غزل و تعبیر شماره 180
play_arrow

غزل و تعبیر شماره 180 این آلبوم بهادار می‌باشد

غزل و تعبیر شماره 180 این آلبوم بهادار می‌باشد

3 هفته پیش
keyboard_arrow_down
  • share
  • code
  • play_arrow16
  • thumb_up 0
  • more_vert

غزل شماره 180: ای پسته تو خنده زده بر حديث قند مشتاقم از برای خدا يک شکر بخند طوبی ز قامت تو نيارد که دم زند زين قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند خواهی که برنخيزدت از ديده رود خون دل در وفای صحبت رود کسان مبند گر جلوه می‌نمايی و گر طعنه می‌زنی ما نيستيم معتقد شيخ خودپسند ز آشفتگی حال من آگاه کی شود آن را که دل نگشت گرفتار اين کمند بازار شوق گرم شد آن سروقد کجاست تا جان خود بر آتش رويش کنم سپند جايی که يار ما به شکرخنده دم زند ای پسته کيستی تو خدا را به خود مخند حافظ چو ترک غمزه ترکان نمی‌کنی دانی کجاست جای تو خوارزم يا خجند تعبیر غزل 180: شوخی و بذله گویی در همه شرایط خوب نیست، مخصوصا اگر به تمسخر دیگران و رنجش آن ها منجر شود. از مسخره کردن دیگران برحذر باشید و با کنایه با آن ها صحبت نکنید. زندگی بالا و پایین دارد، گاهی در اوج مقام و قدرت هستید، گاهی دیگر در قعر چاه، به آشفتگی های مردم نخندید که ممکن است روزی در جایگاه آن ها قرار بگیرید. این خصلت های ناپسند را ترک کنید تا در دل اطرافیان جا باز کنید. برای رسیدن به مراد دل باید عزم خود را جزم کرده و به خودتان متکی باشید. از فکرهای منفی و بیهوده دوری کنید که باعث غم و اندوه خواهد شد.

: موسوی گرمارودی، امیر رضایی
…