها، پای بُرون کشیده ایم ما در تقدیر یکدیگر نبودیم ، ما نتیجه انتخابهایمان هستیم ، نتیجه اشتباهات گذشته مان ، نتیجه شکستهایمان ، فکرها ، موقعیتهایمان ، ما نتیجه درخشش ها و شجاعتها، احترام به تفاوتها ، ما حاصل دَرک و گفتگو هستیم ، حاصل توافق و تفاهم ، ما حاصل تسلیم نشدن هستیم ... ما نتیجه تلاشهایی در زندگیمان هستیم که پس از پیمودنِ بارها راهِ اشتباه، سرانجام به سرمنزلی درست، هدایت شده اند ما از این دسته آدمها هستیم. آه نازنیم ... چند سال دیرتر یا زودتر به دنیا آمده بودیم ای کاش ، کاش ساعت آفرینش ما آن 5 دقیقه را رد کرده بود و همه زندگیمان از آنجایی شروع می شد که آسودگی، پیش از ما در خانه بود ، حیف است چنان حسی که بینمان جاریست اینگونه آلوده سختی ها و مشقتهایی باشد که مسببش ما نیستیم. من و تو سراینده شعرهایی هستیم که کلماتش هنوز ابداع نشده است، لباسی زیبا در فصلی نامناسب، بی خریدار، با زندگی ای که برایمان بسیار خوش است اما نه به تعریف های معمول از خوشی ... با این حال، من هر روز ساعتم را خستگی ناپذیر 5 دقیقه جلوتر کوک می کنم و مشتاقانه به آن خیره می مانم تا لحظات سپری شوند و هیچ عیبی ندارد ، همه اینها هیچ عیبی ندارند اگر وقتی به خانه می رسم تو آنجا باشی ... نویسنده: مسعود حیدریان...

26__کافه_بزرگسالی__توت_سفید

Sat, 06 Jan 2018 10:01:23 +0330

توت توت سفید درخت توت سفید را تا حالا دیده ای؟ ( از شنیدن کلمه «توت» خنده ات می گیرد ...اینبار را نخند ... ، نفس بگیر، دل به کار بده تا از نو، با توت آشنا شوی) . . . توت توت سفید درخت توت سفید را تا حالا دیده ای؟ آزاد و رها در خیابان، ول است، قوی و قدر به نظر می رسد، گویی نه آب می خواهد ، نه آبادانی، نه باغبانی که تیمارش کند، نه دلداری که یادش کند، بی صاحب است گویا، از دنیا، انگار هیچ نمی خواهد، ... روی تنش را نگاه کن، پر است از یادگاری، کنده کاری ، گویا همه مطمئنند ، به این درخت هر چه زخم و نیشتر بخورد، او باز هم جان بدر می برد، زنده می ماند و بهار که بیاید، توت می دهد، سفید، شیرین ، فراوان، رایگان . . . ماشین گران قیمت داشته ای؟! ... من هم نداشته ام ، اما بسیار دیده ام که در خیابان، هر موتور سوار و پراید نشینی، راه بر گران قیمتها می بندند، با اینکه عجله ای هم ندارند، هر جور شده می خواهند خود را ثابت کنند، کم و کاست خود را بزک کنند و سبقت بگیرند، جلو بزنند، پوزه اش را بر خاک بمالند آن «قرتی و بچه پولدار بی غم و درد » را، لهش کنند کف خیابان ... . ‌. . توت توت سفید - نهال توت سفید را تا حالا جایی کاشته ای؟ - نکاشته ای - به کسی نهالش را هدیه داده ای ؟ - نداده ای - به یک درخت توت سفید ول شده در بیابان خدا، آب داده ای؟ تیمارش کرده ای ؟ - نکرده ای دیگر ... نکرده ای اما هر بهار از هر درخت ، توت سفید و شیرین و آبداری را ، کنده ای ، مفت و بی دغدغه بر دهان برده و چشیده ای ، تیزی چاقوی خود را بر تنه اش آزموده ای ، از آفتاب ، به زیر سایه اش پناه برده ای و می دانی هر چه کنی ، سال دیگر ، درخت توت سفید، بار و بری خواهد آورد، بی چشم داشت، بی منت ، بی هزینه و همین است که زردک را می خرند اما توت سفید را ، نع ... . . . می دانی چه چیز را گران خواهی خرید ؟ ... آنچه مشتاقش باشی ،،، و این اشتیاق اگر با بی قراری ات همساز شود، وه که چه سان، ساز نافرجامیت را کوک می کند، ... نابودت می کند ، نابود ... خمارت می کند ، گوشه ای مچاله می شوی، همه چیز برایت گران می شود و کسانی دور و برت پرسه خواهند زد، که همقد نیاز تو بزرگند ، تنی دارند، چهره ای دارند، رفتار یا چیزی که تو مشتاقانه در خواهش آن هستی، ... نیاز تو را می فهمند و اینگونه است که «داستان آغاز می شود» . . . توت توت سفید درخت توت سفید دیگر از این واژه ها خنده ام نمی گیرد زیرا همه این واژه ها منم ، همه اینها تویی ... همه اینها، ماهایی هستیم که زیر بار اشتیاق و بی قراریمان، زیر بار خواهشهایمان، نیازهایمان، دوام می آوریم و پس از «آغاز هر داستان» ، «بچه قرتی پولدار بی درد و غمی» بودیم که کف خیابان له شدیم، مچاله شدیم ، همه زندگیمان گران و گزاف شد، با این حال آنقدر خمار و خراب نیازمان بودیم که دوباره قد کشیدیم و کشان کشان، خود را به بهار رابطه های دیگری رساندیم، تن مان را ، روحمان را، گفتار و کردارمان را شیرین کردیم، نغض کردیم، بزک کردیم و رایگان و فراوان ریختم در خیابان، در زندگی واقعی، در زندگی مجازی، هر جا، هر جا که توانستیم، هر جا که شد، سفره نیازمان را گستراندیم تا شاید یک روز کسی بیاید ، او که همان باشد، خود خودش، بیاید تیمارمان کند، ببرد نهالمان را به کسی هدیه دهد، جایی بکارد، میوه مان را در ظرف بگذارد، آنگونه که در خور و شایسته است، به میهمانش تعارف کند، بگوید بخور ، نوش کن، توت است، توت سفید ... هر بهار رستیم و میوه دادیم و دریغ که جایمان نه ظرفهای میهمانی، کف کفشهای عابران، کف لاستیک موتور ، کف خیابان بود، اگر نیازمان حرف سرش می شد و جسارتمان، غرورمان را یاری می کرد، می آمدیم در خنکای یک عصر بهاری ، در خیابان فریاد می زدیم: آها مردم ،،، بر سنگفرشها نظاره کنید ، این لکه های نوچ تیره، اینها توت های سفیدند، اینها روح منند در خیابان، خون منند در خیابان، نظاره کنید...، بر سنگفرشها نظاره کنید، به بی بار و برگیتان، به فرصت طلبیتان، به حرصهایتان، به کفتار صفتیتان نظاره کنید و از سویی دیگر به بی بند و باریم که چنین بی حساب و کتاب، روح و تنم را حراج کرده ام تا شما، خوش خوشان، بچشید و نوش کنید و له کنید و فراموش کنید، نظاره کنید، بر این سنگفرشهای خیابان که از روح و جان من نوچ و رنگین شده است، بنگرید و در یاد بسپارید ، زیرا که این آخرین بهار است و پس از این دیگر میوه نخواهم داد ... آخ که اگر می شد، آخ که اگر می توانستیم ... محشر می شد ، محشر ،،، دست از این نیاز بدکردار و بی پیر می کشیدیم و می رفتیم حداقل، زردک ی می شدیم که بی خاصیت است لیک، کسانی می خرند ش ، دست کم در بعضی از لیستهای خرید ارج و قربی دارد، اما امان از نیاز و اشتیاق و بی قراری ، سه ی...

25کافه بزرگسالیغیرصمیمی

Fri, 22 Dec 2017 03:12:07 +0330

بدون هیچ توضیحی ، نیمی از جمله را گفته و مابقی، بر لبش ماسیده بود ، ... 16 سالگی برای شروع یک زندگی، زود است ... 36 ساله که شدید، هر چه توضیح هم که بدهید، باز، برای شروع یک زندگی، دیر است ... آنان که بخت و اقبال، یارشان نیست، باید هنر «به موقع رسیدن» بلد باشند .... آدم، به پای چیزهایی که نمی تواند تمامش کند، تمام می شود ،،، حرام می شود یک زن هندی با علاقه عجیبی به حیوانات ، در خانه‌اش مار پیتون 4 متری نگه می‌داشت. از روزی ، مار هیچ غذایی نخورد و این عدم رغبت به خوردن هفته‌ها ادامه یافت تا اینکه زن نگران شد و مارش را نزد دامپزشک برد تا علت را جویا شود. دامپزشک از زن پرسید آیا مار شب‌ها کنارت می‌خوابد؟ دورت می‌پیچد و در باقی شرایط کاملا روی زمین دراز است؟ پاسخ زن مثبت بود ، دامپزشک به او خبر شوکه‌کننده‌ای داد: مار شما بیمار نیست. تنها خود را برای خوردن شما آماده می‌کند! در واقع مار با حلقه زدن دور زن سایز زن و اینکه چطور باید در نهایت دور قربانیش بپیچد تا او را خفه کند را امتحان می‌کرد و غذا نمی‌خورد تا به اندازه کافی در بدنش جا برای خوردن زن باز شود. . . . بعضی ها، بدون صمیمیت، هیچ کاری نمی توانند بکنند، ... نمی توانند با کسی، عادی باشند، عادی حرف بزنند، معاشرت کنند، مگر آنکه به او بسیار نزدیک شوند نمی توانند با کسی مراودات شغلی، اجتماعی، فرهنگی داشته باشند ، مگر آنکه به او بسیار نزدیک شوند نمی توانند با کسی همسفر شوند ، مگر آنکه به او بسیار نزدیک شوند نمی توانند با کسی همبستر شوند، مگر آنکه به او بسیار نزدیک شوند نمی توانند با کسی فامیل شوند، مگر آنکه به او بسیار نزدیک شوند نمی توانند به کسی بدی کنند، به کسی صدمه بزنند، با کسی دشمنی کنند، مگر آنکه به او بسیار نزدیک شوند وای از این آدمها که می پنداریم همراه راهند و می فهمیم، آفت جانند ... آنان که به آغوشمان می کشند، همچون عاشقی پاکباخته و مانند گوهری جادویی می درخشند تا به ما نزدیک شوند، اما در پایان داستان ، می بینیم که همه دلبری ها، باج برای نزدیک شدن بوده است زیرا اینان نمی توانند به خواسته شان برسند مگر آنکه به شما بسیار نزدیک شوند . . . نگران چه هستی ؟ آینده که بیاید، تو در من تغییری نخواهی دید، برای تو من همان آدم خواهم بود، با همان لبخند و اخم، با همان شوق و سردی، با همان جملات و کلمات، با تمام واکنشهایی که از قبل آنها را می دانی، تو در من تغییری نخواهی دید و این لزوما به معنی تغییر نکردن من نیست، در من چیزهایی عوض خواهد شد، چیزهایی که می دانم در فرهنگ لغات نگاه تو نیستند، زیرا اگر بودند، دلیلی برای عوض کردنشان وجود نداشت و زمانی که تغییرات رخ بدهند تو آنها را نخواهی دید، تا ابد، هرگاه مرا بنگری ، آن تصویر ثابت همیشگی را خواهی دید که از من متصوری بی آنکه بدانی من سالهاست که از آن تصویر، بارها و بارها به آدمهای دیگری کوچ کرده ام. نویسنده: مسعود حیدریان ...

24__کافه_بزرگسالی__اشتباهی

Fri, 15 Dec 2017 04:12:45 +0330

خیلی مُحتَمِل است که روزی این اتفاق بیافتد یک روزی از یک سالی، از همان سالها که رودخانه ی پرخروشتان، راهش به جلگه مسطح افتاده، آرام و نرم نرمک، طیِ طریق می کند، یک روزی از یک سالی، از همان سالها که عشق و جنگی، دیگر نمانده است، شور و دلشوره ای نیست، از همان سالها که آدمِ شوخ و شَنگ درونتان رفته و به جایَش، چایَش، شب تا سحر مانده، تلخ شده، کِدِر شده، ناخوردنی شده، در همان روزگاران نامعتبر، خیلی مُحتَمِل است که این اتفاق بیافتد ... خیلی مُحتَمِل است که روزی این اتفاق بیافتد، یک روزی از یک سالی، از همان سالها که یا سفر تنهاییتان با سفره ای خالی ،به دور از هر شریکی، یا توانی برای پذیرفتن کسی، به زندگی ای تک نفره بدل شده که دلایل و شرایط خودش را دارد، یا شریکی گُزیده اید ، به تیزیها و زُمُختیهایش خو کرده اید و دست از ماجراجویی و امیدورزی کشیده اید، سرتان گرم دخل و خرج است، سرتان گرم است به زمان اقساط، قیمت طلا ، دلار ، زمان خوردن قرص ها ، برای درمان بیماریهایی که مثل خودتان، خیلی زودتر از زمان موعد، رسیده اند، ... قند، چربی ، اوره ، کلسترل، درد کمر، بی خوابی، فشار ... آخ از این فشار!!! ، کِی فرصت کردیم این همه فشار را تاب بیاوریم؟، هنوز سنی نداریم که ... . . . خیلی مُحتَمِل است که روزی این اتفاق بیافتد یک روزی از یک سالی، از همان سالها که تا کسی می خواهد لب از لب وا کند، "سین" از چله ی "سلام" اش رها نشده، کلامش مُنعَقِد نشده، هدفش مشخص نشده ، نونِ والاظالین داستان را پیش پیش خورده اید و دانسته اید و آخرِ حرف را خوانده اید ! ، یکی از همان روزهایی که دیگر باران ، درسی برای گُرگ ندارد ! ، یکی از همان روزها، این اتفاق می افتد و خیلی هم مُحتَمِل است. مُحتَمِل است جوانکی که تا یکی دو سال پیش، کودک حساب می شد و می توانست از دستتان عیدی بگیرد، می توانستید پنجه لای موهایش کنید و لُپَش را بکشید، با آن نی نی چشمانش، که گویا خواب، نمی بردش و نیشی که نمی تواند بند، بیاوردَش ، می آید در صفِ مدعیانتان، سِرتِق، سِمِج، می ایستد و حالیِتان می کند که خواهان شماست، جلوی چشمانتان قد می کشد، رعنا می شود، با طراوت می شود ، دلبری می کند و در نگاهش، برقِ کِشِش و شوق و شوری می درخشد، از همان نورها که دیگر سالهاست مانندش را در کسی ندیده اید، شالوده ی معصومیت و تمنا ... بسیار مصمم است و گویی نمی توان نادیده اش گرفت ... در هر جمع و بزمی که شما هستید ، خودَش را خِرکِش می کند و می آورد، حضور میابد که مبادا ثانیه ای، شما را از دست بدهد ، هر چه می گویید، بی عذر، تایید می کند، هر چه می خواهید، فی الفور، آماده می کند ، هر آهنگی گوش می کنید ، می رَود پیدا می کند ، گوش می کند، هر فیلمی که می بینید، می رَوَد می بیند، هر کتابی که می خوانید، جایی که می روید ، هر کاری می کنید، دوان دوان می رود آزمون می کند ، گویی که می خواهد دنیا را با چشم شما ببیند، با گوش شما بشنود و هنگامی که صحبت می کنید، با ناشی گری تمام، چشم در چشم شماست و نیشش بند نمی آید ... . . . با خود می گویید : آخ ماهی سیاهِ کوچولویِ اشتباهی ، عجب اشتباهی !!! توی این هاگیر واگیر، تو یکی را کجای دلم بگذارم ؟ این چه وقت پیدا شدنت بود آخَر ؟، بین این همه آدم، چرا من ؟ بین این همه وقت، چرا حالا ؟ ... حالا که رمقی در این جان خسته نیست و در جای جایِ این گونه ی تَر، اثری از بچه ! حالا که امیدی به پایانی متفاوت، نمی رود و داستانی نو برای تعریف کردن نمانده، حالا چرا؟ حالا که دیگر نمی توانم خود را با امیدها بفریبم تا ماجرایی تازه را آغاز کنم، حالا چرا ؟ آخ ماهی سیاه کوچولوی اشتباهی، عجب اشتباهی !!! تو نمی دانی مسیر رودخانه ات را به سمت چه مردابی کج کرده ای، با آن تن نحیف و نازک، تُرد همچون ساقه ی سبزِ گندم ، رو به جاذبه ی چه زمینی خم می شوی؟ اصلا می دانی آیا از آن زمین، برخاستنی دیگر بار، متصور خواهد بود، یا خیر ؟ شوقِ روحت را کجا حراج می کنی طفلک ؟! این باغِ بی برگی ، نارنجستان نیست، تاراجستان است، به یغما می روی آخر، هلاک می شوی، با خود اینگونه ستم نکن، این گردنه ی سالخورده ی بی رهگذر، چندان پُر رَهزَن است که کاروان نوپای تو را هیچ امیدی، به هیچ مقصدی نیست. نه اینکه به کشف جسم و روح تو، در من کششی نباشد ،.. هست،... اما پایان راه ، چندان روشن است و تردیدی باقی نمی گذارد که : "این داستان، باید بی آغاز بماند" . اینها را می گویید و نقابِ آن لبخند همیشگیِ بی تَزَلزُل را که چون مُهر بر صورتتان حک شده، سِپَرسا، بالا می برید و روبرویش می گیرید، مقابل هر نگاه و کلامش لبخند می گشایید، همانطور که برای همه می گسترانید، گویی آن لبخند، بخشی از چهره ی شماست و آنقدر پخته هستید که بدانید، روی گرفتن و تلخی...

23__کافه_بزرگسالی__32_قطعه

Fri, 08 Dec 2017 05:12:34 +0330

سی و دو قطعه ی بی مصرف ، پخش در صفحه بودند ... من چه می دانستم از حال و احوالشان؟ ... که یکی شان کلاه دارد و آن یکی نه، که یکی شان سرکش دارد و آن یکی نه،... که یکی شان آخر و چسبان است ، یکی شان آخر و تنها ... من اصلا چه می دانستم از رمز و راز حروف الفبا ؟ ، تا اینکه تو پیدایت شد، آمدی مثل آب، که شروع درس بود، شروع حیات بود، همه تکه های بی مصرف الفبا را به هم چسباندی، کلمه شان کردی، کلامشان کردی، به آنها معنی بخشیدی و من غرق در معانی شدم، بی آنکه سهمی از تو داشته باشم، ... هر چه بود، جستجوی تو بود، عطش تو بود ، اما از خودت خبری نبود سی و دو قطعه ی بی مصرف ، پخش در صفحه بودند ... من چه می دانستم از حال و احوال شان؟ تو آمدی طره ی گیسو نشانم دادی، نگاه آهو نشانم دادی، کلمات جادو و هی همه چیز را چیدی کنار هم تا یک روز به خود آمده و دیدم که با چسبیده شدن این حرف ها، «دل بردی از من به یغما» بی آنکه خودت پیدایت باشد. پس دست لای طره ی گیسوی دیگرانی بردم که نشانی از تو داشتند، بوییدمشان، دوست شان داشتم و پشت سر گذاشتمشان خیره به نگاه های آهویی شدم که در چشمان دیگران بود، که نشانی از تو داشت، شیفته شان شدم و پشت سر گذاشتماشان چه بسیار کسانی که با نشانی از تو بر راه روزگاران م نشسته بودند ، بوسیدمشان، در آغوش کشیدمشان، مات و مبهوت شان شدم، بینمان خروار خروار کلمات جادو جاری شد و امروز ، دیگر پشت سر گذاشتمشان همه اش بخاطر تو بود ... ، بهانه ی این آشنایی ها ، همیشه فقدان تو بود سی و دو قطعه ی بی مصرف ، پخش در صفحه بودند ... من چه می دانستم از حال و احوالشان؟ ... تو یکهو پیدایت شد و قلم به دستم دادی و گفتی بنویس! ... من هی نوشتم و نوشتم و نوشتم ... یاد گرفتم چگونه حروف را بلغزانم، برقصانم، چگونه واژه گان درست را برگزینم و سپس هول شان بدهم روی کاغذ، روی صفحات مجازی، بچپانم شان بین لحظات دلتنگی، آویزانشان شوم در روزگار سختی، ... من یاد گرفتم به هزار شیوه بگویم که دلتنگم، به هزار ترفند بگویم که تنهایم ، به هزار نکته بگویم که رنجورم ، می توانم اندوه و خشم خود را لابلای داستانی جای دهم، آراسته، پرداخته و بازگویش کنم ... حیف که کلمات، فقط قدرت بازگویی دارند، اما دردی را التیام نمی بخشند. نوشته، باید همچون رسم الخطی که کودکان می نگارند، بی حضور هر کلمه ای، حال آدم را خوب کند، نیش آدم را باز کند، قلب آدم را قلقلک بدهد وگرنه انبار واژه های غمین بودن، چه سود؟ ... سی و دو قطعه ی بی مصرف ، پخش در صفحه بودند ... من چه می دانستم از حال و احوالشان؟ ... تو گفتی بیا و بنویس، از زندگی از مرگ، از امنیت از وحشت، از شادی از غم ، ... نوشتم: "با تو، با تو اگه باشم، وحشت از مردن ندارم، لحظه هام پر می شه از تو، وقت غم خوردن ندارم" اما تو نبودی و من فرصت نوشتن، زیاد داشتم، فرصت فکر کردن، فرصت آشنا شدن با دیگران، فرصت به سر بردن روزگاران ... نویسنده: مسعود حیدریان...

22__کافه_بزرگسالی__پای_بیقرار

Fri, 01 Dec 2017 09:12:33 +0330

- خیلی کنجکاوم بدونم چرا کارهای خوش آیند در شب , روزها کم مزه هستند؟ + می دونی؟ ما یه توهمی داریم که فکر می کنیم روز، آغاز زندگی ه، وقتی یه روز تازه شروع می شه ، کلی زمان داریم ، تازه اول راهیم ، پس با این طرز تفکر، در ماجراها، تماما، غوطه ور نمی شیم، غرق نمی شیم، همه ی خودمون رو خرج نمی کنیم، یک مقدار هم می گذاریم برای بعدها، ... آما شب رو به «پایان» بودنش می شناسیم، که تمام است، باقی ای ندارد، ته دیگ است، ... پس پاکباز می شیم، یک جوری بزم به راه میندازیم که انگار آخر دنیاست ... می دونی؟ همین ش خوبه ... چون واقعن هر لحظه، می تونه پایان دنیا باشه ... و ته دیگ، لذیذترین بخش غذاست . . . تق تق تق تق تق ... . . . پای تنانگی و خواهشهای جسم که میان می آید ، گویی آدم شرم اش می شود بگوید، نیازمند است ، به همان سادگی که می گوید گشنه است، سردش است، گرم اش است یا جیش دارد...، انگار حتما باید عطش جسم خود را به یک دلیل ماورایی و اخلاقی و ارزشمند، گره بزند . . . تق تق تق تق تق ... . . . پای رابطه با آدم که در میان باشد، کنجکاوی ، امان آن رابطه را می برد،... اسمت چیست؟ چه حالی داری؟ از این رابطه چه می خواهی؟ از رابطه های گذشته ات چه حس و خاطراتی را داری؟... انگار میل به ویران کردن یک رابطه، در سرمان نهادینه شده است، تا خرابش نکنیم، دست از سرش بر نمی داریم، انگار انتظار داریم هر کسی با ما وارد رابطه ای می شود، از مارک و نشان جوهری که خود را با آن نوشته است، برایمان صحبت کند . . . تق تق تق تق تق ... . . . خوب احتمالا به من خواهید خندید اگر بگویم: از آبمیوه فروشی محله مان، آب هویج نمی گیرم، زیرا او از فلسفه نیچه، هیچ نمی داند و از آن بدتر که نمی داند فروید در چه زمینه ای تحقیق می کرده،،، اما به من، احتمالا، حق می دهید اگر با کسی که هم دردم نباشد، نخوابم و پیشنهاد همبستریش را رد کنم ، یا سالها به دنبال کسی باشم که اصل اصالت وجودی بشر را درک کند و قبول داشته باشد که رفتار ما، حاصل ناخودآگاه ماست، که چه شود؟ که با او همخواب شوم فقط! اینگونه می شود که شارلاتانیزم ***ی، قد می کشد، ژستها، اداها، اظهار نظرها، کامنتها و لایکها ،،، آشکارا می توان دید که در تعاملات ما آدمها «همه چیز راجع به *** است، به جز خود *** که راجع به قدرت است» و دروغ می گوییم و دروغ می شنویم تا به نیازهای طبیعیمان، رنگ و بوی فراطبیعی بدهیم و برایش دلیلی موجه پیدا کنیم ، آنگاه به دیگران خط بدهیم که آهای ایهاالناس : «اگر خواستی در تن من شریک شوی، باید از این دست حرفها بزنی، از این تیپها باشی، از این اداها در بیاوری، آدرسش این است، رمزش این است، راه ورودش این است» !!! ... و او از این دست حرفها می زند و ما قبولش می کنیم لیک، پای بی قرارمان تق و تق و تق، بر زمین ریتم می گیرد، انگار کسی در پس زمینه صحنه، دارد نق می زد که عزیز جان! یک جای کار می لنگد ها، او دروغ می گوید ها، تو هم خوب می دانی ..‌. اما نیاز است دیگر، می خواهد ، پس به رغم شنیدن آن ریتم پای بی قرار، می پذیریمش و به تن خود، راهش می دهیم یا بهتر بگویم، نیازهای تنمان را با او برطرف می کنیم و پس از فروکش کردن شعله، به خاکسترها نگاه می کنیم و از در و دیوار سخن می گوییم ، ژست می گیریم و ژست می گیرد و وقتی می گوید:«در کتاب کیمیاگر، نیچه می گوید ...» ، ناگهان پای بیقرارمان، تق و تق و تق ، شروع به نق زدن می کند، شروع به کنجکاوی و واکاوی آن آدم می کنیم ، با سوالهایی که جوابش را از اول، خودمان می دانستیم و سرانجام در یک کافی شاپ، پارک و یا توی رختخواب به او می گوییم، ما به درد هم نمی خوریم، همدرد هم نیستیم، هم فکر هم نیستیم ، داستان، تمام شده است ،،، یک صحنه تماما دراماتیک رخ می دهد، از نظر من بهترین جلوه صوتی برای این صحنه، صدای نق نق یک پای بی قرار است که خودش می داند ، چه گندی زده است تق تق تق تق تق ... . . . چقدر ترحم برانگیز است، پرنده ای که به هر کجا کوچ کند، قفسش را همراه ببرد،... آن کس که زندانبان خودش باشد و به هر سرزمینی، آزادانه، دربند باشد! ، زیرا که تفاوت بسیاری بین آزادی و آزادگیست آزادی، شرایط است اما آزادگی، مرام و نگرش ، و ما بیشتر به دنبال آزادی هستیم تا آزادگی، به دنبال تغییر شرایط هستیم بی آنکه حاضر باشیم خود را تغییر دهیم، تغییر باید از ما شروع شود . . . چقدر تامل برانگیز است انسانی که برای کوچ به بی بندی ، بندهایش را کشان کشان، همراه خود ببرد . . . نویسنده: مسعودحیدریان ...

21کافه بزرگسالیآذر

Fri, 24 Nov 2017 09:11:52 +0330

آذر بود ، سومین ماه از سومین فصل ، آستانه ی آخرین قدم ... همیشه آذر که می شود، دلشوره ، قرارم را می برد، دلم از شاخه ای خشک آویزان می شود و مثل برگی که وسوسه و ترس افتادن را توامان دارد، تاب می خورد ،سومین ماه از سومین فصل ، آستانه ی شروع زمستان بود که مادرم سه بار دست لای موهایم کرد. خیلی سال پیش بود اما از یادم نرفته است که از صبح چندی می گذشت و زنی جوان و با طراوت در آشپزخانه مشغول خرد کردن چیزی و سرخ کردن چیز دیگر بود، آفتاب کم رمقِ آخر پاییز که سعی می کرد خودش را زمستانی بنمایاند ، از شیشه ی نورگیر آشپزخانه به رویش می تابید و انحنای گونه و گردن و شانه اش را درخشان می کرد، دستانش ظریف و استخوانی بود و جسمش آنجا بود و روحش جای دیگر، در خیالی دور دست ... این را از نگاه ماتش می شد فهمید این مادر من است ، سی و شش هفت سال پیش و من پسر بچه ای 4-5 ساله ام که نصف صورتش را از آستانه در آشپزخانه، بیرون آورده تا مادرش را عاشقانه نگاه کند ، چند قدم جلو رفتم و گفتم : "مامان" ، متوجه من شد و از رویای دورش بیرون پرید، بدون آنکه سربرگرداند، خیره به ماهیتابه روی گاز و چیزی که داشت داخلش سرخ می شد گفت : "جونم مامان جان؟" گفتم: "وقتی من بزرگ بشم، عاشق هیشکی نمی شم ، میام تو رو می گیرم، با تو ازدواج می کنم، تا آخر عمرم باهات زندگی می کنم و همیشه پیشت می مونم، همه ی بهارا که عیدی می گیریم و گوجه سبزا ترشن ، همه ی تابستونا که می ریم شمال و ظهراش باید بخوابیم ، همه ی پاییزا که سرما می خوریم و آمپول می زنیم، حتی زمستونا که خیلی سرده ... همه ش رو فقط با تو می مونم " ، لبخند زد و همانطور که دستانش را با دامنش خشک می کرد جلو آمد، روبرویم زانو زد و مرا به آغوش کشید، گرم و مطمئن، اندکی بعد که از آغوشش بیرون آمدم به چشمانم نگاهی کرد، دستی لای موهای پرپشتم کرد و گفت: "باشه عزیزم، ... حالا برو بازیتو کن، وقتی غذات آماده شد، صدات می کنم" ، من رفتم و بیست سال بازی کردم. اتوبانها را پای پیاده، گز کردم ، رفتم و رفتم ، ترانه خوان و شیدا ... و همانطور که چشمانم براق و براق تر می شد ، در خودم قلبی بلاجو را می پروراندم که آماده بود تا در آغوش هزاران حادثه، هرزه گردی کند ، پس تند و تندتر قدم بر می داشتم، به مانند کسی که وعده ی دیداری دارد، رفتم و رفتم تا او را ملاقات کردم که همه ی آن هزاران حادثه بود و فکر کردم همان است که باید باشد. تولدش آذر بود ، سومین ماه از سومین فصل ، آستانه ی آخرین قدم ، به نظرم رسید که منزلگاه آخر همین است و تمام جستجوها به پایان رسیده اند. پس کوله بارمان را با هم جمع کردیم و راهی سفر شدیم ، که مقصد بهانه بود، همه اش شوق مجاورت بود و اتوبانها را شادمان و سیری ناپذیر گز می کردیم و راههای تکراری را می رفتیم و بر می گشتیم و از هم قول می گرفتیم که تا ابد دوست بداریم ، بر سر عهد و پیمان بمانیم ... و هر پرسش را قاطعانه همین پاسخ بود "باشه عزیزم" ، "باشه عزیزم" ، و اصلا حواسمان نبود که آذر در راه است. آذر بود ، سومین ماه از سومین فصل ، آستانه ی آخرین قدم مادرم از آشپزخانه صدایم زد گفت "بیا عزیزم غذات حاضره" ... هنگام نمایش من فرا رسیده بود و نمی دانستم که برای اجرایش آماده ام یا نه ؟ ... مثل برگی که وسوسه و ترس افتادن را توامان دارد، از شاخه ای خشک، مردد تاب می خوردم اما سرانجام قدم به صحنه گذاشتم و وارد میدان شدم، حلقه ها در انگشت شدند و اسم ها در شناسنامه و چندی نگذشت که دیدم دوباره آشوب آذر است ، برق از چشمانم می رود و روح یاغی ام حوصله ی هیچ کارزاری ندارد. شده بودم موش خانگی ای که صبحها لای ساعت و کاغذ و روزمرگی گم بود و شبها یواشکی به داخل خانه می خزید تا گوشه ای ، کنجی ، سوراخی بجوید و پنهان شود. هی آذر شد، هی آذر شد و نفهمیدم کی به هم انقدر زخم زدیم ؟ کی این همه خسارت به بار آوردیم ؟ کی انقدر کم حرف شدیم ، دیوار درون تختخوابمان کی انقدر بلند ساخته شد؟ فاصله های بینمان بیشتر و بیشتر شد ، تا یک شب به خودم آمدم و دیدم دوتایی در اتوبان قدم می زنیم ، او دور و من دورتر ، در یک اتوبان بودیم و با هم نه ... مادرم بی آنکه بداند چه کرده ام ، چقدر از غذایم را خورده ام، حض برده یا نبرده ام ، صدا زد : "اگه غذات تموم شده، سفره رو جم و جور کن ، بیار" ، واقعن وقتش بود که سفره و سفرم را جمع و جور کنم، باید به خودم می آمدم اما چشمانم بی فروغ و غمگین بود و صورتم حسی نداشت، مثل بوکسوری در راند آخر که برد و باختش، به خستگی و دردش نمی چربید تا خوشحال یا غمگینش کند ، توی آشپزخانه رفتم و سرم پایین بود، بشقاب نیم خورده ام در دست ، مادرم لبخند زنان آنچه که حرام-حلال کرده بودم را از بشقابم زدود و قدری دیگر درونش ریخت ... گفتم "اینو حواسم هست که خ...

20کافه بزرگسالیحرفت_را_بگو

Fri, 17 Nov 2017 06:11:39 +0330

خوب ... امروز قصد دارم راجع به مرگ ، بنویسم ... اما نمی خواهم کسی را آزرده و یا غمگین کنم ... فقط به چیزی نگاه می کنم که کمتر مورد توجه قرار گرفته است ... می خواهم از شما مخاطب گرامی قولی بگیرم و آن این است که بدون اندوهناک شدن ، مطلبم را بخوانی ... از وقتی به دنیا پا می گذاریم ، مرگ اجتناب ناپذیر می گردد ، برای خود ، نزدیکان و آنان که نمی شناسیم. به گاه و ناگاه ، پیر و جوان ، تنومند و نحیف ، تندرست و بیمار ، از حادثه یا کهولت ، هر چه ، بالاخره خواهیم مرد و چه مهربان باشیم و چه سنگدل ، چه خوش رو و چه ترش روی ، کسانی نیز بر سر مزار ما خواهند آمد و شاید اشک و یادی نیز نثار ما کنند ، اما در این بین ، لحظه ای درخشان وجود دارد که سراسر این متن ، برای پرداختن به آن نوشته شده است ، لحظه ای که فرد سوگوار ، از مرحله ناباوری و شُک (ضربه) ، گذر می کند و با یقین به قطعی بودن پدیده مرگ ، پای به مرحله سوگواری می گذارد ... مرحله ای که عموما در روز خاکسپاری و لحظه وارد کردن متوفی به قبر اتفاق می افتد ... ناگهان صدای فغان و شیون بلند می شود و سوگواران بی اختیار سست میشوند و یا از فرط اندوه جمله ای می گویند ... با اینکه موضوع طرح شده ، ممکن است لحظات تلخی را برایتان یادآوری کند اما این متن هدفی غیر از گریاندن شما دارد ، پس نفسی تازه بگیرید و به فضای صحبتمان برگردید ... در این لحظه ناب که بین سوگوار و متوفی ، فقط یک بار اتفاق می افتد ، تمامی آینده ، از بین خواهد رفت ، دیگر هیچ آینده ای برای این دو نفر متصور نخواهد بود ، فرد سوگوار ، از ترسی که در تمام عمرش داشته رها می شود ، ترسی که قدرت شجاع بودن و ریسک کردن را به هر بهانه ای از او ربوده بود ، ترس از اینکه اگر صادقانه افکار و امیالم را در مورد وی عیان کنم ، چه خواهد شد ؟ ... ترس از آینده ......................... وقتی آینده مشترکی بین سوگوار و متوفی ، محتمل نباشد ، پس ترسی از آینده نیز برقرار نخواهد ماند آنگاه می بینیم ، جملات جاری می شوند : " چقدر دوستت داشتم " " بدون تو نمی تونم ادامه بدم " " چقدر حیف بودی " " چقدر خوب بودی " " چقدر زود بود " " چقدر جات خالیه " " چقدر سختی کشیدی " " راحت شدی " اینها فقط جملات بی معنایی نیستند که بر اثر شدت اندوه از دهان بیرون بیایند ، اینها نشانه های شناخت ما از فرد متوفی و نوع رابطه بینمان است ... انسان از آینده احساسات خود بی خبر است و تنها برای چیزهایی که در گذشته اتفاق افتاده است می تواند متاثر شود ، همانطور که شما برای لطیفه ای که در آینده خواهید شنید ، نمی توانید اکنون بخندید ، برای دلتنگی ای که بر اثر فقدان کسی حاصل می شود نیز از هم اکنون نمی توانید ناراحت شوید ... چیزهایی که شما را اندوهگین می کند ، مسائل مربوط به گذشته ، است ... حس های پنهان ، جملات رهایی بخشی که هرگز گفته نشدند فکر کنید این جملات را در زمان حیات ، به فرد متوفی اینگونه می گفتیم : " می خوام بدونی که خیلی دوستت دارم " " می خوام بدونی که بدون تو نمی تونم زندگی کنم " " تو انقدر خوبی که نمی تونم نبودنت رو تحمل کنم " " رفتار خوب تو را عمیقا تحسین می کنم " " دلم می خواهد زمان زیادی را با تو وقت بگذرانم " " هیچ چیزی با تو برابری نمی کنه " " می فهمم که با تمام سختی هایی که تحمل می کنی ، چقدر قوی هستی " " می فهمم که چقدر رنج می کشی " اینها جملاتی از روی خوبی و همدردی نیستند ، بلکه کلید های رهایی هستند ، فانوس های ادامه راه ... ولی ما آنها را در زمان حیات متوفی ، هرگز نخواهیم گفت زیرا از آینده می ترسیم ... از اینکه ضعیف جلوه کنیم ، وابسته و سرسپرده شویم ، ترس از اینکه با گفتن این جملات آینده رابطمان با متوفی چه خواهد شد ، ترس از آینده ، آینده را از ما خواهد گرفت ، رفتار عادلانه را از ما خواهد گرفت ، صداقت و شرافت را از ما خواهد گرفت و فقط به ما یک لحظه ناپایدار و سست را در روز خاکسپاری متوفی هدیه خواهد داد تا اشکی بریزیم و فغانی کنیم ... کاش آن روز که برسد ، همه حرفهایمان را زده باشیم تا بتوانیم فقط بگوییم : " چقدر دلم برات تنگ خواهد شد " نویسنده : مسعود حیدریان گوینده : حنان جعفری...

19کافه بزرگسالیماشین خدمتگزاری

Fri, 10 Nov 2017 07:11:42 +0330

ماشین خدمتگزاری تقصیر تو نیست، همه ی هنر من در همین است که پنهان باشم، موجودی که حضورش را جار نمی زند ، ساکن درجه دومِ خانه، من ماشین خدمتگزاری ام. نقشِ من این است که مواظب پاکیزگی دستشویی ها باشم، لکه های روی آینه، گردهای توی لیوان، خط های اتو ، اینکه در خلال یک بحث تلفنی که با کسی آن سوی گوشی داری ، برایت چای بیاورم و مداوم اطمینان حاصل کنم که فنجانت خالی و سرد نمی ماند. وسواس داشته باشم که ظرفهایِ غذایِ هر شب، همان شب شسته شوند، فاصله ی شام تا چای، حداقل بیست دقیقه باشد، هنگامی که تلوزیون می بینی خانه را ساکت نگه دارم و جایی بنشینم که دیده نشوم و یا از جلو تلوزیون رد نشوم، نقش من این است که شیشه عطری را همیشه در کشوی دِراوِر بگذارم و اطمینان حاصل کنم که لباسهای تو بوی نَم نگیرند. نقش من مکیده شدن است، اینکه تو را تغذیه کنم، مانند کیسه ی سِرُم یا لیمویی آبدار ، نقش من این است تو را به جاهایی بِبَرَم که می خواهی، کتابهایی را برایت بخرم که می خوانی، رازهایی را پنهان کنم که می دانی، نقش من پاک کردن ردپای گِل آلود تو در راهرو خانه است، پوشاندن شاخه های هرز تو، نقش من پسندیدنِ "ناپسند" توست، تایید بی دلیل تو، دوست داشتن مکرر تو، دادن همیشگی حق به تو، نقش من خدمتگزاریست، بی دریغ، بی وقفه، بی قید ، بی شرط. نقش من بدرقه توست، از درگاهِ خانه به راههایی که می روی تا بیشتر بدانی، رشد کنی ، توسعه یابی، بدرقه ات به راههایی که تو را هر روز از من دور و دورتر می کنند ، حساب و کتاب یادت می دهند ، ذهنت را مشغول می کنند جوری که دیگر در وقتِ بازگشت، به حسابم نیاوری، حضورم را نبینی، صدایم را نشنوی. نقش من انتظار کشیدن است ، شبهایی که دیر به خانه بر می گردی. انتظار می کشم تا صحنه ی باز شدنِ درِ خانه و قدم گذاشتنِ سرد و سنگین تو را به درون، از لایِ درِ اتاقم که چراغش را خاموش کرده ام تا فکر کنی که خوابم، ببینم. و بعد گوشم را تیز می کنم تا بشنوم به سراغ یخچال رفته ای، آب نوشیده ای ، صدای صندلیِ میز نهارخوری را بشنوم که عقب کشیده ای و سر میزی که غذایت را بر روی آن چیده ام تا به انتظار تو سرد شود، نشسته ای و درون دلم حرص بخورم که چرا با دست نشسته غذا می خوری ، مریض می شوی آخر ... و بعد بشنوم که غذا خورده-نخورده می روی سراغ قوری چایِ رویِ اجاق گاز، که تازه دم است و گذاشتم با حرارت کم، تازه بماند برایت و چای بریزی و من در دلم باز، حرص بخورم که بین چای و غذایت باید حداقل بیست دقیقه فاصله باشد و همینطور که لیوان چایت را بر میداری تا به اتاقت بروی موبایلت زنگ می خورد و تو با صدای آهسته و شیطنت آمیز به مخاطبت می گویی که: "من رسیدم خونه عزیزم، نگران نباش، برو بخواب ..." و من دست از گوش کردن می کشم چون اینهایش دیگر به من مربوط نیست ، من فقط یک ماشین خدمتگزاری ام. تقصیر تو نیست، انگار راهش این است که پنهان باشم . وقتی دوستانت را به خانه دعوت می کنی و پُرشور، غرقِ صحبت راجع به جهان و سیاست و هنر و فوتبال و سینما هستید و من ظرف ذرت بو داده تان را پُر می کنم و هی به آشپزخانه می روم و هی باز می گردم و مراقبم تا حضورم، وقفه ای در مکالماتتان نیاندازد. تقصیر تو نیست که من وقت ندارم تا دنیای نو را بشناسم، اسم فیلمها و هنر پیشگان امروزی را بدانم ، از اینترنت و تکنولوژی سر در بیاورم یا از هنر مدرن ، ... تقصیر تو نیست ، تمام فوتبالیستهایی که من می شناختم الان مربی شده اند و پیرند، تقصیر تو نیست سیاستمدارانی که من می شناختم همه بازنشسته اند و دیگر قدرتمند نیستند. نفهمیدم کِی، اما فراموش شدم و "من" ام دیگر اهمیتی نداشت، آنچه برای "تو" بودم، مرا معتبر و خواستنی می کرد، این اتفاق افتاد و تبدیل به عروسکِ بغلیِ تو شدم و هر بار که حرفی زدم و ابراز نظری کردم، به جای آنکه جدی ام بگیری، با من حرف بزنی و معاشرت کنی ، مرا در آغوش کشیدی و پیشانی ام را بوسیدی و گفتی: "آخی عزیزم" ، "ای جونم، قربونت بشم" و رهایم کردی، تقصیر تو نیست که من آرام آرام تبدیل به زنی اُمُّل و سنتی و خانه نشین شده ام، تقصیر تو نیست که وقتی داشتم آن زنِ جسور و زیبا و باهوش و پویایَم را می کُشتم ، تو آنجا نبودی ، هنگامی که داشتم این راه را انتخاب می کردم تو آنجا نبودی تا جلویم را بگیری و من هیچ وقت تو را بابت آن زندگی از دست رفته، ملامت نمی کنم. نقشم را هر روز و هر روز بر دوش می کشم و پنهان می شوم و انتظار می کشم و ندیده گرفته می شوم و در راه پاک کردن لکه ها و گرد و خاکها، غبارآلود می شود و دائم به خود می گویم تو یک ماشین خدمتگزاری هستی، یک منبع تغذیه برای مکیده شدن ... عزیزم ، ناز دانه ام ، تقصیر تو نیست ، گناهی متوجه تو نیست ، این انتخاب من است و همه اینها تا زمانی که تو شاد و خوشبخت و ...

18کافه بزرگسالیاسکندر_کافه_چی

Fri, 03 Nov 2017 04:11:12 +0330

یکی باید ما را اسکندر کافه چی صدا کند شما "اسکندر کافه چی" رو نمی شناسید ... خُب ما هم نمی شناختیمش ، نمی دونیم کی بود، چی بود ، از کجا یهو پیداش شد ... تُو اون روزا که رفاقتا هنوز حرمت داشتند و آدما هنوز معتبر بودند ، نمی دونیم چجوری، اما پای "اسی کافه چی" میونمون باز شد. سه تا رفیق خوب بودیم که با هم ساز می زدیم و می خوندیم و همه جیک و پیک مون با هم بود، هر اتفاق هیجان انگیزی که پیش می اومد، اولین واکنشمون این بود که به همدیگه زنگ می زدیم ، ... می گفتیم، می خندیدیم ... از دردای همدیگه خبر داشتیم، از شیطنتهای همدیگه خبر داشتیم، از عشقهامون، خوشیهامون، بدیهامون، غم همدیگر رو می خوردیم،... می دونید ؟ غم کسی رو خوردن، چیزی ه که این دوره زمونه دیگه پیدا نمی شه، دیگه فقط مادرها غصه یکی دیگه رو می خورند، غصه بچه شون رو ... کی می گه رابطه ی دو نفره از سه نفره بهتره ؟ ... ما امتحان کردیم ، هوای سه نفره خیلی بهتره چون وقتی ، یکی مون به یکی دیگه می پرید یا شوخی رو از حدش خارج می کرد یا بی منطق می شد یا الکی گیر می داد، نفر سوم قدم پیش می ذاشت و با لحن شوخی، طرف رو مخاطب قرار می داد می گفت "هوووو ، اسکندر کافه چی" ، یعنی داداش داری بیراهه می زنی، اشتباه می ری ، رفتارت درست نیست ، ... نه کسی با کسی بحثی می کرد و نه حرف و حدیثی پیش می اومد ، همه یه لحظه می خندیدیم و قضیه رو می فرستادیم توی باقالیا، انگار اصلا اون مسئله هیچ وقت پیش نیومده ، اسکندر کافه چی، یه اصطلاح بود که قدِ صد تا ریش سفید برامون حرمت داشت، یادمون می آورد چی رو با چی داریم تاخت می زنیم؟، سرِ کی داریم داد می زنیم؟ ، کدوم مسئله مهمتره ؟ رفیقمون یا اینکه ثابت کنیم کدوم حرف درست تره ؟ شوخی کی باحال تره ؟ کی حاضر جواب تره ؟ ... مثل یه تابلوی هشدار بود برامون ، گرچه یقه مون رو نمی گرفت که سرعت رو کم کنیم ، اما خودمون می دونستیم واسه حفظ جون رفاقتمون، باید سرعت رو کم کنیم، اگه شوخی نابجایی داریم می کنیم، اگه بی خودی دور برداشتیم، اگه داریم رییس بازی در میاریم، اگه داریم زور می گیم، اگه داریم بد می کنیم، ... دست برداریم، سرعت رو کم کنیم ... آدم وقتی داره مرز خوب و بد رو واسه خودش می کشه، همیشه یه جوری می کشه که توی خوبها باشه، شکل و ابعاد خوبی رو یه جوری تعریف می کنه که مرکزش باشه، واسه اینکه خیالش هم راحت باشه، با کسایی مراوده می کنه که تاییدش کنند، که با همون معیارا خودشون رو خوب بدونند. باشه ، این ذات آدم ه ... زیاد بهش خرده نمی گیریم که آدم اطرافیانش رو یه جوری انتخاب کنه که حرف و حالش رو تایید کنند اما بین رفقامون همیشه باید یکی رو هم داشته باشیم که بدون اینکه گشت ارشادمون بشه و بخواد برامون رییس بازی در بیاره، توی موقعیتی که داریم می زنیم به خاکی، یهو داد بزنه " هووو اسکندر" "اسی کافه چی" به خودمون بیارتمون و ما رو از به قهقرا رفتن نجات بده، نذاره که بد رو بدتر کنیم، قبل از خسارت بزرگ، جلومون رو بگیره، چون رفاقت مربوط به همین الان نیست که به هر دلیلی از دست رفیقت ناراحتی، یه تاریخچه ای داره، یه گذشته ای داره ، چون حق مادر آدم این نیست که بچه تو روش وایسه، قضیه همین الان که خشمگینی و همه ی حق ها رو با خودت می دونی نیست، یه عمر بزرگت کرده، حق پدر این نیست شکستهاش رو به رخش بکشی، یه عمر به نیش کشیدتت از گردنه ها ردت کرده، حق یارت این نیست که گذشته تون رو خار کنی ، وقتی داری یه همچین غلطی می کنی، دقیقن قبل از این که چنین خسارتی به بار بیاری، یه رفیقی باید داشته باشی که یهو داد بزنه "هووو اسکندر کافه چی " نویسنده: مسعود حیدریان...

17کافه بزرگسالیبیحوصلگی

Fri, 27 Oct 2017 04:10:48 +0330

چهار راه برای کشتن مرغ بی جان . . . نخست ، بی اعتنایی ... سپس ، بی اعتنایی ... و بعد، بی اعتنایی ... سرانجام، بی اعتنایی ... . . . آنگاه که از شوق ، بر پا، بند نیست ... آنگاه که با چشمان درشت و براقش، بی وقفه، می نگرد ... آنگاه که روی بستنی را با اسمارتیز تزئین می کند ... آنگاه که شامش را همچون یک اثر هنری می آراید، آنگاه که لباس رنگی زیبا می پوشد، چای می ریزد، آرایش می کند، موهایش را کوتاه می کند، کوتاهتر، ... کوتاهتر ،... آنگاه که کانالهای تلوزیون را بی هدف عوض می کند، کتابهای صدمن یک غاز می خواند، جدول حل می کند، چهار ساعت با یکی تلفنی، حرفهای ملال آور می زند، وقتی کله اش یکسره، در گوشی موبایل ش است، وقتی دیر به خانه می آید و آنگاه که از خانه می رود با انتظاری در چشمانش تا چیزی بگویی که همه چیز را تغییر دهد ... کشنده ترین قتاله، بی اعتنایی ست ، حتی مرغ بی جان را که پرپرهایش را زده، جانش را داده، آوازش به سر آمده را نیز، می توان با آن کشت، ... بارها و بارها ... . . . اول پیازها را خُرد می کنیم و همینجور که در ماهیتابه تفتشان می دهیم ، فکر می کنیم که چه غذایی درست کنیم ... یک جور مسلک "باری به هر جهت" است ، رفع تکلیف است، بی حوصلگی در زندگی ای، که باب میل ما نیست ، اما چه می شود کرد ؟ نمی توان گشنه ماند که ؟ می شود ؟... کی بَد اش می آید؟، یک رستورانی باشد با فضایی گرم، بوهایی دلچسب، نوری کم ، موسیقی ای آرام ، همهمه ای محو ، شمع و شراب و شکوه ، آرامش و غذایی که مخصوص ما آماده شده باشد، با احترام ارائه شود، به دستور ما سِرو شود، با آداب مخصوص خودش ، همانگونه که باب میل ماست ... کی بَد اش می آید ؟ پیازها که طلایی شدند، درِ فریزر را باز می کنیم ، گوشت یخ زده را بر می داریم و به آن اضافه می کنیم ، اما بوی خامیِ گوشت ، آزار دهنده است، پس ادویه و نمک را هم می افزاییم، کم کم ذوقمان بالا می گیرد، رُب می زنیم، گوجه ، فلفل دلمه ای، فلفلها اگر رنگی باشند که چه بهتر است ، ... همیشه اتفاقات بد ، درونِ آدم می افتد ، جایی که آدم، خواسته ها و داشته هایش را با هم عوض می کند ، و هی هم می زند و هم می زند و هم می زند تا جایی که کلا یادش برود همه اینها ازیک پیاز داغ سرسری و ادویه های بلاتکلیف برای از بین بردن بوی خامیِ گوشت، شروع شده است و حالا، این همه بلاتکلیفی، برای خودش غذایی شده است دیگر، آماده است و با یک نوشیدنی شیرین، غذایی اعیانی می شود که از سرمان هم زیاد است، فقط اسمی می خواهد تا بشود یک غذای درست و درمان ،،، خوراک گوشت ، بیج بیج ، هر چه ... یک چیزی که وقتی می پرسند : چه خورده ای ؟ آدم آن اسم را بر زبان بیاورد و خودش را خلاص کند که معمولا زدن یک لبخند، راحت تر از توضیح دادن یک عمر نارضایتیست ، فقط اسم آن غذا را بر زبان بیاور، بگو خوراک گوشت است ، بیج بیج است ، زن و شوهریم ، پارتنریم ، شریکیم، هم رختخوابیم ، یک چیزی هستیم دیگر ... کی بَد اَش می آمد؟ یک آدمی بیاید در زندگیمان جا خوش کند، نرم ولطیف ،مهربان و قابل اعتماد ، جسور و ماجراجو ، شیرین و فهمیده و ظریف ،،، و ما خودمان را تمام و کمال بسپاریم به دستش ، دلمان را روحمان را ، تن و نیاز تن مان را ، کی بَد اش می آمد ؟ کی ؟ ... اما نمی شود گشنه ماند که ؟ می شود ؟ ... اول با چند بوسه شروع می کنیم و همانطور که در آغوش هم فرو می رویم، فکر می کنیم که با این رابطه تازه، چه خواهیم کرد ؟ روی آن چه نامی خواهیم گذاشت ؟ ... می دانی ؟ اسم که داشته باشد، اعیانی می شود ، از سرمان هم زیادتر می شود ... عیب کار فقط آنجاست که شبها در رختخواب دستمان را بو می کنیم که بوی پیاز می دهد و ناگهان از خواب، می پریم . . . #مسعودحیدریان ...

16کافه بزرگسالیدلتنگی

Fri, 20 Oct 2017 02:10:57 +0330

قدیمها بسیار دلتنگ می شدم و به درستی می دانستم که این حس چیست وقتی مشغول انجام دادن کارهای شخصی خود بودی، وقتی برای خرید از خانه بیرون می رفتی ، وقتی به زبان غریبه ها با من سخن می گفتی، به مسافرتهای کوتاه می رفتی و یا جاهایی که به من نمی گفتی ، دلتنگ می شدم دلتنگی مانند حسِّ از دست دادن است، از دست دادن چیزی که هنوز آن را در دست داری و یا هنوز می توانی آن را در جایی ببینی، جلوی چشمانت ، در خواب و خیالت، میان امیدهایت، در تجسم یک شیء، یک عکس، یک بو، یک صدا، یک خاطره... دلتنگی، پر است از حسرتهایی که گذشته را برایمان تبدیل به زمانی ابدی می کند به گونه ای که هرگز نمی گذرد، در تکه ای از زمان گرفتارمان می کند سپس به چشم خود خواهیم دید که چگونه در همه جای جهان روز دیگری می آید و به سر می آید، جز در سرزمین دلتنگیمان، دلتنگی پر از آرزوهاییست که خود را در آن تصور می کنیم، لحظاتی که به مرور، دیگر نمی توانیم آن را از واقعیت تمیزش دهیم، دلتنگی پر از امیدهاییست که انسان را میان زمین و آسمان، ساعتها و روزها و سالها، معلق نگه دارد. وقتی دلتنگ می شدم، سعی می کردم خودم را با کارهایی مشغول کنم، خانه را تمیز کنم، کشوها را مرتب کنم، موسیقی گوش کنم، فیلمی ببینم، چای بنوشم، از پنجره به بیرون نگاه کنم، چیزهایی بنویسم، در دنیای مجازی گردشی کنم و لابه لای همه این کارها ، همچنان دلتنگ باشم، اصلا بعضی کارها را نمی توان به صورت مستقل انجام داد، باید در خلال کارهای دیگر باشد، مانند دلتنگی، دلتنگی از آن چیزهاییست که باید مابین زندگی ات خودش را جای کند، همانگونه که آب لای شنها خودش را جا می کند ، اینگونه است که زندگی آدمی گل آلود و سنگین می شود، دیگر هرگز آن شن شوخ و شنگ نخواهی بود که چست و چابک به هر باد و نسیمی دست موافقت بدهی و از جایت برخیزی تا در آسمان با سبک بالی، رقصان شوی، سنگین می شوی، سنگین دلتنگی و همین گونه می مانی، حتی وقتی دلیل دلتنگی را از دست می دهی، آنگاه برای خودت دلتنگ می شوی، برای آن خودی که در زمان دلتنگی ات، نبودی و سپس مریض می شوی ... مریض ... و آدم مریض چه می داند برای بهبودش چه می خواهد ؟ فقط شاید این را بداند که در این حال ضعف، نمی خواهد تنها بماند، از این رو، یکی از گزینه های مشغولیات آدم دلتنگ، معاشرت با مردم است، گفتگوهای مشخص و تعریف شده، سلام و احوال پرسی گاه گاه، پرسیدن نتیجه فوتبال، تاریخ واریز یارانه ها، شکایت از سیاست و اقتصاد، تعریف از خواص سیر ... این مکالمات آنقدر روزمرگی درونشان انبار شده که خیلی زود فراموش خواهی کرد پیرامون تو را آدمهایی فرا گرفته اند که با تو از خواص سیر می گویند، از سیاست و اقتصاد شکایت دارند، از تو تاریخ واریز یارانه یا نتیجه فوتبال را می پرسند و هر از چند گاهی با تو حال و احوال می کنند، وارد زندگی شان هم که می شوی می بینی چقدر عادی هستند، موسیقی گوش می کنند، فیلم می بینند، خانه هایشان را تمیز می کنند، کشوهایشان را مرتب می کنند، چای در دست، از پشت پنجره، بیرون را تماشا می کنند، گاهی چند خطی چیزی می نویسند و در دنیای مجازی، گشت و گذار کنان، آن را به اشتراک می گذارند و این همه روزمرگی های همگان است که یاد می گیریم اسمش را بگذاریم زندگی ، فوجی از مریضها که در بیمارستانی بدون پزشک جمع شده اند و تنها مرهمشان، همدرد بودنشان است ، می دانی ؟ آدم دلتنگ، مریض است، .... مریض ... و آدم مریض چه می داند برای بهبودش چه می خواهد ؟ نویسنده: مسعود حیدریان...

15کافه بزرگسالیچه چیزی را از چه کسی می دزدید؟

Fri, 13 Oct 2017 05:10:40 +0330

چه چیزی را، از چه کسی می دزدید ؟ در ایام جوانی ، دوست دختری داشتم، هفت خط روزگار ! ... ، به قول خودش "آنقدر افعی خورده ، که اژدها شده " ، دائما می گفت تو به درد من نمی خوری، نه آنقدر "شارلاتان" و "پدرسوخته" ای که مرا در دست بگیری، نه آنقدر "پَخمه" ای که به راحتی بشود تو را در دست گرفت ... گناه داری ! ، دلم برایت می سوزد ... تو باهوش هستی!، آنقدر که بفهمی دارم بازی ات می دهم و سَرِ انگشتانم، می چَرخانَمَت ،... بله، باهوش هستی، اما نه آنقدر که بدانی چگونه باید ورق را برگردانی ، ... تو توانایی مقابله با من و پیروزی را نداری ، کاری از دستت بر نمی آید، فقط تماشا می کنی و رنج می کشی،... . . . داماستِسِ راهزن، در اساطیری یونانی، نام آهنگری است که بین شهرهای مِگارا و آتِن، راهزنی و آدمکشی می‌کرد، او به نام "پِروکراستِس" نیز شناخته می شد که معنی اش می شود "کِشَنده" ... داماستِس راهزن، مسافرانی را که در مسیر این دو شهر در حال مسافرت بودند ، به خانه اش دعوت می کرد و آن‌ها را به عنوان مهمان به خانه خود می‌بُرد و با آنها بسیار مهربانی می نمود اما مهمان نوازی عجیب وی، با اجرای یک مراسم خاص همراه بود. در این مراسم پس از صرف شامی مفصل، داماستِسِ راهزن، مهمان‌ خود را روی تخت مخصوص آهنی می‌خواباند، تختی که هم اندازه ی قدِ داماستس، ساخته شده بود. میهمان، اگر قدش دقیقا اندازه ی تخت بود، می توانست بی هیچ گزندی، شب را تا صبح ، روی آن بخوابد ، فردا صبح از میزبان خود خداحافظی کرده و به راهش ادامه دهد، اما اگر قد مهمان نگون بخت، بلندتر از طول تخت بود، داماستِسِ راهزن، دو پای مهمان را آن قدر می‌بُرید تا قد میهمان، مساوی طول تخت شود و اگر قد فرد قربانی کوتاه‌تر از طول تخت می‌بود، با بستن طناب به دست و پای میهمانش، آنقدر آن‌ها را می‌کِشید که قد فرد خوابیده ی روی تخت، دقیقا برابر طول تخت گردد. اما چرا داماستس را راهزن می نامند؟ مگر او چه چیزی را، از چه کسی، دزدیده است ؟ . . . خُرسندی، یک حالت روانی است که در آن، فرد، احساس لذت، شادی و خوشبختی می‌کند. مسائل مختلفی همچون مسائل زیستی، روان شناختی و یا اِکتِساب، بر ایجاد خُرسندی موثر هستند. فیلسوفان و متفکران، خُرسندی را "واژه‌ای برای یک زندگی خوب و یا موفق و نه صرفاً یک احساس" تعریف می‌کنند. به نوعی، همگان معتقد هستند که تمامی فعالیت های بشر، بعد از حفظ و انتقال بقا، در جهت کسب شادی و خرسندیست. . . . آدم از وقتی خود و دنیای پیرامونش را می شناسد، غرق در سوالات پایه ای می شود : ما که هستیم ؟ ... از کجا آمده ایم ؟ ... برای چه چیز آمده ایم ؟ ... چرا می میریم ؟ ... بعد از مرگمان چه می شود ؟ ... مفهوم زندگی چیست ؟ واقعیت این است که ما نمی توانیم به این سوالات پاسخ دهیم و در عین حال، نمی توانیم آنها را ندیده بگیریم، به قول آن دوست دخترم : "فقط تماشا می کنیم و رنج می کشیم" ، زورمان به پیروز شدن، نمی رسد ... در این میان، ذهن، که برای محافظت از ما شکل گرفته است، می گردد به دنبال جوابهای دم دستی و آسان ، مثلا "لک لک ها، بچه ها را می آورند" ، "ما از بهشت، آمده ایم"، "فرشته ها مراقب ما هستند" ، "تمام جهان هستی، به خاطر ما آفریده شده است"، "بعد از مرگمان ، زندگی راحتتری خواهیم داشت" ، "ما رنج زندگی را به خاطر هدفی بزرگتر و ارزشمندتر، تاب می آوریم و در پایان، همه چیز، فراتر از انتظارات ما، به عالی ترین وجه ممکن، ادامه پیدا خواهد کرد" ... ذهن ما، این جوابها را می سازد و تحویلمان می دهد تا دست از کنکاش برداریم و به زیستنمان، ادامه دهیم. ما می توانیم در همان قدم های نخست تسلیم ذهنمان شویم و با پذیرفتن پاسخها، دست از دانستن بکشیم، یا می توانیم جلوتر رفته و آنقدر وجوه واقعیت را برانداز کنیم تا سرانجام در عمق لانه ی خرگوش غوطه ور گردیم و به جایی برسیم که با واقعیت محض، ملاقات کنیم، آنگاه به "تماشا" و "رنج"، عمر بگذرانیم، که دانستن، ناگزیر از رنج بردن است، به همین دلیل است که می گویند: "شادی، در نادانیست" ! ... اما فارغ از انتخاب ما در میزان پیشروی به سمت واقعیت، ذهنمان می کوشد تا بالاخره، یک جایی، یک جوری، با جوابی، ما را متقاعد سازد و از پیشرفت بیشتر ما، در این راه رنجبار، جلوگیری کند ... زیرا که ما بخش بسیار کوچکی از جهان، هستیم و به همه ی آن اشراف نداریم. سرشار از نادانسته هاییم ، محدود به زمان و حواسمان ، ما برای پاسخگویی به این سوالات ساخته نشدیم ، توان و وقت آن را هم نداریم . به هر حال ، یک روزی، یک جایی، یک جوری ، همچون اسپرمی که به تخمکی نفوذ می کند و راه را بر دیگران می بندد، یکی از پاسخهای ذهنمان را می پذیریم، پاسخهای دیگر را نفی کرده و نطفه باورمان، بسته می شود، فرقی هم نمی کند آ...

14کافه بزرگسالیواژگونی

Fri, 06 Oct 2017 04:10:09 +0330

من می ترسم، هنگامی که کلماتت را با دقت و وسواس، انتخاب می کنی و چُنان افسونگری در قربانگاه ، به زبان نجواگران، متین و شمرده سخن می گویی تا مرا به آرامش بخوانی. من می ترسم، هنگامی که نگاه مهربان تو با لبخندی بی انتها و منطقی مستحکم در هم می پیچد ، برای حرفهایت مقدمه چینی می کنی و در تلاشی تا مفهوم تازه ی "سرنوشت" را به فرهنگ لغات رابطه مان بیافزایی، ... مانند یک ادویه ی بسیار معطر، در پایانِ پخت، برای ناکار کردن مزه پیشین خوراک، آشکارا می خواهی "سرنوشت " را روی انتخابهایم به گونه ای بپاشی که طعم "گذشته" را از یاد ببرم. من هنگامی که می گویی : " نگران نباش" ، نگران می شوم ، وقتی می گویی "اتفاق خاصی نیافتاده است"، می فهمم که در خاص ترین لحظه از رابطه ام قرار دارم و هنگامی که می گویی : " باید با هم صحبت کنیم " ، می ترسم. سپس در دلهره ای فزاینده، منتظر می مانم، تا نشانه های بیشتری ببینم ، از هیولایی که قرار است از دهان تو بیرون بیاید و همه دنیای مرا را ببلعد ، خواب و خیالهایم را ، قلعه جادویم را، سپرم را و اطمینان خاطری که قرار بود از من مراقبت کند، هر چیزِ موجود در دایره ای به مرکزیت تو را، یعنی همه چیز را ... ، و تو خوب می دانی من از این ها می ترسم ، .... از نشانه های کوچک یک حادثه بزرگ می ترسم، از صدای جیر جیر دری در روستایی متروک ، یا عروسکی آویخته از یک شاخه درخت خشک، از گریختن حیوانات اهلی ، گریه کودکی رها شده در خیابان ، رعد و برقِ ابرِ بی باران ، مهاجرت ناگاهِ تمامیِ پرندگان، دیدن زخمهای طاعون ، من از این نشانه ها می ترسم زیرا می دانم زمان فاجعه است، زمان ویرانی دنیاییست که لحظه لحظه زندگی ام را برای ساختنش، پرداخته ام. من می ترسم، زیرا می دانم هنگام قوی بودن فرا رسیده است، هنگام خیلی قوی بودن ... هنگامه ی رویارویی ... من می ترسم ، وقتی از "اکنون" سخن نمی گویی و جملاتت با فعل هایی در "گذشته"، به پایان می رسند، مانند: " خوب بودیم" ، "امن بودیم " ، "خوش می گذراندیم" ، "شاد بودیم" ، "زیبا بود" ، عالی بود" ، "دوستت داشتم"... ، در تمام این جملاتِ اتفاق افتاده در گذشته، یک "اما" وجود دارد که عجولانه از آن می گذری تا بعدِ آن، بتوانی بگویی : "تقصیر هیچکداممان نیست" ، "بالاخره اتفاق می افتاد" ، "ما دیگر بزرگ شده ایم" ، "باید با واقعیت کنار بیاییم" ، "از سرنوشت، نمی توانیم فرار کنیم"....، آه که هر دوی ما چقدر خوب می دانیم قبل و بعدش ، چندان مهم نیست و همان "اما" ای که نمی گویی، تمام حقیقت است، جان کلام است، اکسیر رهاییست ، رهایی از "رنج-راهی" که به هر حال باید بپیماییم، چه با "اما"، چه بی"اما"، اما بدون کیمیایش ، این راه، بدل به دوری باطل می شود که در تکه ای از زمان فقط پیرمان خواهد کرد. افسونی که پیشگویانه می گوید : "ما" به پایان رسیده ایم و لحظه ی برخورد نزدیک است، فقط باید بفهمیم و فهمیدن بسیار ساده است، اگر بخواهیم ، و این ساده ترین چیز، ناممکن می نماید اگر نخواهی بفهمی یا توان برخورد با آنچه می فهمی را نداشته باشی. هر انتخاب، بزنگاهی دارد که حتی اگر فراموشش کنیم در گاهِ خود ، مانند مرگ با ما برخورد خواهد کرد، قاطع و بی تفسیر، البته تو همیشه می توانی با تردستی ، چنان کلمات را از کلاه خارج کنی که گویا همه اینها "ما" نبوده ایم و دیگران بجایمان زیسته اند ، اما ... پیش از آنکه کلمه ای بگویی و مرا در پذیرش آنچه رخ خواهد داد متزلزل کنی ، لحظه ای درنگ کن و ملاحظاتت را کنار بگذار، اجازه بده، به جای دروغی زیبا و دلاویز ، حقیقت، با تمام تلخی و آلودگی اش، همانگونه که هست و بوده ، بین ما جاری باشد، زیرا ما هر دو در پنهان خویش قبول داشته ایم که کاستی هایی داریم و انتخابهایمان نیز از آن بی بهره نبوده است، من آن را پذیرفتم ، از همان لحظه که برگزیده ام ، پذیرفته ام، زیرا نمی خواستم از واقعیتی یکسان حقایقی گوناگون بسازم و ندانم کدامشان زاده من و کدام شان "اصل" بوده است، از اینکه هر روز از "گذشته"، روایتی تازه بسرایم و بی آنکه بتوانم داستانم را به سرانجامی برسانم، آن را بی امید، سرتاسر عمر، با خود کشان کشان، وارد داستان تازه ای کنم، می ترسم ، از اینکه در آینده، هر که را ببوسم یا در آغوش کشم، سایه تو در میان باشد ، من از دنیایی که همه آدمهایش تا همیشه تو باشی، می ترسم ... آن دروغ دلاویز را نگو، نگذار در پذیرش آن ناگزیر تلخ، که رخ خواهد داد، بلغزم ، زیرا دلم می خواهد رنجهای هر انتخابم، روزی به پایان برسد، همانگونه که لذتهایش روزی به پایان رسید، دلم می خواهد حقیقت، خودش باشد، نه تفسیر من از آن، دلم می خواهد مسئول انتخابها، گذشته، حال و آینده خودم باشم، پس خواهش می کنم ... ، خواهش می کنم با واژگون نشان دادن حقیقت ، رنجم را بی پایان، و لذتِ ا...

13کافه بزرگسالیعلف_هرز

Thu, 28 Sep 2017 04:09:10 +0330

یک مفهومی در این سالهای اخیر باب شده است به نام "داف" ، که همه معنی اش را می دانیم و لازم نیست توضیحی بدهم، ... یک چالش جالبی که دافها با آن روبرو هستند، انتخاب اندازه ی کوتاهی دامن، در میهمانی هاست، که اگر زیادی بلند باشد، از نظر دیگر رقبا، داف حساب نمی شوند و اگر زیادی کوتاه باشد، لقب هرزه می گیرند ! . . . علف هرز، آن نیست که ارزشی کمتر از گیاهان مزرعه داشته باشد یا بد قواره تر باشد یا سهم بیشتری از آب و نان مزرعه را برای خود بر دارد ... علف هرز ، بی توجه به هر آن چه که هست ، تنها جرمش ، روییدن در مزرعه ایست که بار و محصولی، غیر از جنس خودش دارد، مثل گندمی که در مزرعه جو روییده باشد، یا شاخه گل سرخی که در شبدرستان رسته باشد. ارزش گیاه و مزرعه ، مهم نیست، تا هر زمانی که ماهیت گیاه و هدف وجود مزرعه ، یکی نباشد، آن گیاه نو رسته، علف هرز نام دارد و محکوم است به کنده شدن، ... نابود شدن، ... جدا ماندن، ... ترد شدن، ...انزوا ... تنها ماندن ... . . . سرطان، با تمام هولناکی اش، تنها، یک بدشانسیِ زیستی است ، وقتی یک سلول، که قسمتی از تن و جان است، قسمتی از بدن و حیات آدمیست، به هر دلیل، تصمیم می گیرد تا برای خودش زندگی کند، رشد کند، راه خودش را برود، کار خودش را بکند و دست از سر آدم و یگانگی هایش، بردارد، آنگاه، آن پیکرِ که تا امروز، همه ی وجودش، دوستی و یکرنگی و همکاری بوده است، به ناگاه تکه پاره شده و به جان خودش می افتد تا آن دانه ی خودسر را از پای درآورد،،، اما سلول یاغی هم در این میان ، راه ادامه حیات را یاد می گیرد و هر روز، قوی و قویتر می شود، بیشتر و بیشتر رشد می کند و اینگونه است که جنگی بی امان و بی ترحم، میان آدم با خودش در می گیرد و کار تا به آنجایی پیش می رود که آدم می رود و پاره وجودش را ، تکه ای از جانش را، می سپارد به دست جراح، تا جدایش کند، رهایش کند آن تکه ی یاغی را ... هر چند درد و رنجی عمیق، در زمان جدا سازی و دوران بهبود، در وجود آدم ، به جای می ماند ، اما احتمالِ زیستِ دوباره ای نیز برایش پدید آورده می شود. . . . ما در این زمان و اینجا به دنیا آمده ایم، ... این، اجبار طبیعت است مرد یا زن هستیم ... این، اجبار طبیعت است دارای جسمی هستیم که خواص مخصوص به خودش را دارد و خواصش ، بر روی رفتار و نگرش و سرنوشتمان تاثیر می گذارد ، قد بلند یا کوتاه است، کم خون یا پرفشار است، میگرن دارد، آلرژیک است و چه و چه و چه ... این، اجبار طبیعت است زمانی که شخصیتمان در حال شکل گیریست ( 3 تا 5 سال ) آدمهای پیرامونمان را نمی توانیم انتخاب کنیم ... این، اجبار طبیعت است. به نظر می رسد طبیعت با ما شوخی اش گرفته ، ما را در عمل انجام شده ، قرارداده است و انتظار دارد تحت شرایطی که برایمان معین کرده با مسیر کلی جهان، هماهنگ شویم، یگانه شویم، البته خیلی ها هم، همانگونه می شوند که طبیعت می خواهد ... ، اما یک جایی، به یک دلیلی، برخی از ما تصمیم می گیریم بیشتر بدانید، درکی فراتر و عمیق تر داشته باشیم، بیشتر از سهمی که جهان برایمان در نظر گرفته است، بدانیم، پس یاغی می شویم و شروع به تجربه می کنیم، ماجراجو می شویم و دیدگاه خود را وسعت می دهیم ، در این میان ، رشد می کنیم ، رشدی که با یگانگی جهان، در تضاد است. بچه ای را فرض کنید که در خانه ی میزبان، سَرَک کشیده و فضولی کرده، رفته و رفته تا به اتاق خواب خانم صاحبخانه رسیده و آنجا، ایشان را در حالی که برهنه بوده، دیده است. در خلال رشد و توسعه ی مان ، ما هم چیزهایی می بینیم که اصولا نباید می دیدیم ... چیزهایی می فهمیم که اصولا نباید می فهمیدیم ... راههایی را می رویم که اصولا نباید می رفتیم و از اصول که خارج شوی، دیگر با مزرعه ی جهانی، همخوانی و همبستگی نداری و صدای جیغ زن صاحبخانه، از این که او را برهنه ، دیده ای، به هوا بلند می شود، صدایی که ما آن را به صورت رنج، می شنویم. این دیدنها و رنج کشیدنها، مانند یک جنگ بی امان و بی ترحم، تا جایی ادامه می یابد که کم کم شما را تنها و منزوی می کند ، گویا به صورتی نامحسوس ، آهاد جامعه ای که گرداگرد شما هستند، شما را از مزرعه شان بیرون می کنند و می سپارنتان به دست جراح. جراح چربدستی که به تیغ افسردگی و انزوا و پریشانی و ترس و خشم، مجهز است ، شروع به بریدن ریشه تان می کند و برایش اهمیتی ندارد که شما ، تنها شاخه ی رُز زیبایِ این مزرعه هستید، او به ارزش شما کاری ندارد و به جرم ناگاه و بی گاه روییدنتان، از منشا حیات، جدایتان می کند. خب ، بیایید سخن را کوتاه کنیم نمی شود سه وعده در روز، هفت روز در هفته، چلوکباب خورد ... سنگین است ، به هزار درد و مرض مبتلایمان می کند. نمی شود با پف فیل ، زندگی گذراند ، بی مقدار است ، ما را به جایی نمی رسان...

12کافه بزرگسالیناشیانه ها

Fri, 22 Sep 2017 03:09:44 +0330

سر بعضی چیزها را نباید باز کرد ... مثل سر کیسه ی تخمه ... چون نمی توانی تشخیص دهی، کی باید از آن دست بکشی؟ سر شوخی سر دعوا سر درد دل سر شیدایی و چه بسیار، از این سرها . . . + متوجه هستی همه ی پتو رو کشیدی دور خودت ؟ می شه به من هم پتو بدی؟ - نخیر ... ، شما برو موفقیتت رو تنهایی جشن بگیر،... تا صبح که لرزیدی می فهمی «تنهایی برنده شدن، عجب شکست سنگینی ه» . . . پ . ن : بعد از ده دقیقه که دیدم نمی شه مصالحه کرد، رفتم یه پتو دیگه آوردم ... اما به هر حال، پیام این صحنه ضایع نشد،... « برنده شدن یک کار دسته جمعی ه» ، اگه به تنهایی همه ی منافع رو کسب کردی، بالاخره یه روزی ، یه شبی، یه جایی، باید بدون پتو بخوابی ... . . . + چی آوردی برایم، پیشکش ؟ - عشق ... عشق آدم به آدم + شما آدم باش، بذار منم آدم بمونم، ... در همین حد ، رابطمون عالی می شه ،،، حالا عشقت ...، پیشکش ... . . . + خیلی کنجکاوم ، بدونم چه مزه ای ه؟ - خوب چرا ازش نمی چشی؟ + چون توی ذهنم ازش یه مزه ی ایده آل ساختم و وقتی بچشمش، مزه ی واقعیش رو می فهمم ، اون وقت دیگه نمی تونم عاشقش باشم ، هرچقدر هم که خوب باشه . . . من به مردهایی که حداقل یک زن عزیز و محترم، در زندگیشان نبوده است، اعتماد ندارم من زنانی را که حداقل یک مرد عزیز و محترم، در زندگیشان نبوده است ، دوست ندارم من از کسانی که نمی توانند احترامی قائل شوند، حتی برای یک نفر، دوست بدارند، حتی یک نفر را، زیبایی های درون انسان را ببینند ، حتی یک انسان، ... من از اینها ، گریزانم . . . سرانجام آن لبخند مرا درگیر داستانی خواهد کرد، آن نگاه که اینگونه با وسواس، طراحی و انتخاب شده است تا در لحظه مناسب به چشمانم بنگرد ، خیره شود ، مبهوتم کند ، به اعماق وجودم رسوخ کند و در لحظه ای مناسبتر، از من باز ستانده شود ، همچون شرابی کهنه، که مزه مزه می شود ، به لبهایم چشانده و دریغ شود تا درعطش و کامیابی غوطه ورم کند، آن مهربانی ها و توجه مستمری که هیچ گاه به نظر نمی رسد پایانی داشته باشند و البته، همه شان در زیر سایه آن لبخند، سرانجام مرا درگیر داستانی خواهند کرد تا گرمای مطبوع این رابطه را به عشقی تفته و سوزان برساند، هر دوی ما می دانیم آن گاه که پای عشق در میان باشد، انجام و سرانجام کارها، به گونه ای دگر خواهد بود. عشق، همه چیز را شدت می بخشد، اندازه آن را بیشتر می کند و طعم های لطیف را به مزه هایی تند و پرحرارت بدل می سازد، کلمه دل را به دایره لغاتمان می افزاید، کلمه ای که منطقش، "نمی دانم چرا؟" است و چاره اش، امیدواری در بیچارگیست ، آنگاه به جای اینکه هوایِ یک دوست به سرمان بزند، دلتنگش می شویم، جای آنکه به او محبت کنیم، همه چیز را فدایش می کنیم، لاجرم روزی، به جای آزرده شدن نیز، دل آزرده می شویم، دلگیر می شویم ، دلزده می شویم، دل مرده می شویم و پای نگرانی، به زندگیمان باز می شود، نگرانی مانند سوراخی در کشتی، کم کم دریا، تلخی و شوریش را به درونمان می کشد، تلخمان می کند، شورمان می کند، سنگینمان می کند، توان حرکت را از ما می دزدد و سرانجام، غرقمان می کند ، معمولا عشق پایان دارد و پایان آن خوشایند نخواهد بود، خواه انتخابش کرده باشی، خواه درگیرش شده باشی. من نمی دانم طاقت لحظه های دلتنگی را دارم یا نه ؟ من نمی دانم طاقت دلشوره ها را دارم یا نه ؟ نمی دانم، آیا می خواهم این حرارت مطبوع بینمان شعله ور شود یا نه ؟ نمی دانم پس از طوفان، از من چه بر جای خواهد ماند ؟ ... پس آرزو می کنم که ای کاش دیگر، در هر درود و بدرودی، مرا اینگونه خوب و گرم، در آغوش نکشی و آرزو می کنم که ای کاش دیگر، دستم را آنگونه معنادار، بیشتر از دیگران نفشاری و آرزو می کنم که ای کاش دیگر، آنقدر ماهرانه نگاهم نکنی می دانم، میدانی که با تمامی وجودم می خواهم، اما مراقبم باش تا دل به تو نبندم، تا شیفته و شیدا نشوم، تا عاشقت نشوم، مراقبم باش، هر چند ایمان دارم با این همه احتیاط، سرانجام آن لبخند مرا درگیر داستانی خواهد کرد. . . . بزرگ شدن، فهمیدن نشانه هاست وقتی پنج ساله هستید و می دانید گلودرد و سرفه و روپوش سفید، نهایتا به زدن آمپول ختم می شود وقتی پانزده ساله هستید و می دانید مادر گریان و پدر مستاصل، یعنی از جایزه ی کارنامه، خبری نیست وقتی بیست و پنج ساله هستید و می دانید سکوتهای پشت تلفن، یعنی باید برایش آرزوی خوشبختی کنی وقتی سی و پنج ساله هستید و می دانید قبل از زدن حرفهای جدی، باید دستمال کاغذی را کنار دستتان بگذارید بزرگ شدن ، همین هاست، ... که نیازی نباشد همه ی جوک را بشنوی . . . بچگی کردن، با بچه بازی در آوردن، زمین تا آسمان فرق دارد ، همان گونه که داشتن شعور، ربطی به سطح سواد و تحصیلات آدم ها ندارد، آدم بزرگ بود...

11کافه بزرگسالیزندانی

Fri, 15 Sep 2017 04:09:04 +0430

کارِ زندانی این است که حسرت بخورد ، طلوع تا غروب ، غروب تا طلوع ، پشت میله ، از گرفتاری تا همیشه ... کارِ زندانی این است که حسرت بخورد ، حسرتِ یک لحظه ، یک نگاه ، یک حرف ، یک کار ، که درست در بهترین زمان ، از انجامش سر باز زده ، یا در بدترین موقع ، انجامش داده ... خوردنِ حسرتِ خطایی که تاوانش را نادیده گرفته و فراموش کرده همه ی دنیا محلِ بِده بِستان است ، هیچ چیز را بدست نمی آوری ، مگر با تاوانش ... حتما چیزی را ، عمری را، کسی را ، راحتی ای را ، آرام جانی را باید هزینه کنی و خلاصه، باید از دست بدهی تا بدست بیاوری ... کارِ زندانی این است که به خاطرات آنچه از دست داده، چنگ بزند و همانطور که رفت و آمد خورشید و ماه را، روزشمار، از پشت پنجره ی کوچکِ میله دارَش، تعقیب می کند، بینِ "اگر" ها و "ای کاش" هایش، دو دو تا چهارتایی بکند ببیند چه داده ، چه گرفته ؟ اوضاعش چطور است ؟ کجای کار است ؟ کارِ زندانی این است که در حسرتهای خود غرق شود ، خیره به دیوارِ روبروی تختش، ساعتها به این فکر کند که اگر آن روز، آن حرف را زده بودم ، آن کار را کرده بودم ، آن دست را گرفته بودم ، آن راه را رفته بودم ، چه می شد ؟ اکنون کجا بودم ؟ داستانم چگونه رقم می خورد ؟ کارِ زندانی این است که راوی راههای نرفته اش باشد و همانطور که در داستان هایِ متصورِ خود، ژرفتر و ژرفتر فرو می رود، ارتباطش را با واقعیت از دست بدهد تا در دنیای خیالی ای که تحملش آسانتر است، زندگی کند ... درد یک زندانی ، اسارت نیست ، گُم شدن است ، گُم شدن در دنیای وهم انگیز و حسرتبار، که می سازدش تا غرقه اش شود، پس توامان که فرو می رود ، غل و زنجیر به گوشت و استخوانش نقش می بندد و حک می شود، چنان به بند بندِ روحش نفوذ می کند که دیگر زندان، محدود به دیوارها و میله ها نمی شود ، فراتر می رود، همه ی دنیایش می شود "زندان" ، زندانی به وسعت زندگی اش، زندانی به وسعتِ اگرها و ای کاش هایش ،،، زندان گذشته ها ، خاطرات ، افسوس ها، چیزهایی که دیگر برایشان، آینده و حالی، متصور نیست ، برایش فقط، گذشته باقی می ماند، گذشته هایی که دیگر نمی گذرند ... کارِ زندانی این است که منتظر بنشیند ، شاید روزی ، کسی به ملاقاتش بیاید ، کسی که از روزگاران قدیم خبری داشته باشد، یادی کند، خاطره بازی ای کند ... که زندانی بپرسد از کی و کجا خبر داری و ملاقاتی رگباری، شروع کند به گفتن از آن که "چاق و کم مو شده"، از آن دیگری که "شغل خوبی پیدا کرده، معروف شده" از آنکه "ازدواج کرده و بچه اش در راه است" ، از آنکه "خبری ازش نیست"، از آنکه "از محله رفت، دیگر نیست" ، از آنکه " ولش کن اون بی معرفت رو، همون بهتر که ازش بی خبر باشیم" ، از آنکه " نگرانش نباش ، خوبه ، مشغول زندگیشه" ، از آنکه " از فکرش بیا بیرون تو رو خدا" ... زندانی، مومن به پیام آوران گذشته است، آویخته به یک برش از زمان ، زندانی، همچون پاندول ساعت، حول یک محور ، تکانهایی می خورد ، اما جایی نمی رود. کارِ زندانی این است که زندانیان دیگر را تماشا کند و خود را از یاد ببرد، زندانی بودنش را فراموش کند و چنان به انکار موقعیت خویش برآید که گویا آزاد است و به تماشای این بندیان آمده است. لیک، حضور زندان، چنان قاطع و پرطمطراق است که جای فریبی، باقی نمی گذارد، زندان، زندان است ، حتی اگر در خیابانها، آزادانه راه بروی و رفت آمد ماه و خورشید را از پشت پنجره ی اتاقت، در خانه ات، تعقیب کنی. زندان، زندان است، حتی اگر به جای دیوارِ روبرویِ تختت، به صفحه مانیتور لپ تاپت، به صفحه گوشی همراهت یا ال سی دی درون خانه ات، خیره مانده باشی. زندان، زندان است ، حتی اگر آن ملاقاتی را، آن رسول گذشته را، ناگاه در پارک، دیده باشی ، یک هم محلی قدیم ، یک دوست دوران دور. زندان، زندان است حتی اگر چنان با دیگران آمیخته شوی که حسرتهایت را پشتِ نقابِ روزمرّگی هایِ یک شهروندِ عادّی، فراموش کنی ، گذشته ها را فراموش کنی ... اما نکته اینجاست، تا زمانی که پاندول وار ، حول تکه ای از زندگی ات نوسان می کنی، در قید گذشته ای، گوشه ای از زمان گیر افتادی و همان حسرتهای همیشگی را داری ، در زندان هستی ، در بندی، اسیری...چه آن سوی میله ها باشی ، چه این سو نویسنده: مسعود حیدریان...

10کافه بزرگسالیزیادی

Fri, 08 Sep 2017 05:09:39 +0430

1. چه کسانی بیشتر در دریا غرق می شوند ؟ اگر می اندیشید، آنان که شنا نمی دانند، معلوم است که هنوز راه و رسم این دنیا را خوب نمی دانید زیرا آنان که شنا نمی دانند، کمتر دل به دریا می زنند، آنان که به دریانوردی خود غره اند، آنان که ماهی تر از ماهیان، در آب جست و خیز می کنند، همانها که شب را به شوق آبتنی فردا، صبح می کنند، آنها که ترسی از غرق شدن ندارند و یکسره در آب غوطه ورند و بی امان، در مجاورت خطرها، عیش و نوش می کنند، همانها، بیشترین غرق شوندگان، هستند . . . 2. عشق ، ناگزیر از دیوانگیست، بدون دیوانگی نامش عشق نیست . . ‌. 3. زندگی ، یا یک داستان ماجراجویانه ی بزرگ است، یا هیچ چیز، نیست . . . 4. اول مزمزه اش می کنیم ، با خجالت و کمرویی، با شور و اشتیاق، با حس یک جستجوگر، یک عاشق، یک شاعر، یک گناهکار یا هر چیز دیگر خودتان می دانید از کدام تجربه، سخن می گویم ! همان که آدمی را بی قرار می کند، همان که آدم را سرگشته می کند، همان که نیازمند و مشتاقمان می کند... بعضی هایمان، همچون قوت لایموت، هفته ای یک بار، ماهی یکبار، یا گهگاه، مقداری از آن اکسیر می چشیم، به قد نیازمان و بی مبالات، به باقی زندگیمان می پردازیم ، گویی قرصی ، چیزی ، خورده ایم، آنقدر روتین و روزمره، که در ما هیچ حسی را بیدار نکند، شوقی نیافروزد بعضی هایمان اما نه! ، کنجکاویم، نمی نوشیم که سیر شویم، به قصد مستی، پیاله مان را پر می کنیم ، بسیار می نوشیم ، از هر خمره، پیاله ای... ، هر پیکر و روح را بسان یک زندگی نو، می آزماییم ، می خواهیم که همه چیز را بدانیم، بیشتر و بهتر ، می خواهیم سر از رمز و رازش در بیاوریم ... در شور دستیابی به آنچه می خواهیم، غرق می شویم، ... و عاقبت آدمی که غرق شود نیز، مشخص است. اگر بسیار بخواهی، بسیار بجویی و بسیار بدانی، سرانجام ، بسیار آزرده خواهی شد ...اما شیدایی و عاشقی، از آنجا ما را متعجب خواهد کرد که با چنین دلی آزرده، باز هم از جستجو، دست نمی کشیم و زندگی خود را ماجراجویانه، به سمت کششی دیوانه وار، پیش می بریم ... زیرا غیر از این، نامش را زندگی نمی گذاریم، نامش را عشق نمی دانیم . . . هر چیزی ، اندک که باشد، داروی جان است، اکسیر و کیمیاست هر چیزی ، اندازه که شد ، قدر نیاز که شد، خوراک است ، قوت لایموت است هر چیزی ، زیادی اش، سم است، زهر است، آفت جان است . . . آنگاه که زیادی شدیم ، ... زیادی وابسته، زیادی مهربان، زیادی ماندگار، زیادی سازگار ، زیادی خواهان، ... دیگر زیادی شده ایم ! ... آفت انداخته ایم به جانمان که ای وای بر حالمان ... مشتمان باز خواهد شد، سپرمان خواهد لغزید و در مقابل نیازهایمان، بی دفاع خواهیم شد ،،، بسیار آسیب خواهیم دید ، اگر در زمان مناسب، تصمیم مناسب را نگیریم آدمی که دل کندن نمی داند، سرانجام، جان کندن خواهد آموخت . . . قضیه ی رهبر ارکستر و اسب سرکش آن کس که عنان همه چیز را در دست دارد، خب ، خوشا به سعادت ش، حسرت و غبطه ی ما ، بدرقه ی راهش باد اما داستان غالب و قالب این است که ما رهبر ارکستری هستیم و بر آنیم تا آهنگی دلپذیر و دلچسب را در کمال زیبایی، اجرا کنیم ، ... تنها ، یک ایراد کوچک، سد راه ماست! ... اسبی سرکش و رام نشدنی، در میان صحنه ی اجرا، قدم می زند، می دود، یورتمه می رود، گاه و بیگاه شیهه می کشد، گاهی با لگد، ابزار موسیقی ما را که با وسواس، چیده ایم، پخش و پلا کرده و نظم ارکستر ما را بر هم می زند ،،، ما توانی برای رهبری او نداریم ، او معنی فرمانهای دست چپ و راست ما را نمی شناسد، اگر هم بشناسد، بنایی بر سازگاری با ما ندارد، ... رها، آزاد و یله، در میان صحنه اجرا ، ول است، در همین میان، تماشا گران نیز، از اصوات ناهماهنگ ما و صحنه ی درگیری ای که پیش رو می بینند، دلخور و ناراضی هستند و رهبر ارکستر را مسئول این همه نازیبایی پیش رو می دانند، از سویی، وقت اجرای نمایش هم، بی توجه به اینکه ما هنوز آهنگمان را اجرا نکرده ایم و هنوز لذتی از نمایشمان نبرده ایم، بی ترحم، رو به پایان است. از یک منظر، در شرایط بدی گیر کرده ایم که همه چیز، طبق برنامه ریزی ما پیش نرفته است و از آن آهنگ زیبای روح نواز، که تمرینش کرده بویم، خبری نیست ... اما یک نظر دیگر هم وجود دارد ، اینکه شادی و لذت هیجان غافلگیری و زندگی در لحظه، از رضایت و امنیت یک زندگی برنامه ریزی شده، بیشتر است. از این منظر که نگاه کنید، می بینید، آن اسب چه زیباست و چه راحت می شود، ارکستر را با ضرباهنگ پاهایش، رقصاند ، نفسهایش را زینت صدای سازها کرد و تا زمان پایان نمایش، مست و شیدا، این موسیقی را ادامه داد و لذت برد. می پرسید : "پس تکلیف تماشاگران چه می شود؟" می گویم : این، موسیقی شماست ،،، آنها فقط تماشاگرند و در هر صورت ...

09کافه بزرگسالیکراش

Fri, 01 Sep 2017 06:09:38 +0430

هر کس نداند، خودمان که خوب می دانیم چند بار در دستان نوازشگری، بی میل و رغبت، رفته ایم، .... هر کس نداند، خودمان که خوب می دانیم چند بار در بسترمان خوابیده ایم و حس کرده ایم، اینجا، جای ما نیست ... هر کس نداند، خودمان که خوب می دانیم چگونه می شود به یک آدم غریبه گفت : شب بخیر عزیزم ،،، او را بوسید و کنارش دراز کشید و تا ساعتها ، نخوابید ... کسی نمی داند ، اما ما بارها در ذهنمان ، چمدانمان را بسته ایم و از خانه ای که با ما غریبه شده، فرار کرده ایم، فقط، آدمکی را جا گذاشته ایم تا صبح ها به جای ما از خواب برخیزد و در حین خوردن صبحانه، به آن یکی غریبه بگوید : صبح بخیر عزیزم! . . . اگه سرت توی حساب کتاب باشد ، به موقع، چمدانهات را می بندی و قبل از اینکه جای لگد بدرقه ی کسی، پشت شلوارت حک شود، خانه را ترک می کنی ... اگر به درجات فرزانگیِ بزرگسالی رسیده باشی، چمدانهایت را اصلا باز نمی کنی و همیشه می گذاری دم در، آماده باشند . . . معلم زبانمان، وارد کلاس شد، صندلی را برداشت و با تمام توان به دیوار کوبید، صندلی ، صدای گوش خراشی داد و شکست ،،، معلم مان ، برگشت و به چشمان ما خیره ماند، سکوت و بهت، کلاس را در بر گرفت ... چند ثانیه ی سنگین گذشت تا معلم لب از لب گشود و گفت: « کراش !!! ... شکستن با صدای بلند ! ... معنیش این می شه، کراش: شکستن، با صدای بلند» ... این را گفت و رفت نشست پشت میزش، سرش را پایین انداخت و تا آخر زنگ، هیچی نگفت ،،، صدای ما هم در نیامد . . . پشت دیوار کارگاه، دو سه روزی بود که سگ مادر و فرزندش، بیتوته کرده بودند و ما از دور، برایشان غذا می ریختیم، یک روز تصمیم گرفتم بروم جلوتر و در حین غذا دادن به حیوان، کمی هم ناز و نوازشش کنم ، جلو که رفتم، دیدم توله اش مدتهاست مرده و تقریبا بدنش چروکیده شده دیگر ... مادر بیچاره، هر جا می رفته، توله ی مرده را نیز با خود جابجا می کرده، ... گویا هنوز مرگ کودکش را باور نداشت... دست به سمت توله بردم و با احتیاط ، آن را در دست گرفتم، مادر، بهت زده نگاهم می کرد ،،، راه افتادم، سگ مادر هم به دنبالم آمد ، شاید امیدوار بود که قرار است اتفاقی خاص بیافتد و توله اش بهبود یابد، رفتم کمی جلوتر تا به خاکی ای با خاک نرم رسیدم، توله را کناری گذاشتم و با دست، چاله ای کندم، توله ی مرده را درونش قرار دادم و روی آن خاک ریختم، روی خاکها را مرتب کردم، در تمام مدت ، مادر توله مرده ، نشسته بود کنار گودال و فقط نگاه می کرد، توی چشمهایش خیره شدم ، گفتم غصه نخور، می گذره و دستی به سر و گوش حیوان داغدار کشیدم و رفتم، کمی جلو رفته بودم که ناگهان صدای زوزه ی دلخراشی رو از پشت سرم شنیدم، انقدر بلند که انگار چیزی افتاده بود روی حیوان و خورد ش کرده بود، دوان دوان برگشتم ببینم چه شده، که دیدم، سگ از آنجا رفته است ... . . . با دوست روانکاوم گپ می زدم ، می گفت نوعی درمان وجود دارد برای کسانی که علت بیماریشان را در لایه های زیرین روانشان، پنهان می کنند، در این درمان، به وسیله جلسات واکاوی و یا حتی به وسیله دارو ، سطح بیماری را به مرحله پیشرفته تر و بدخیم تری می برند تا تمام نشانه های بیماری، خود را بروز دهد و مقاومت در برابر پنهان سازی بیماری، شکسته شود، آنگاه ، درمان را شروع می کنند، ... پرسیدم از کجا می فهمید چه زمانی این آزار و شکنجه را باید به پایان برید و وقت درمان شده است؟ ... گفت جایی هست که در آن نقطه، بیمار می شکند، به گریه می افتد، دست از انکار بر می دارد، ناگهان برانگیخته می شود، فریاد می کشد، ... آن وقت، وقتش است ... . . . توله ی مرده را با خود جابجا کردن، نپذیرفتن درد، ما را بهبود نخواهد بخشید ... جایی، وقتی که وقتش است ، باید ایستاد و فریاد کشید، جانسوز، جانکاه، از دردی که مدت ها در دل نهان کردیم، از رنجی که فرسودمان، ... و بعد، راهمان را باید بکشیم برویم به هر جا که قرار است ... بگذار زمان بگذرد ... چند وقت بعد ، معلم زبانمان از مدرسه مان رفت و در جای دیگری به تدریس مشغول شد، ... چند وقت بعد یک سگ مادر را دیدم با دو توله اش، اطراف آن خاکی، با آن خاک نرم اش که به نظرم همان سگ مادر بود، ... چند وقت بعد، دوست روانکاوم هنوز مشغول به همان درمان بود ... اسمش «کراش» است ... شکستن با صدای بلند ... هیچ شرمساری ای هم ندارد . . . نویسنده: مسعود حیدریان...

08کافه بزرگسالیگامبی_و_زباله_های_آن_طرف

Fri, 25 Aug 2017 07:08:15 +0430

حالتی در شطرنج هست به نام گامبی ... یعنی اهدای قربانی ... آن هم نه هر مهره ای ... اهدای وزیر ... ارزشمندترین سرمایه و مهره ی بازی در این حالت، شطرنج باز مکار و خوش فکر، نقشه ای طرح می کند که با اهدای وزیرش، شاه حریف، طی یک سلسله حرکات اجباری و گریز ناپذیر، مجبور می شود به قربانگاهی که از قبل برایش تدارک دیده شده، پای بگذارد و به اجبار، مات شود ... در این میان، اگر اسب و فیل و سرباز آن شطرنج باز مکار، به باد فنا بروند، باز هم او باکی ندارد، زیرا پایان داستانش را می داند و از قبل به خسارات محتمل نقشه اش آگاه است ... پر واضح است که اگر نقشه شطرنج باز مکار، دارای نقص باشد و شاه حریف، راهی برای خلاصی از گامبی بیابید، چه خسارت جبران ناپذیری، گریبان گیرش می شود، تمامی قربانیان و مهره هایش از دست می روند ، دیگر سرمایه ای در زمین بازی برایش باقی نمی ماند و باختش حتمی است ... در زندگی روزمره، برای این نوع باخت، اسمی انتخاب کرده ایم تا بتوانیم راحتتر عواقبش را تحمل کنیم، نامش را گذاشته ایم « پاک بازی» و آن را از صفات نیکوی انسانی می دانیم ،،، یعنی وقتی زندگیمان را قربانی کسی می کنیم و نتیجه مطلوب، گیرمان نمی آید، ناگهان می گوییم «من پاکبازم» ، «من توی راه عشق، همه هستی و وجودم را می گذارم» ، «من همه چیزم رو در راهش گذاشتم ، چون همه رو مثل خودم میبینم», ... بیایید در خلوت صادقانه ی خود ، دوباره به ماجرا نگاه کنیم، شما می خواستید ، آن شطرنج باز خوشفکر باشید که به شعبده ای ، شاه حریف را به قربانگاه می کشد اما باید قبول کرد، در زندگی و روابط ، گامبی بر اساس یک فرض غلط، پیش می رود که «اگر من چنین کنم او نیز، همین کار خواهد کرد» اگر به او آسان بگیرم او نیز به من آسان خواهد گرفت اگر تمام و کمال در اختیار او باشم، او نیز تمام و کمال در اختیار من خواهد بود اگر خودم را برای او بشکنم، او نیز خودش را در برابرم خواهد شکست اگر با او بمانم، او نیز با من می ماند و همین جملات ساده، فاجعه می آفرینند، در این جملات خطای فاحشی وجود دارد زیرا تمامی آنها، از سر امید و تنلبی، شکل گرفته اند، حال آنکه شطرنج باز، کارش محاسبه است و چیزی را به امید، واگذار نمی کند تجربه به من یاد داده که صحن زندگی بسیار پیچیده‌تر و غیر قابل حدث تر از صفحه ی شطرنج است و ما آدمها ، در زندگی، مثل صحنه ی شطرنج، محاسبه گران قابل و مکاری نیستیم، اسیر احساسات و عواطف و امید هایمان خواهیم شد، اسیر تنبلی هایمان، اسیر زیاده خواهی های مان، و پس از وقوع آن اتفاق پر خسارت، راهی نداریم جز اینکه بگوییم، من پاکبازم و پاکبازی ، چیز خوبیست! یک راه ساده تر ... دست از قربانی دادن بکشیم . . . ساعت پنج صبح بود ،،، بعد از 48 ساعت بی خوابی و کار مداوم ، با محمد، دوست و همکارم، از دفتر زدیم بیرون که کله پاچه ای بخوریم و بعدش بگیریم بخوابیم ... توی خیابون نزدیک سطل آشغال، یه گربه رو ماشین زیر کرده بود، جنازه اش روی آسفالت پخش و پلا بود ، همینجور که از کنارش قدم زنان رد می شدم به محمد گفتم: واقعن دلم می خواد برم از این گربه هه بپرسم : اینور خیابون چی داشت که اونور نداشت؟ ... فکر می کردی توی این سطل زباله، قراره چه چیزی پیدا کنی که حاضر شدی خودت رو بخاطرش لت و پار کنی ؟ ... محمد می خنده ، می گه آره واقعن ... دو سه قدم جلوتر ، دم در کله پاچه ای، به محمد می گم : بیا ‌واسه یکی دلتنگ بشیم!!! ... یادی از کسی بکنیم، بیا خوب بگردیم توی روزگار سپری شده مون ، یکی رو میون اون همه خاطرات، پیدا کنیم و دلمون براش تنگ بشه،!!! همیشه که نباید دلتنگی سراغ ما بیاد یه وقتهایی هم ما باید بریم سراغش، ... محمد می خنده، ... می گه: داداش! ناخوش احوالی ها ... بی خوابی بهت فشار آورده ... چه کاریه آخه؟! آدم واسه چی باید خودش رو دلتنگ کنه؟ توی کله پاچه ای هوا گرم ه ، کت م رو در میارم و روی لبه صندلی می گذارم، از پشت شیشه ی مغازه، هنوز می شه اون سطل زباله و گربه کنارش رو دید، محمد با صاحب مغازه، خوش و بشی می کنه و سفارش می ده، وقتی دوباره نگاهش توی نگاهم می افته بهش می گم : یکی رو پیدا کردم محمد: کی رو ؟!!! من: یکی که ازش یادی کنم و اول صبحی ، دلتنگش بشم محمد: جدن حالت خرابه ها !!! اون از اینکه می خواستی از جنازه ی گربه ، حرف بکشی!!! اینم از زور زورکی دلتنگ کردن خودت ...!!! من: یه دوستی داشتم همیشه دو تا حرف محبت آمیز رو با دو تا فحش قاطی می کرد و بعد حرفش رو می زد، مثلا می گفت: عزیزم! قربونت بشم! مردتیکه ی الاغ! ... بعد مابقی حرفش رو می گفت ،،، یعنی هیچ وقت نمی فهمیدی فازش چیه؟، حالش چیه؟ ... وسط حال خوش رفاقتمون یهو می زد توی فاز جدایی و می گفت یک نفر رو پیدا کرده که باید باهاش زندگیش رو بسازه و از دوستی های سطحی،...

07کافه بزرگسالیمامور_شکنجه

Sat, 19 Aug 2017 11:08:35 +0430

ما مامور شکنجه ی هم بودیم, هر روز صبح سر میز صبحانه می نشستیم, به هم لبخند می زدیم و چایمان را شیرین می کردیم و با نان و پنیر و کره و مربای مفصل, می خوردیم ... همانطور که لبخندمان را حفظ می کردیم, نگاهمان به کنجکاوی, در هم می دوید و می اندیشیدیم که او امروز برایم چه چیزی از کلاهش بیرون می آورد؟ ... من چه چیزی برای او؟!!! مثل جزام , به جان روح هم افتاده بودیم و بی هیاهو در حال خوردن یکدیگر بودیم , می دانم اکنون, درون سرت این سوال چرخد که چرا تمامش نکردیم؟ چرا دست نکشیدیم؟ آدمیزاد , همیشه این مشکلش را با خود یدک می کشد, که نمی داند کجا و چه وقت باید تمام کند ... وقتی پای ""آسیب"" در کار باشد, اوضاع پیچیده تر می شود ... در ابتدا فقط می خواهی به کسی که آزارت داده, صدمه بزنی, این سبک زندگی را انتخاب می کنی, کابوس را به جای رویا, دشمن را به جای همراه, اما پس از چندی متوجه می شوی, تنها کسی که در این کارزار, رنج می کشد, خودت هستی, ... یک روزی به خودت می آیی و می بینی به خاطر همه ی انتخابهایت, داری خودت را تنبیه می کنی, ... امیدوارم به این روز نیافتی که بخواهی از خودت انتقام بگیری ... نمی دانی انسان در بد بودن, چقدر مستعد است. دیده ام که می گویم, ... آدمها می روند جلوی آینه, خودشان را آتش می زنند و به تماشای سوختنشان مسحور می شوند ... نگاه می کنند انقدر, تا تمام شوند, 10 سال, 20 سال, 30 سال, ... انقدر که از پای بیافتند ... می دانی ؟... شکنجه ی انتقام از خود, تمام نمی شود ولی, صبحانه های مفصلش, خیلی می چسبد . . . مسافری از کشاورزی پرسید: تا شهر بعدی، چند ساعت راه است کشاورز گفت: راه برو مسافر گفت: یه سوال ساده کردم، یه جواب ساده می خوام کشاورز گفت : راه برو مسافر گفت: یه کمک کوچیک فقط ازت می خوام، فقط بگو تا شهر بعدی چقدر راهه؟ کشاورز گفت : راه برو مسافر که حسابی کلافه شده بود، بی خیال پاسخ شد و راه افتاد که از یکی دیگه سوال بپرسه، دو سه قدم که رفت کشاورز داد زد : بایست ... اینجوری که می ری 2 ساعت دیگه راه باید بری تا به شهر بعدی برسی . . . بعضی آدمها، وقتی وارد رابطه ای می شوند ، همان اول می پرسند: چی قراره بشیم؟ به کجا می رسیم با هم؟ خیلی زود می خواهند بدانند شهر بعدی کجاست؟ کی به آن می رسند؟ مرحله بعدی چیست؟ ... هی می پرسند و هی آرزو می سازند و آینده متصور می شوند ، بی خبر از آنکه اول باید کمی راه بروند تا ببینیم سرعت راه رفتنشان چقدر است؟ با این سرعت، به جایی می رسند یا خیر؟ اصلا بلد هستند راه بروند؟ با کسی راه بیایند، همدلی کنند، همدرد باشند، یار باشند ، همراه باشند، اصلا بلد هستند اهل یک رابطه باشند؟ ،،، مگر می شود از روز اول ، آینده رابطه بین دو آدم را دانست؟ ... نمی شود جانم ... نمی شود ... حالا چاره می خواهی ؟ می خواهی بدانی چه باید بکنی؟ راه برو عزیزم ،،، راه برو . . . نویسنده: مسعودحیدریان ...

06کافه بزرگسالیمن_سگ_مش_باقر_هستم

Fri, 11 Aug 2017 05:08:35 +0430

1. گرگی از کنار مزرعه ای می گذشت ، سگی را دید که به خوردن علف مشغول است. از او پرسید تو که هستی ؟ سگ سرش را بالا گرفت و با غرور گفت : "من سگ مش باقر هستم!" گرگ گفت : چرا علف می خوری ؟ سگ کمی خجل شد و گفت : مش باقر به من غذا نمی دهد گرگ گفت : چرا در خانه مش باقر نیستی ؟ سگ شرمسار تر شد، سرش را پایین انداخت و گفت : او مرا در خانه اش ، راه نمی دهد، شبها در این مزرعه ی بی صاحب می خوابم گرگ نگاهی به سگ انداخت و گفت : پس دیگر چرا سگ مش باقر!!؟ همین علف را باز هم بخور ، در همین مزرعه باز هم بخواب ، سرت را بالا بگیر و سگ خودت باش . . . 2. شبی در دهی بساط جشن و پایکوبی بود، شاعری به آنجا رسید و از اهالی، جویای حال شد، گفتند : زنِ خان، پسری به دنیا آورده، جشن از آن بابت است، پس شاعر خود را به خان رساند و اجازه خواست تا شعری بخواند ، خان رخصت داد ، شاعر، شعری در مدح خان گفت و از کمال و جلال و جبروتش سرود ، از مهر و بخشندگیِ خان گفت ، از مردی و شجاعتش گفت و دست آخر، برای پسر خان هم بسیار دعا کرد. خان گفت : آنچه سرودی ، بسیار شادم کرد، از آن چه دارم،7 اسب ، بر پشت هر کدامشان، کیسه ای زر، از آنِ تو باد. صبح اول وقت، شاد و خندان، شاعر به سرای خان رفت و طلب اسب و زر کرد ، نگهبانان، او را کتک مفصلی زدند و سرش را شکستند ...، شاعر با سر و کله خونین ، خود را به خان رساند و گفت چرا اسب ها و کیسه های زر را به من نمی دهی؟ خان گفت : کدام کیسه ؟ کدام اسب ؟ شاعر گفت : همانها که دیشب در جشن، به من قولش را دادی خان گفت : تو دیشب چیزی گفتی که من خوشم آمد ، من هم به تلافی ، چیزی گفتم که تو خوشت بیاید ... الان "بیحسابیم!" . . . 3. "آن"، ضمیر اشاره به دور است ، جایی یا چیزی که آنچنان در دسترس نیست، جایی که باید مسیری را بپیماییم یا روزگاری را سپری کنیم یا مشقتی را بر دوش کشیم تا بدان دست یابیم ، ... در مقابلش "این"، ضمیر اشاره به نزدیک است، همینجا ، دم دست، حاضر و آماده ، بی هیچ سختی و مرارتی، هیچ کجا لازم نیست که به دنبالش برویم ، کافیست فقط قبولش کنیم و به داشتنش عادت کنیم! . . . 4. همه ما کم و بیش در طلب روابطی هستیم ، مملو از هیجان و مهر و محبت ، که روحمان را آرام کند ، بشود بی دغدغه و نگرانی در آن ، حرفهای خوب بزنیم ، حرفهای بهتر بشنویم ، نوازش کنیم و نوازش شویم ، به آغوش گیریم و در آغوشی کشیده شویم ، جایی که امنیت داشته باشیم و در خلسه ای بی مبالات، غرق شویم ، یک جایی که هر کجای دنیا بد شد ، آنجا خوب بماند ، یا حداقل ، همان که بود ، بماند. در طلب همین رابطه ، با آدمهایی آشنا می شویم ، محکشان می زنیم ، که اگر "آن" آدم باشد، وه که چه خوشبخت و بختیاریم ، اما نیست جانم! ، نیست ... بیشتر مواقع "آن" که می خواهیم ، نیست و این را بعضی وقتها زود می فهمیم ، بعضی وقتها ، دیرتر... و امان از روزی که می فهمیم و نمی خواهیم باور کنیم که : "این"، "آن" نیست. انگار کودک بهانه گیرِ نیازتان را به اسباب بازی فروشی برده باشید تا "آن" را بخرد و چون کودک درمیابد که "آن" موجود نیست ، لجباز می شود، بی منطق می شود، گریه سر می دهد ، شیون می کند، پای بر زمین می کوبد ، جیغ می کشد، می گردد دنبال یک چیزی که بیابد و برگزیند ، ... و "این" را میابد ... ناگهان، داستان به کلی عوض می شود ، می گوید من "این" را می خواهم، از اولش هم همین را می خواستم!، من "الان" ...، همین "الان" ، "این" را می خواهم ! هر چه تلاش می کنید راضی نمی شود تا به جای دیگر بروید و چیز دیگری را بیازمایید، ... نع! او قبول نمی کند ، می گویید: "برویم جای دیگر، چیز دیگری را ببینیم، اگر نخواستی ، بر می گردیم همینجا و همین را انتخاب می کنیم"،.... قبول نمی کند، نگران است ، می ترسد ،... می ترسد که هیچ گاه به جای دیگری نروید ، یا در آنجا هم چیزی درخور، نیابید، "آن" را نیابید و او دیگر توانی برای بازگرداندن شما به همین وضعیت کنونی را هم نداشته باشد، پس می گوید :"نع" همین را می خواهم ، اگر داشته باشم اش راضیم، خوشحالم ، خوشبختم، آرامم، قول می دهم چیز دیگری نخواهم و اینگونه است که او، درگیر "این" می شود، ... اینگونه است که شما ، درگیر "این" می شوید ...، درگیر آدمهای دم دستی ، خود را راضی می کنید که حاشیه را به جای متن اصلی قبول کنید، ادای رضایتمندی را در می آورید، شبح شادی را دور خود می رقصانید، سعی می کنید حرفهای خوب بزنید و از او هم حرفهای خوب می شنوید، محبت می کنید و محبت می بینید، اما فقط در شبهای جشن! ، مثل چند لحظه قبل از آن 11 دقیقه، یا دقیقه دهم اش ، شاید ،،، به هر حال قبل و بعدش زیاد مهم نیست ، حرف بی اعتبار و بی پشتوانه ، مثل مُسکن، درد را ساکت می کند ، اما التیامش نمی دهد ، دوام اثرش ، دیری نمی پ...

05کافه بزرگسالیآغاز_یک_پایان

Fri, 04 Aug 2017 06:08:18 +0430

شاید بزرگ ترین درس زندگی ام را آن روز گرفتم ، توی آن مهمانی، روبروی آن حوض و فَوّاره اش ... نشسته بودم، چند لیوان ، پُر و خالی شده بود ، ... تا مستی ، شاید فقط یک لیوان دیگر راه بود ... روز خوبی بود ... یار ناموافق آن روزهایم، نزدیکم آمد، دلبرانه خود را آراسته بود ، به شیوه ای که دوست داشتم ، نرم سخن می گفت و آنگونه که می خواستم، لباس پوشیده بود، ... با خنده ای لَوَند از من پرسید : کجایی ؟ ... دیدم یار ناسازگار همیشگی ، به هر سازی که زده ام، امروز ، رقصیده، ... شده همان که می خواستم، همان که تا امروز نبود، همان که آرزویش را داشتم ، خندیدم و گفتم : آن بالاها هستم، نوک فَوّاره ... . . . روزش که برسد ، وقتش که بشود ، یک روزِ تعطیل، اولِ صبحِ ، می روید و حیوانِ از همه جا بی خبر را بیدار می کنید، یک صبحانه مفصل و مبسوط برایش آماده می کنید، استیکی ، خامه ای ، کِیکی ، هر چیزی که می دانید او خیلی دوست دارد ... بعد می روید حیاط پشت منزل و حسابی بازی می کنید ، برایش وقت می گذارید با تمام اسباب بازیهایی که دوست دارد به نوبت، بازی اش می دهید، هلهله می کنید و به وَجدَش می آورید، حیوان هم که از شادی در پوست خود نمی گنجد، دورتان می چرخد و پارس می کند، جست و خیز می کند، از هیجان، سر از پا نمی شناسد و این روز را به همین شادمانگی تا دم غروب، پیش می برید، ... بعد بیل تان را بر می دارید و با هم به آن دورها ، جایی، گوشه ای ، کُنجی که کسی نبیندتان می روید، آواز خوان و عوعو کنان ... همانطور که صدایتان محو و دور می شود ، عطر تلخ سرنوشت محتوم، در هوا گسترده شده و فضا را تسخیر می کند یکی دو ساعت بعد ، وقتی هوا تاریک شد ، آرام آرام از دور به نزدیک می آیید ، اُفتان و خیزان، خسته و مغموم ، با گامهایی سرد و سنگین، بیل بر روی دوشتان ، پاچه های شلوارتان پُر از خاک و گِل ، قلاده خالی حیوان، در دستتان ... نه آوازی ، نه هلهله ای و نه عوعویی ،،، وارد خانه می شوید، به طبقه بالا می روید، درِ کشویِ دِراوِر را باز می کنید تا قلاده ی حیوانِ زبان بسته را کنار دیگر خاطراتتان بگذارید ،،، از طبقه پایین، کسی می گوید: "خلاصش کردی؟" ،،، درِ کشو را می بندید ، نفسی تازه می کنید و می گویید : "آره ،،، راحت شد، امروز براش روز خوبی بود". . . . شاید به نظر برسد، هیچ کس دوست نداشته باشد در غروبِ روزی تعطیل، یک گوشه ای، کُنجی، آن دورها، مثل یک سگ ، کشته شود، اما چه باور کنید و چه باور نکنید ، راه و روالش همین است، حتی مغز آدمی ، در بیشتر مرگهای طبیعی ، خودش را همین گونه خلاص می کند، همین گونه راحت می کند ، ... بعد از یک دوره تحمل سختی و مشقت و بیماری، وقتی در آستانه پایان قرار می گیرد، خودش را در یک حوض از مخدری طبیعی و شادی آور، غرق می کند و ناگهان همه دردهای غیب می شوند، به آن تن رنجور، شادی و توانی موقتی می آید ، شاید به مدت یک روز یا حتی فقط چند ساعت، و بعد، تمام می شود ... خلاص ... . . . آن روزها که هنوز سر از کار آدمها در نمی آوردم، زوجهایی را می دیدم که از هم جدا می شوند، علیرغم روزهای شاد و رفتار بسیار خوبی که در اواخر رابطه شان ، با هم داشتند و متعجب، با خود می گفتم : "عه! ... اینا که با هم خوب بودند که ..." آن موقع نمی دانستم، حالا می فهمم آخرین تلاش چگونه است، آغازِ یک پایان چگونه است، .... . . . یار ناموافق همیشگی و موافقِ آن روز، او که در تنانگی سرد بود و کم میل و بی رمق، دستم را لمس می کند و می گوید: بیا برویم یک جایی، یک کنجی، یک گوشه ای، جایی که کسی نبیندمان ... فوّاره را باز نگاه می کنم که از اوج، چگونه به پایین سرازیر می شود با خودم می گویم : وَه که چه روز خوبیست ، امروز ... نویسنده: مسعود حیدریان...

04کافه بزرگسالیگذار_کافی_شاپ

Fri, 04 Aug 2017 05:08:40 +0430

همیشه پای یک کافی شاپ در میان است از لحظه ی آشنایی تا ولنتاین، کادو، لمس پنهانی دستها زیر میز ، بوسه ی هراسان توی راهروی دستشویی، بستنی گلاسه، صدای موزیکی که پخش می شود از آن دورها، صدای خنده های قاه قاه ... . همیشه پای یک کافی شاپ در میان است از لحظه ی سفارش دادن چای تا کشیدن سیگار، جر و بحث های داغ، هر روز و هر هفته، مدام و انگشت اتهام به سوی هم . همیشه پای یک کافی شاپ در میان است از لحظه ی سفارش بشقاب کیک هایی که دست نخورده باقی می مانند، دو نفر که حرفی ندارند با هم بزنند و فقط از روی عادت، پشت میز، وقت می گذرانند و سرشان توی گوشی هایشان است , تا زمان نگاه کردن به ساعت، بی وقفه، بی قرار، برای پایان قرار . همیشه پای یک کافی شاپ در میان است از وقتی که او از راه می رسد و می گوید: باید با هم جدی صحبت کنیم و این یعنی، روزش رسیده، وقتش شده و تو آن نگاه قاطع را می شناسی که جای چانه زدن و فرصتی برای شروع دوباره، نمی دهد، پس فقط یک سوال می پرسی: «خرج این میز رو کی حساب می کنه؟» !!! ... جواب میرسد: «هر کی بیشتر پای میز مونده باشه، هر کی که یاد نگرفته باشه به موقع از سر میز پا شه» پس، از سر میز بلند می شوید، ... اما همانطور که جنازه را چندین بار از زمین بر می دارند و دیگربار بر زمین می گذارند، تا میت، حالیش شود که مرده است، کارش تمام است و راه برگشتی ندارد، شما نیز بارها و بارها، باز به سر آن میز بر می گردید و همانطور که قهوه تان سرد می شود، پشت آن میز تک سرنشین، خاطراتتان را هم می زنید تا از خودتان شگفت زده شوید که چگونه گذاشته اید همه ی این اتفاق ها رخ دهد، وقتی می دانستید «همیشه پای یک کافی شاپ در میان است» . . . نویسنده: مسعود حیدریان بعد از مدتها دوری،با یک نفر که سالها پیش، عطشی شدید بهش داشتم، اما هیچ وقت تمایلات م رو بهش ابراز نکرده بودم، نشسته بودیم توی کافی شاپ و خوش خوشان، حرف می زدیم، از در و دیوار و گذشته و آب و هوا و سیاست و هنر و غیره، ... وسط صحبتهامون یهو بهم گفت: تو تا آخر این ملاقاتمون فقط می خوای راجع به همینها صحبت کنی؟ ،،، یه چیز فوق العاده نمی خوای بهم بگی؟ یه چیزی که نفسم رو بند بیاره؟!! گفتم : انتظار داری چی بهت بگم؟ با یه حالت شیطنت آمیزی یه جوری نگاهم کرد که دوزاریم افتاد ! ،،، با خودم گفتم: ای دل غافل! ... تمام این مدت، کشش بینمون دو طرفه بوده ... عجب، عجب ... حالا اما چه فایده که دیگه زمان، برای هیچ شروعی مناسب نیست ... قیافمو شبیه احمقها کردم و جوری که انگار قضیه رو نفهمیدم گفتم: چرا ... یه چیز باحال دارم که بگم چشماش برق زد و پرسید : چی؟! گفتم : یه جوک حسابی خورد توی پرش، با حال گرفته، گفت: بگو گفتم: یه روز یه نفر از در یه مغازه ای رد می شه که پشت ویترینش پر از عینکهای آفتابی بود ... می ره توی مغازه و می گه لطفا یه عینک دودی بهم بدید صاحب مغازه می گه من عینک دودی نمی فروشم خریدار می گه خوب یه عینک طبی بیارید تست کنم صاحب مغازه می گه ما اصلا اینجا چیزی نمی فروشیم، ما اینجا ختنه می کنیم خریدار می گه پس چرا عینک دودی گذاشتی پشت ویترین؟ صاحب مغازه می گه انتظار داری چی بگذارم پشت ویترین؟ ... توی نگاهش یه خنده ای ماسید که گویای همه چیز بود، چند لحظه ، جفتمون ساکت شدیم ... بهش می گم چرا انقدر کم حرف شدی یهو ؟ میگه: انتظار داری چی بهت بگم؟ . . . نویسنده: مسعودحیدریان دل، یه جورایی، مثل چسب نواری می مونه، وقتی زیاد استفاده ش کنی، هی به یه جا بچسبونی و بعد ورش داری، اون چسبندگی اولش رو از دست می ده، هر بار، تکه ای از چیزی که بهش چسبیده بوده رو با خودش می کنه و بخشی از خودش رو روی اون چیز ، جا می گذاره، میل و قدرتش برای چسبیدن دوباره، کم و کمتر می شه، تا جایی که کلا دیگه نمی چسبه و موقع جدا شدن هم، درد و خونریزی نداره بهترین راه برای نمردن، به دنیا نیومدنه ... بهترین راه برای نشکستن دل، دل نسپردنه ... پس اگه دلتون، به راحتی، نمی چسبه، زیاد قصه نخورید ... فکر کنید، نسبت به یکسری اتفاقات بد، واکسینه و ایمن شدید ... از این زاویه بهش نگاه کنید . . . نویسنده: مسعودحیدریان ...

03کافه بزرگسالیپس_از_جنگ_یا_عشق

Fri, 04 Aug 2017 04:08:59 +0430

وقتی پس از چندین بار شکست در جنگ یا عشق، زنده می مانی، دیگر دنیا شباهتی به گذشته ها ندارد، تو هم نداری ... آگاهی ای تلخ، روی همه چیز را می پوشاند و "بسیار" بودنت را از دست می دهی ، بسیار شاد بودن و بسیار غمگین بودنت را، بسیار سرزنده و بسیار افسرده بودنت را ، بسیار خندیدن و بسیار گریستنت را بسیار دلداده و بسیار دلزده بودنت را همه چیز آرام می شود و از شور و نفس می افتد ، ترسِ "از دست دادن" را از دست می دهی و ایمان می آوری که می شود نداشت و ادامه داد، می شود یک شب تا سپیده دم، در جاده ای طولانی، با صدای صدها ترانه، خاطره بازی کرد و دل را سوزاند ولی نلرزاندش، می توان به گرمی با کسی ساعتها سخن گفت و عاشقش نشد، کافیست تا پایت در راه بازگشت نلرزد ، آنگاه هیچ چیز دیگری هم نخواهد لرزید، نه دستت و نه دلت ، نه اشک در چشم و نه صدا در گلو ، دیگر هیچ چیز نخواهد لرزید ... وقتی پس از چندین بار شکست در جنگ یا عشق، زنده می مانی، دیگر در پی امیدها، اشتباه نمی کنی، حقیقت را می پذیری و چیزی را برای دوباره دانستن نمی آزمایی، کشف کردن آدمها را کنار می گذاری و میل فتح شدن را چون قله ای منزوی ، از دست می دهی ، خرمن مو و نگاه آهو و کلمات جادو، همچنان همان می مانند، با تمام افسون هایشان، دلبری هایشان ، کِشِش های کُشَنده شان، اما تو دیگر نمی گویی "من همانم" ، "این همان است" و نیمه ای از هیچ چیز کاملی نخواهی شد ... نع ... دیگر نخواهی شد ... خواهی فهمید که یاد گرفتنِ "دل کندن"، آغاز راهی بسیار جسورانه است. راهی که در آن فرصت می کنی درست ببینی، بیشتر بخواهی و در آخر همچون پیش گویی فرزانه، پایان هر داستان را قبل از آغاز بدانی، دیگر هرگز چشمانت را به روی آنچه می دانی نمی توانی ببندی و خودت را نمی توانی با امیدی بفریبی که "شاید اینبار آنگونه که می پندارم نشود" ، یک جمله ، یک نگاه ، یک لبخند، یک بوسه و یک مکس، کافی خواهد بود تا بفهمی هر آنکه چنین دلربا، اکنون روبرویت نشسته و آینده را از میان لیوان شکلات داغ بیرون می کشد، از کدام سرزمین آمده است و سرانجام، کلاغ قصه اش به کدامین خانه نمی رسد! زندگی ات خلاصه خواهد شد در درود، لبخند، بدرود و بدرود و بدرود ... چاره ای نیست، قبلا هم گفته ام: "زندگی وداعی طولانیست" و پس از وداع، آدمها دیگر مانند قبلشان نخواهند بود، رابطه ها مانند قبلش نخواهد بود، دنیا مانند قبلش نخواهد بود ، معنی کلمات، عطرها، طعمها، نگاهها، هیچ چیز مانند قبل نخواهد بود ... تو هم نخواهی بود، شاید روح جستجوگرت اکنون مرا عاقلانه نگاهی بکند و وَراَندازَکی! و بگوید که باورم ندارد، شاید به نظر تو، من کهنه سربازی ناکامم که بی جنگ و میدان مانده و سعی دارد تا تجربه زندگی اش را به تمام دنیا تعمیم دهد، ... باشد، تو درست می گویی، مُچَم را گرفتی، تو بَرَنده شدی! ...پس حالا تا این دو لیوان چایِ بی خیالی را می ریزم، برو و دورهایت را بزن، جنگها و عشقهایت را از سر بگذران، دنیا را یک باره و دوباره و چندباره و صدباره، کشف کن و بیازمای، همه درودها و بدرودهایت را بگو، وقتی طعم لبهای سرخ برایت گَس شد و هنگامی که آغوشها از نفس نفس زدن، افتادند، آنگاه که شور و دلشوره ای نماند و شعبده باز همه کارتهایش را از کلاه بیرون آورد و همه حقه هایش را دانستی و بزم دلفریبش به نمایشی بی رمق بدل گشت، بازگرد، اینجا پیش من، تا چای بخوریم، در سکوت، خیره به انتهای خیابان، به مردمی که در گذرند و مطلقا هیچ نخواهیم گفت ، مطلقا هیچ ... فقط گاهی من خنده ی طعنه آمیزم را از تو می دزدم و گاهی تو آن را از من، می دانی ؟! اینجا همیشه یک صندلی برای آنان که پایان داستانها را دیده اند، کنار گذاشته شده است ... اصلا مگر با این همه داستان و پس از این همه ماجرا، چند کلاغ توانسته اند به خانه شان برسند ؟ نویسنده : مسعود حیدریان...

02کافه بزرگسالیما تقریبنی ها

Fri, 04 Aug 2017 04:08:31 +0430

دوران دانشجویی ، یک همخونه ی پریشون احوالی داشتیم که از بدِ حادثه، عاشق یکی از دخترهای دانشگاه شده بود ، یا حداقل، ما اینجوری تصور می کردیم، ... می اومد خونه و از یخچال، شیشه ی الکل گندمش رو بر می داشت و می رفت توی اتاق ، بعد از گذشت نیم ساعت، در حالی که تعادل درست و حسابی ای نداشت، از خونه می زد بیرون و راهی خوابگاه دخترها می شد، ... روبروی ساختمون که می رسید، شروع می کرد با صدای بلند گریه کردن و حرف زدن، مخاطب حرفهاش هم، دختری بود که ازش اسمی نمی آورد و ما هم هیچ وقت نفهمیدیم که طرف کی بود؟، اصلا بود؟، نبود؟ ... خلاصه، حراستی های اونجا یه چند باری از خجالتش در اومده بودند و با چشم و چال کبود، برش گردونده بودند، اما یه دفعه که فهمیدند مست ه ، سپردنش دست کمیته ی انظباطی و اونها هم در نهایت، اخراجش کردند ، اما همخونه ی پریشون حال ما از شهر نرفت و به شهر و دیار خودش بر نگشت، در عوض، بازم الکل گندم می خرید و بازم می رفت اونجا و بازم بلند بلند حرف می زد و بازم کتک خورده، بر می گشت ... ، من فکر کنم حراستی ها یه جورایی دلشون به حالش می سوخت که دست پلیس نمی دادنش و با چند تا چَک و لگد، مسیله رو حل می کردند. . . . جدول سودوکو و گرفتاریهاش برای حل کردن و سربلند بیرون آمدن ازش ، آدم رو مَچَلِ خودش می کنه، هی عدد می گذاری و هی بر می داری ، هی آزمون ، هی خطا ، وقت می گذره و می گذره تا یک جایی که به نظر می رسه اعداد انگار دارند توی خونه های خودشون می نشینند، تند و تند خونه ها یکی بعد از دیگری پر می شند و همه چیز منطقی به نظر می رسه ، آدم، شاد و سرحال، با یه اطمینانی که شک و شکستی توش راه نمی بره، سر به کارِ راست و ریست کردن جدولش داره تا جایی که تقریبا همه ی جدول پُر می شه ، فقط یک خونه باقی می مونه و یک عدد ، پس دیگه راهی وجود ندارد جز اینکه این عدد ، مال این خونه باشه. اما در کمال ناباوری، متوجه می شیم که این دو، تیکه های مفقود هم نیستند ، یه نگاهی سطحی و مستعصل به راهی که طی کردیم می ندازیم و با خودمون می گیم :"عه، چرا نشد؟" ، بعد ، اون خونه ی خالی را ول می کنیم و می گیم : "تقریبا درست شده" و پرونده اون جدول رو می بندیم. . . . چند ماه بعد از اخراج شدن اون هم خونه مون از دانشگاه، جای ساختمون خوابگاه دخترونه عوض شد و منتقلش کردند یه جای دیگه ، اما این بنده خدا همچنان پا می شد می رفت اونجا و روبروی ساختمون خالی ، همون کارها رو می کرد، ما دیگه اطمینان داشتیم که عقلش پاره سنگ بَر می داره و فقط خیلی نگران داستان مست بودنهاش بودیم که آخرش، یه جا کار دستش نده، ... یه بار در یخچال رو که باز کردیم، شیشه الکلش افتاد زمین و خالی شد، ما هم از روی شیطنت، توش آب ریختیم و گذاشتیم سر جاش ، سر شب اومد درِ یخچال رو باز کرد و شیشه رو برداشت و رفت توی اتاقش، همه ی بچه های توی خونه منتظر بودیم که تا چند لحظه ی آینده، شاهد عصبانی شدن و داد و بیداد کردنش باشیم که الکل من کو ؟ چرا توی شیشه پُرِ آب ه ؟ ... اما صدایی نیومد، پنج دقیقه گذشت، صدایی نیومد، ده دقیقه ، بیست دقیقه ، ... هیچی ... خلاصه نیم ساعت بعد، افتان و خیزان، با حالتی نامتعادل، کشون کشون رفت تا به کار همیشگیش برسه ... ما در کمال تعجب رفتیم توی اتاقش و داخل بطری رو چِک کردیم ، ... آب بود ، آب خالص ... وقتی دیدم طرف توهم داره و با خوردن آب هم مست می کنه ، یه فکری از سر هممون گذشت، از اون به بعد، به مجرد اینکه الکل می خرید و شیشه ش رو می گذاشت توی یخچال، ما هم می رفتیم و محتویاتش رو خالی می کردیم به جاش آب می ریختیم تا حداقل اگه پلیس گرفتش، به جرم شُرب خمر، شلاقش نزنند ... با ورود ترم جدیدی ها و سر زبون چرخیدن داستان همخونه ی ما، رفت و آمد به خونه مون زیاد شد، سوژه ی بچه های ترم پایینی شده بود و از سر کنجکاوی ، می اومدند که ببیننش، توی این رفت و آمدها ، یه بار یکی از ترم پایینی ها بهش گفت : "من هم می خوام برم در خونه ی دوست دخترم مست کنم و حرفهای نگفته ام رو بهش بگم، باهام میای ؟" ... بدون هیچ مکثی ، جواب مثبت بهش داد و فردا شبش رفتند و کار رو انجام دادند ، پسر ترم پایینیه یه بار دیگه هم اومد سراغش و رفتند به کارشون رسیدند، قضیه تو دانشگاه پیچید و مثل افسانه ها، دهن به دهن گشت و سیل ترم پایینی های عاشق پیشه رو به سمت خونه ی ما روونه کرد، جوری شده بود که هر کی می خواست خودشو به دوست دخترش ثابت کنه می اومد دنبال همخونه ی معلوم الحال ما و می بردش تا با هم مست بشن و روبروی خونه ی دلبر مربوطه، داد و بیداد کنند و حرفهای نگفته رو بزنند. . . . بحران میانسالی از جایی شروع می شه که ما ، زندگیمون رو به دو بخش "تا من" و "با من" تقسیم می کنیم ، قبول می کنیم که دیگه شکل گرفتیم و "من" شدیم "من" ی که دیگه ...

01کافه بزرگسالیچهل سالگی

Fri, 04 Aug 2017 02:08:06 +0430

این حرفها را نمی شود برای افراد زیر چهل سال زد، نمی فهمند ، حرام می شود باید یک چند سالی را آرام گذرانده باشی و سر فرصت به همه فراز و فرودهایت ، لیوان لیوان چای ، اندیشیده باشی و پشت هزار چراغ قرمز، موسیقی شنوان ، ترافیک گذرانده باشی، تا این حرفها ، از گوش ات، به گوشه ی روح ات و شاید، تمامی جانت ، راهی بجوید. باید سر فرصت، آه هایت را کشیده باشی ، لباسهایی را که نو بودند روزی، و خط اتوهای قرار و مدارهای سوزان بر روی آن حک می شد را رفو کرده باشی ، باید از دور ریختن شیشه ی عطرهای کادویی، چند سالی گذشته باشد، کتابهای حرف دارِ کتابخانه ات! خاک گرفته یا توی جعبه ای در انبار، از یاد رفته باشند، باید از شور افتاده و به شعور رسیده باشی تا بتوانی شنونده خوبی برای این حرفها شوی ، وگر نه همچون باده ای گیرا، که بر روی شعله ای کوچک ریزند، جای آنکه بند به بند، مستت کند ، تنها، لحظه ای تو را خواهد افروخت و پس از آن درخشش ، دیگر، هیچ چیز باقی نخواهد ماند ... اگر نتوانی آن باده را تمامی شب ، مزه مزه کنی ، حرام می شوی ، حرام می شود. باید پشت دری که سالها فقط به شوق تو باز می شد ، بی تعارف میزبان، معطل ، مانده باشی یا عزیزان گرمابه و گلستانت را بی دلیل و به یک باره از دست داده باشی ، باید آنان را که همه چیز ، حاضر بودی فدایشان کنی ، در بزنگاهش ، ناکام ، آزموده باشی ، باید از ناکس کسانی کینه توز ، خِفّت و محنتی کشیده باشی و از اسب و اصلت ، به زمینی گرم خورده باشی تا همینطور که نرم نرمک در گرمای رنجِ دانستن ات، پخته می شوی، آدمها را، سَبُک سنگین کنی و سَبک و سیاق زندگیشان را، واقعیتشان را، انگیزه هایشان را، فرق کلام و کمالشان را شناخته باشی و از امیدورزی بیهوده، دست کشیده باشی تا بتوان بی دست اندازی به چرا و چگونگی اش، با تو گفت که چطور زخمه های روزگار، خاک بکر آدمی را همچون گاوآهنی بی رحم، شخم زده و زیر و رو می کند تا پس از آن همه ، اگر باز سر پا ایستاده بودی ، آدم ات کند ، عاقل ات کند ، پخته ات کند و از آن وجود زخم خورده، دانایی ای مسحور کننده، بیافریند باید با آدمی که می دانی راهی است ، فراری است، بوی رفتن می دهد، بارها و بارها تن به تنانگی اش داده باشی و هر بار، آرزومند ، که ای کاش ، با این تنانگی ، اینبار راضی شود که بماند ، نرود ... باید یک بار برای رسیدن به کسی، دیر کرده باشی و از هول رسیدن به همه ی آدمهای دیگر، درآمده باشی. باید کارد به استخوانت رسیده باشد، آن را بریده باشد و از آن گذر کرده باشد، تا روبروی هوس انگیزترین آدم زندگی ات بنشینی و بِرَوی سراغ سوالهای بی مقدار: "سردت نیست ؟ " ، "چایی دیگر می‌خوری برایت بریزم؟" ، " اگر سرد است، برویم داخل؟" باید داستانهای گفته شده را بلد شده باشی ، داستانهای نگفته را ، از پیش ، از بَر باشی ، عشقها و جنگها را از سر گذرانده و از آن سوی جهنم، باز گشته باشی، تا بدانی: " وقتی آدمی، شبی تا سحر، بی حرف و حدیث، در سکوت، شعله آتشی فروزنده را تا خاکستر سرد، همراهی می کند، یعنی سیل حرفهای نگفته اش آنقدر سهمگین است، که دیگر سکوتش، بند نمی آید." اینکه کسی، سوزِ ساز می داند، گداز شعر می داند، حرف دل می خواند، هر چه می گوید ، بر جان می نشیند ، اثر همین خاکستر نشینی هاست، اثر همین از اسب و اصل افتادنهاست، اثر سال به سال و بند به بند، زیر و رو شدنهاست، زخم خوردن ها، از دست دادن هاست ، ... گفتم که این حرفها را نمی شود برای افراد زیر چهل سال زد، نمی فهمند ، حرام می شود ، اگر این باغ، سیب سرخ، دست کسی نمی دهد، توت سفید نمی پروراند ، توضیحش آسان نیست ... باید روزگاری را سپری کرده باشی تا به زبانی مشترک برسیم، هر چند اگر آن روزگار را سپری کرده باشی و فراز و فرودت را از سر گذرانده باشی، دیگر پرسشی نمی ماند که پاسخی بخواهد نویسنده: مسعود حیدریان ...

کافه بزرگسالی

قسمت سیزدهم تانگو در معابر: "سفر"

قسمت دوازدهم تانگو در معابر: "اکتشاف"

قسمت یازدهم تانگو در معابر: "جلسه تودیع"

قسمت دهم تانگو در معابر: "باغ وحشِ ملّی"

قسمت نهم تانگو در معابر: "پُشتِ درِ خانه"

قسمت هشتم تانگو در معابر: "میهمانی اساتید"

قسمت هفتم تانگو در معابر: "اِستندآپ کُمدی"

قسمت ششم تانگو در معابر: "شهر دانشجویی"

قسمت پنجم تانگو در معابر: "ماشین"

قسمت چهارم تانگو در معابر: "بالکن طبقه هشتم"

قسمت سوم تانگو در معابر: "جلسه تحویل مدارک"

قسمت دوم تانگو در معابر: "خانه پدری"

قسمت نخست تانگو در معابر: "نمایشنامه"

میان پرده اوّل

قسمت شانزدهم تماشای پاندُرا: "زنگِ روی‌گَردانی"

قسمت پانزدهم تماشای پاندُرا: "باز هم شب بخیر"

قسمت چهاردهم تماشای پاندُرا: "پوست در بازی"

قسمت سیزدهم تماشای پاندُرا: "قصه‌های بَد؛ برای بچه‌های بَد"

قسمت دوازدهم تماشای پاندُرا: "آن سویِ دیوار"

قسمت یازدهم تماشای پاندُرا: "خرگوش سفید"

قسمت دهم تماشای پاندُرا: "جیره ی مقبول جرم"

قسمت نهم تماشای پاندُرا: "زمین سفت"

قسمت هشتم تماشای پاندُرا: "بدخواب"

قسمت هفتم تماشای پاندُرا: "جویدن خاکستر"

قسمت ششم تماشای پاندُرا: "شعبده ی سی و هشت درجه"

قسمت پنجم تماشای پاندُرا: "هُرمُن روی شقیقه"

قسمت چهارم تماشای پاندُرا: "خطای دید"

قسمت سوم تماشای پاندُرا: "گرگ و گرگ تر"

قسمت دوم تماشای پاندُرا: "در آستانه"

قسمت نخست تماشای پاندُرا: "از اینجا که منم"

40__کافه بزرگسالی__دلبرانه

39__کافه بزرگسالی__در جستجوی شادی

38__کافه بزرگسالی__در ستایش دشمنی

37__کافه بزرگسالی__مَدروزگی

36__کافه بزرگسالی__میزبان

35__کافه بزرگسالی__گناهکار

34__کافه بزرگسالی__بودن یا نبودن

33__کافه بزرگسالی__شاهد عینی

32__کافه بزرگسالی__از تنهایی تا تنهایی

31__کافه بزرگسالی__حماسه ی بوکسور

30__کافه_بزرگسالی__ساده_ی_سابق

29__کافه_بزرگسالی__کلنجار

28__کافه_بزرگسالی__دندان_درد

27__کافه_بزرگسالی__5_دقیقه

26__کافه_بزرگسالی__توت_سفید

25__کافه بزرگسالی__غیرصمیمی

24__کافه_بزرگسالی__اشتباهی

23__کافه_بزرگسالی__32_قطعه

22__کافه_بزرگسالی__پای_بیقرار

21__کافه بزرگسالی__آذر

20__کافه بزرگسالی__حرفت_را_بگو

19__کافه بزرگسالی__ماشین خدمتگزاری

18__کافه بزرگسالی__اسکندر_کافه_چی

17__کافه بزرگسالی__بیحوصلگی

16__کافه بزرگسالی__دلتنگی

15__کافه بزرگسالی__چه چیزی را از چه کسی می دزدید؟

14__کافه بزرگسالی__واژگونی

13__کافه بزرگسالی__علف_هرز

12__کافه بزرگسالی__ناشیانه ها

11__کافه بزرگسالی__زندانی

10__کافه بزرگسالی__زیادی

09__کافه بزرگسالی__کراش

08__کافه بزرگسالی__گامبی_و_زباله_های_آن_طرف

07__کافه بزرگسالی__مامور_شکنجه

06__کافه بزرگسالی__من_سگ_مش_باقر_هستم

05__کافه بزرگسالی__آغاز_یک_پایان

04__کافه بزرگسالی__گذار_کافی_شاپ

03__کافه بزرگسالی__پس_از_جنگ_یا_عشق

02__کافه بزرگسالی__ما تقریبنی ها

01__کافه بزرگسالی__چهل سالگی

40کافه بزرگسالیدلبرانه

39کافه بزرگسالیدر جستجوی شادی

38کافه بزرگسالیدر ستایش دشمنی

37کافه بزرگسالیمَدروزگی

36کافه بزرگسالیمیزبان

35کافه بزرگسالیگناهکار

34کافه بزرگسالیبودن یا نبودن

33کافه بزرگسالیشاهد عینی

32کافه بزرگسالیاز تنهایی تا تنهایی

31کافه بزرگسالیحماسه ی بوکسور

25کافه بزرگسالیغیرصمیمی

21کافه بزرگسالیآذر

20کافه بزرگسالیحرفت_را_بگو

19کافه بزرگسالیماشین خدمتگزاری

18کافه بزرگسالیاسکندر_کافه_چی

17کافه بزرگسالیبیحوصلگی

16کافه بزرگسالیدلتنگی

15کافه بزرگسالیچه چیزی را از چه کسی می دزدید؟

14کافه بزرگسالیواژگونی

13کافه بزرگسالیعلف_هرز

12کافه بزرگسالیناشیانه ها

11کافه بزرگسالیزندانی

10کافه بزرگسالیزیادی

09کافه بزرگسالیکراش

08کافه بزرگسالیگامبی_و_زباله_های_آن_طرف

07کافه بزرگسالیمامور_شکنجه

06کافه بزرگسالیمن_سگ_مش_باقر_هستم

05کافه بزرگسالیآغاز_یک_پایان

04کافه بزرگسالیگذار_کافی_شاپ

03کافه بزرگسالیپس_از_جنگ_یا_عشق

02کافه بزرگسالیما تقریبنی ها

01کافه بزرگسالیچهل سالگی